All Chapters of หนี้วิวาห์ปรารถนา: Chapter 131 - Chapter 140

เรื่องขายขี้หน้า ตอนที่พัทเข้าไปในผับนั้น กำลังเกิดเรื่องชุลมุน มีเสียงโวยวายปนกรีดร้อง เขาเห็นชายต่างชาติคนหนึ่งฉุดแขนมนธิสา โดยมีพีชดึงแขนอีกข้างของหญิงสาวไว้ ซึ่งมนธิสานั้นกำลังเมามาย เขารีบเข้าไปผลักชาวต่างชาติที่ร่างใหญ่กว่าพีชหลายช่วงตัว ก่อนจะดึงหญิงสาวไว้ในอ้อมแขน พร้อมกับตะโกนใส่หน้าหนุ่มต่างชาติเสียงดังฟังชัด “Don't mess with my girlfriend” จากนั้นเขาก็ตวัดแขนอุ้มมนธิสาที่ร่างอ่อนปวกเปียกเดินออกไปจากผับ สวนทางกับรปภ. ที่กำลังเดินหน้าตื่นเข้ามา “ไม่มาพรุ่งนี้เช้าเลยล่ะ” พีชบ่นอย่างโมโห เพราะตอนหนุ่มต่างชาติเข้ามาทำท่าจะลวนลามมนธิสาเขาตะโกนเรียกรปภ. แต่ไม่เห็นโผล่หัวมาให้เห็นเลย “พีช ช่วยหยิบกุญแจในกระเป๋าเสื้อผมหน่อยครับ” พัทหันมาบอกพีชขณะเดินมายังรถ “ครับ” พีชล้วงกุญแจรถจากกระเป๋าแจ็กเก็ตชายหนุ่ม กดรีโมทคลายล็อก แล้วดึงประตูรถด้านหลังออก เพื่อจะให้เขาวางร่างที่อ่อนปวกเปียกของเพื่อนสาวเข้าไปในรถ ทว่าพอจะวางบนเบาะ มือของมนธิสาก็คว้าต้นคอของพัทไว้ ตาเปิดปรือ พูดเสียงอ้อแอ้ “คุณพัทเหรอ ดีจังมาเข้าฝัน

เรื่องร้ายแรง มนธิสาถึงกับสะดุ้งสุดตัวเมื่อตื่นขึ้นมาในตอนเกือบเที่ยงวัน แล้วเห็นพีชกับลีน่านั่งจ้องหน้าเขม็งอยู่ข้างเตียง “โอ๊ย มานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้ ฉันเกือบหัวใจจะวาย” มนธิสาโวยวาย ขณะลุกขึ้นนั่ง “คิดว่าอยู่ดีๆ จะมานั่งตรงนี้ไหม!” พีชว่าเสียงเข้ม “เออ อย่าเพิ่งคุย ฉันขอทบทวนความฝันเมื่อคืนก่อน โคตรฝันดีเลยแก ฉันฝันว่าได้จูบกับคุณพัท” แล้วเจ้าตัวก็ยิ้มหน้าบาน พล่ามต่อไปว่า “ฟินโคตรเลยอะ เหมือนได้จูบจริงๆ” “ก็แกจูบอาพัทจริงๆ นะสิ ยัยเพื่อนบ๊อง!” พีชตวาดเสียงดังพร้อมกับจิ้มนิ้วชี้ที่ขมับของมนธิสาอย่างแรง “เฮ้ย อะไรอะ ฉันไปจูบเขาจริงๆ ตอนไหน เมื่อคืนเราไปเที่ยวกันแล้วฉันก็...” “เมาแล้วความจำเสื่อมว่างั้นเถอะ” “ก็มันจำไม่ได้จริงๆ รู้แต่ว่าสนุกมาก ดื่มเพลินเลย และมีฝรั่งหนุ่มหล่อมาจีบด้วย” “จ้า แม่คนเสน่ห์แรง หนุ่มหล่อคนนั้นก็จะฉุดกระชากเธอไปปู้ยี่ปู้ยำ ดีนะว่าอาพัทมาช่วยไว้ทัน เพราะฉันคนเดียวก็สู้แรงเขาไม่ไหว” “เฮ้ย ตกลงคุณพัทมาช่วยไว้จริงๆ เหรอ”“เออ ฉันโทร. หาพีชพอดี พีชเล่าว่

อิสระที่มาพร้อมกับความรู้สึกบางอย่างการสวดอภิธรรมเจ็ดวันเสร็จสิ้นลงแล้ว โดยไร้เงาลูกสาวคนโต ที่ยังหายตัวปริศนา จนเกิดเสียงซุบซิบต่างๆ นา นา ก่อนเก็บศพไว้ร้อยวัน ตามความต้องการของคุณท่านที่ระบุไว้เป็นลายลักษณ์อักษรกับทนายความประจำครอบครัว และแม้ทายาทจะไม่ได้อยู่ครบ แต่ก็ต้องเปิดพินัยกรรมตามเวลาที่พิพัฒน์ อรุณกิจไพศาลระบุไว้ คือสิบวันหลังเจ้าของพินัยกรรมเสียชีวิต ในวันเปิดพินัยกรรมจึงมีเพียงพัทกับลีน่าและ พรทิพย์เท่านั้น ตอนแรกพรทิพย์จะไม่เข้าร่วมฟังในการเปิดพินัยกรรม เพราะตัวเองไม่ใช่ทายาท แต่ทนายความให้เข้ารับฟังด้วย เพราะเจ้าของพินัยกรรมกำชับไว้ และพินัยกรรมฉบับนี้ทำไว้ตั้งแต่ห้าปีก่อน โดยไม่ได้มีการแก้ไขเปลี่ยนแปลงอะไรจนถึงปัจจุบัน เมื่อพินัยกรรมเปิด ก็มีความเซอร์ไพรส์สำหรับลีน่าอยู่พอสมควร เพราะได้หุ้นในบริษัท 15% บ้านพักตากอากาศที่เขาใหญ่ เงินสดหลักร้อยล้าน ที่ดินอีกหลายแปลง ประเมินราคาหลักพันล้านขึ้นไป เรียกว่าใช้จนตายก็ไม่หมด หากไม่เอาไปเปย์ผู้ชายและถูกมิจฉาชีพหลอกลวงพลิดาได้หุ้นในบริษัท15% ไม่ต่างจากลีน่า และได้ครอบครองคฤหาสน์

การเปลี่ยนแปลง ลีน่าเพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำ ในตอนที่เด็กรับใช้มารายงานให้เธอลงไปเจอพัทที่ห้องนั่งเล่น เธอจึงรีบเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วลงไปชั้นล่างบ้านของพัทอยู่ในโครงการระดับลักชัวรี่ มีทุกอย่างไม่ต่างจากคฤหาสน์หลังใหญ่อรุณกิจไพศาล แค่ขนาดเล็กกว่า แต่ก็มีห้องนอนถึงห้าห้องเหมาะจะอยู่เป็นครอบครัวขนาดกลาง มีลูกไม่เกินสามคน สไตล์บ้านทันสมัย บริเวณบ้านก็จัดแบ่งเป็นโซนได้อย่างลงตัว ไม่ว่าจะเป็นห้องออกกำลังกาย สระว่ายน้ำ หรือสวนรอบบ้านก่อนตัดสินใจซื้อบ้านหลังนี้เมื่อห้าปีก่อน คงคิดจะใช้บ้านหลังนี้เป็นเรือนหอ เพราะก่อนหน้านั้นพัทอยู่คอนโดฯ มาตลอดแต่คนที่อาของเธอจะเลือกเป็นเจ้าสาว จะใช่จิลลาหรือเปล่านั้นคงต้องลุ้นต่อไป เพราะการที่คนคู่หนึ่งจะใช้ชีวิตร่วมกัน บางครั้งมันก็เป็นเรื่องพรหมลิขิตหรือโชคชะตาดูแต่เธอสิ แม้จะได้แต่งงานกับคนที่ชอบ สุดท้ายก็ไปไม่รอดตั้งแต่เริ่มต้น เพราะเธอพยายามไขว่คว้าทั้งที่กริช ทิวากุลทรัพย์ ไม่ใช่พรหมลิขิตของเธอตั้งแต่แรกเมื่อมาถึงห้องนั่งเล่นก็เห็นอาหนุ่มนั่งทำหน้า...จะบอกว่าเคร่งเครียดก็ไม่ถึงขนาดนั้น เพราะดวงตาเขามีอะไรบางอย่างที่มากกว่านั้น“เกิดอะไรขึ้นคะอาพ

“นึกจะมาก็มา นึกจะไปก็ไป!” กริชเอ่ยเสียงเข้ม เมื่อกลับมาถึงบ้าน หลังจากน้องสาวโทร. ไปบอกว่าลีน่าขนเสื้อผ้าไปอยู่บ้านอาของเธอเรียบร้อยแล้ว“มันก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ พี่เองก็ไม่ได้อยากให้เขาอยู่บ้านเราอยู่แล้วนี่” มนธิสาพูดเหมือนไม่พอใจคำพูดพี่ชาย“เราน่ะ อย่ามาเข้าข้างคนอื่นเลย”“คนอื่นที่ไหน นั่นคนที่อุ้มท้องลูกของพี่อยู่นะ”“ยังไงก็เถอะ” เขาพูดแค่นั้น แต่ก็ไม่ได้เคืองโกรธน้องสาว เพราะมนธิสาก็ไม่ได้ล่วงรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นจงใจจับเขาเพื่อแต่งงานเพราะคืนวันไนท์ แม้เขาจะเมาจนลืมที่จะป้องกัน แต่คนที่ไม่ได้ต้องการผูกมัด ก็สามารถป้องกันตัวเองได้ไม่ให้ตั้งครรภ์แต่ลีน่าปล่อยท้อง เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกพ่อส่งตัวให้ท่านเดชา รวมทั้งใช่เขาเป็นเครื่องมือแก้แค้นพี่สาวต่างแม่ ที่จู่ๆ มาแอบชอบตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้เขาเป็นแค่เครื่องมือของผู้หญิงคนนั้น การที่เขาเกลียดเธอ มันก็สมเหตุสมผลแล้วไม่ใช่หรือ!“ถามจริงๆ เถอะพี่ ไม่คิดจะสร้างครอบครัวกับลีน่าจริงๆ เหรอ”“พี่แทบไม่รู้จักเขานะ” เพราะการที่คนเราจะอยากสร้างครอบครัวกับใครสักคน มันก็ต้องผ่านการคบหาดูใจอย่างถี่ถ้วน เพื่อความแน่ใจว่าจะสามารถอยู่ด้วยกันได้