LOGINShare
บทที่ 99 ขอโทษไปก็ไร้ผล
publish date:
2026-09-20 10:18:20
Latest chapter
เจ้าหนี้เถื่อน บทที่ 100 ความจริงเรื่องแม่
สามวันถัดจากนั้นพศินก็นำเงินมาให้มารดาตามที่ได้นัดหมายกันไว้ เขาเดินเข้ามาในโกดังร้างแห่งหนึ่ง มือข้างขวาถือกระเป๋าหนังสีดำหนึ่งใบ ในนั้นบรรจุไว้ด้วยเงินหนึ่งล้านบาท พศินยืนรออยู่ครู่หนึ่งปิ่นมณีกับสามีจึงเดินออกมา “แกมาคนเดียวใช่ไหม” ปิ่นมณียิ้มออกมาด้วยความดีใจ วันนี้เธอจะเป็นไทแล้วจริง ๆ ต่อไปนี้คงไม่ต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ ที่เมืองไทยอีก “ครับ” พศินมองมารดาด้วยสายตาเย็นชาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “งั้นก็เอาเงินมาให้ฉันสิ” เธอเอื้อมมือไปหมายจะคว้าเอากระเป๋าใบนั้นแต่พศินกลับเบี่ยงมือข้างนั้นหลบได้ทันท่วงที ปิ่นมณีขมวดคิ้วเอ่ยว่า “ทำไม” “แม่บอกมาก่อนสิว่ามินต์อยู่ที่ไหน” “ถ้าอย่างนั้นฉันขอนับเงินดูก่อน” พศินจึงวางกระเป๋าลงบนโต๊ะไม้ตัวเก่า แล้วเปิดออกให้มารดานับ ปิ่นมณีตาลุกวาวเมื่อมองเห็นเงินวางเรียงกันเป็นมัดในกระเป๋า เธอนับดูก็รู้ว่ามันมีทั้งหมดสิบมัด “จะบอกที่อยู่ของมินต์ได้หรือยังครับ” “นังเด็กนี่ช่างมีค่ากับแกมากจริง ๆ ถึงกับทำให้แกกล้ายืมเงินพี่ชายเชียวเหรอ” หากรู้อย่างนี้เธอน่าจะล
เจ้าหนี้เถื่อน บทที่ 99 ขอโทษไปก็ไร้ผล
วันต่อมาไอศูรย์ก็มาหาศิลาที่ผับ แต่เขาไม่มีสิทธิ์ก้าวขาเข้าไปในส่วนของพนักงานในร้านอีกแล้ว เขานั่งรอศิลาอยู่ที่ชั้นล่างของผับด้วยท่าทางสงบเสงี่ยม“มีอะไรจะคุยกับกูเหรอ” ศิลาถามพร้อมกับหย่อนก้นลงบนเก้าอี้นวม“กูอยากจะมาขอโทษกับสิ่งที่กูทำกับมึง” หน้าตาของไอศูรย์หมองคล้ำคล้ายกับคนไม่ได้นอนติดต่อกันมาหลายคืน“ขอโทษแล้วยังไง” ศิลาถามออกเสียงเย็นชา ในใจไม่ได้รู้สึกสงสารไอศูรย์แม้แต่น้อย“มึงถอนฟ้องคดีเถอะนะหิน เห็นแก่ที่เราเคยเป็นเพื่อนกันมา แล้วกูจะพยายามหาเงินมาใช้หนี้มึงทั้งหมด”“กับเจ้าหนี้คนอื่นมึงก็ยังไม่ใช้คืนเลย เงินที่มึงโกงบริษัทกูไปสามสี่ปีเป็นเงินเท่าไร มึงจะใช้คืนกูยังไง” เขาคิดว่าเงินที่ไอศูรย์ยักยอกไปไม่ต่ำกว่าร้อยล้าน แล้วไอศูรย์จะหาเงินจากที่ไหนมาใช้หนี้เขา“ให้กูทำงานกับมึงอีกได้ไหม กูสัญญาว่าจะไม่ทำตัวแบบนี้อีก กูให้มึงหักเงินเดือนกูทุกเดือนเลยก็ได้” ไอศูรย์ไม่มีทางไปแล้วจริง ๆ อีกอย่างเขายังหันหน้าไปพึ่งใครไม่ได้อีก ผู้หญิงที่เคยเป็นคู่นอนของเขาตอนนี้ก็ไม่มีใครอยากคุยกับเขาสักคน“อย่าเลยไอซ์ ทางที่ง่ายที่สุดมึงไปนอนในคุกน่ะดีแล้ว อย่างน้อยถ้ามึงยอมรับสารภาพโทษของมึงก็ยั
เจ้าหนี้เถื่อน บทที่ 98 แลกกับเงินหนึ่งล้าน
“ผู้จัดการคะ นี่มันหมายความว่ายังไงคะ” ฉายระวีถามออกมาด้วยความตกใจเจือหวาดกลัวไอศูรย์ที่ถูกตำรวจคุมตัวไว้เช่นกัน หันไปมองศิลาด้วยสายตาคาดคั้น “มึงแจ้งตำรวจมาจับพวกกูในข้อหาอะไร”“มึงก็รู้อยู่แก่ใจไม่ใช่เหรอ” ศิลาพูดออกด้วยท่าทางเฉยชา“มึงกล้าทำกับกูอย่างนี้ได้ยังไง”“คำถามนี้มึงน่าจะถามตัวมึงเองก่อนนะ”“ก็กูเป็นหนี้ มึงจะให้กูหาเงินจากที่ไหนไปใช้หนี้ล่ะหิน” ความจริงแล้วไอศูรย์ก็ติดการพนันเช่นกัน“มันเป็นหน้าที่ของกูเหรอที่ต้องมารับผิดชอบหนี้ของมึง ที่กูให้มึงมีงานทำอยู่ทุกวันนี้มึงยังไม่พอใจอีกเหรอ พาตัวไปเถอะครับคุณตำรวจ”“ครับ”“อย่านะหิน มึงทำแบบนี้ไม่ได้นะ” ไอศูรย์ยังพูดขึ้นอีก ไม่คิดว่าศิลาจะพาตำรวจมาโดยที่เขาไม่ทันได้ตั้งตัวเช่นนี้“เสี่ยคะ!” ณิชาพูดออกเสียงสั่น “ให้โอกาสฉันเถอะนะคะ ลูกฉันยังเด็กอยู่เลยค่ะ ถ้าเสี่ยทำแบบนี้ฉันจะหาเงินมาเลี้ยงลูกได้ยังไงคะ” เพราะณิชารู้ว่าศิลาต้องมีหลักฐานถึงได้กล้านำตำรวจมาเชิญตัวพนักงานไปเช่นนี้ เธอจึงรีบขอความเมตตาจากเขา เพราะหลังจากนี้เธอคงไปสมัครงานที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว“นั่นสิคะเสี่ย ได้โปรดเมตตาพวกเราเถอะนะคะ” พรีมาว่าเสริม“ใช่ค่ะเสี่ย อย่
เจ้าหนี้เถื่อน บทที่ 97 อยากคืนดี
ศิลาเดินเข้ามาในบ้านหลังสีขาวที่อัยลดาเคยอยู่ด้วยท่าทางเหนื่อยล้า วางสัมภาระแล้วเดินเข้าไปในครัวเพื่อดูว่ามีอะไรที่เขาพอทำอาหารได้บ้าง สายตาจึงเหลือบไปเห็นซุปข้าวโพดและโจ๊กกึ่งสำเร็จรูปอยู่หลายซอง ดูคล้ายกับว่าอัยลดาเตรียมของพวกนี้ไว้ให้เขา เขาเสียบปลั๊กกระติกน้ำร้อนไม่ถึงห้านาทีก็หยิบซุปข้าวโพดกับโจ๊กหมูมาชงกินอย่างละซอง เขารู้สึกดีขึ้นมาก จากนั้นจึงนั่งทำงานต่อที่ห้องรับแขก หนึ่งชั่วโมงผ่านไปจึงหยิบยาเคลือบกระเพาะอาหารขึ้นมากิน และการที่เขาเลิกงานเร็วก็ทำให้เขาได้ข้อมูลการทุจริตเพิ่มขึ้นจริง ๆ “ทำไมกูถึงได้โง่อยู่ตั้งนานวะ” เขาพูดออกมาคล้ายสมเพชตัวเองที่โดนหลอกมาตั้งนาน จะโทษใครไม่ได้ เพราะเขาโง่เองและยังไว้ใจคนผิด ศิลานั่งทำงานจนถึงหกโมงเช้าจึงโทร. หาอัยลดา แต่เธอก็ไม่ยอมรับสายเขาสักครั้ง เขาจึงนอนอยู่ที่โซฟาด้านนอก ทางด้านฉายระวีกับพรีมาเมื่อตื่นขึ้นมาตอนแปดโมงเช้าก็ได้รับโทรศัพท์เบอร์แปลกว่าไอศูรย์เอาผู้หญิงไปนอนที่คอนโดด้วย ทั้งสองจึงรีบมาที่คอนโดของไอศูรย์โดยไม่ได้นัดหมาย ถึงอย่างนั้นทั้งสองก็ยังขึ้นมาที่ห้องไอศูรย์พร้อม
เจ้าหนี้เถื่อน บทที่ 96 กลับบ้านเร็ว
อัยลดาบันทึกขั้นตอนที่พวกมันทุจริตไว้ทุกอย่าง ศิลาขบกรามแน่นไม่คิดว่าไอศูรย์จะทำเขาได้เจ็บแสบขนาดนี้ เขากำลังหยิบใบเสนอราคาขึ้นมาดู ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น “เข้ามา” กล่าวโดยไม่ละสายตาออกจากเอกสารตรงหน้า ศิลาทำท่าเหมือนนั่งทำงานปกติไอศูรย์เดินเข้ามาด้วยสีหน้าจริงจัง “กูไปทวงเงินจากไอ้ณเรศกลับมาให้มึงแล้ว”ศิลาเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาและท่าทางยังคงสงบนิ่ง “กูให้อัยเป็นคนไปจัดการไม่ใช่เหรอ”“กูกลัวว่ามันสองคนจะไม่ยอมคืนเงินดี ๆ น่ะสิ กูก็เลยต้องไปจัดการด้วยตัวเอง”“ขอบใจนะ ถ้ากูไม่มีมึงป่านนี้บริษัทกูคงขาดทุนย่อยยับแน่” ศิลาพูดแกมประชดแต่ไอศูรย์กลับมองว่าเพื่อนพูดออกมาจากใจจริง“กูเป็นหนี้ชีวิตมึง ยังไงกูก็ต้องช่วยบริษัทมึงอยู่แล้ว”“ขอบใจมากเพื่อน จริงสิ แล้วปัญหาหัวใจมึงเคลียร์จบหรือยัง” เพราะไม่อยากให้ไอศูรย์ไหวตัวทัน ศิลาจึงรอรวบรวมหลักฐานแล้วเล่นงานเขาทีเดียว“ปัญหาหัวใจอะไรวะ”“ก็เรื่องฉายกับพรีม” ศิลาก็ได้ดูวิดีโอคลิปที่ไอศูรย์ถูกรุมตีแล้วเช่นกัน เขารู้สึกสมน้ำหน้าเพื่อนไม่น้อย“อ๋อ กูไม่ได้จริงจังกับใครหรอก” ไอศูรย์พูดคล้ายกับว่าตนเป็นคนหล่อเลือกได้“แล้วสองคนนั้นเข้าใจ
เจ้าหนี้เถื่อน บทที่ 95 หลักฐาน
วันถัดมาไอศูรย์ยังมาทำงานเร็วกว่าปกติ แต่ฉายระวีกับพรีมาใช้สิทธิ์ลาป่วยเพราะใบหน้ายังไม่หายดี อีกทั้งยังรู้สึกอับอายกับเรื่องที่เกิดขึ้น เพราะตอนนี้พนักงานที่ผับก็รู้กันหมดแล้วว่าพวกเธอตบตีกันเพื่อแย่งไอศูรย์ไอศูรย์เดินไปหาพศินทันทีที่มาถึง “เป็นมึงใช่ไหมที่ไปบอกฉาย” “บอกเรื่องอะไร” พศินยังคงงุนงงกับคำถามของเขา “ก็มึงไปบอกฉายว่ากูอยู่กับพรีมไง” พศินถึงกับหัวเราะคล้ายเยาะเย้ยออกมา ยิ่งเห็นใบหน้าของไอศูรย์ที่ยังมีรอยบวมช้ำก็ยิ่งรู้สึกสะใจ “คิดว่าผมรู้เรื่องพี่คนเดียวหรือไง ผมจะบอกอะไรให้นะความลับมันไม่ในโลกหรอก ยังไงความเลวที่พี่ทำสักวันมันก็ต้องถูกเปิดเผยอยู่ดี” ก่อนจะเดินจากไปพศินยังพูดทิ้งท้ายไว้อีก “ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม” ตอนนี้พศินไม่ได้รู้สึกกลัวไอศูรย์อีกแล้ว ไอศูรย์โกรธจนหน้าเขียวคล้ำ “ทำปากเก่งไปเถอะ สักวันมึงก็จะอยู่ที่นี่ไม่ได้เหมือนกัน” บ่ายสามโมงวันนั้นอัยลดาจึงเข้าไปหาธำรงที่บ้าน “คุณท่านคะ คุณอัยมาขอพบค่ะ” จาริณีย์เดินเข้าไปบอกเจ้าของบ้าน ธำรงทำหน้างง “หินไม่มาด้วยเหรอ” “ไม่มา
You May Also Like
