All Chapters of หนี้วิวาห์ปรารถนา: Chapter 151 - Chapter 160

“วันนี้ให้ฉันไปหาลูกหน่อยได้ไหม”“ขอฉันคิดดูก่อนค่ะ” แล้วเธอก็บิดข้อมือให้หลุดจากการเกาะกุม แล้วเดินออกจากห้องทำงานของเขาไปทันทีกริชอยากจะตามไป เพื่อจะได้ยินคำตอบที่พอใจมากกว่านั้น แต่คิดว่าไม่คิดเร่งเร้าลีน่าเกินไป ความบาดหมางระหว่างเขากับเธอมันอาจจะมากเกินกว่าจะจบลงง่ายๆเขาอาจจะต้องรออย่างอดทนต่อไปไม่อยากจะยอมรับว่าการที่เขาอยากทำหน้าที่พ่อที่ดีคนหนึ่ง เพราะน้องสาวลงภาพและคลิปของเด็กหญิงลัญจ์นาในไลน์กลุ่มแฟมิลี่ทุกวัน ตั้งแต่วันลืมตามาดูโลก กระทั่งถึงตอนนี้ก็สองเดือนแล้วหน้าตาคล้ายน้องสาวของเขาตอนยังเป็นเด็ก แต่นั่นไม่ใช่สาเหตุที่ทำให้เชื่อว่าเป็นลูกของเขาจริงๆ แต่เพราะคำยืนยันของน้องสาว ที่บอกถึงนิสัยใจคอของลีน่าว่าเป็นคนอย่างไร ทำให้เขาเชื่อมั่นว่าเธอพูดความจริงเพราะถึงตอนนี้ที่ลีน่าไม่อยากให้เขามายุ่งเกี่ยวกับลูก เธอก็ยังไม่กล้าโกหกว่าเขาไม่ใช่พ่อของเด็กหญิงลัญจ์นานั่งครุ่นคิดเกี่ยวกับลีน่าและลูกอยู่ครู่ใหญ่ กระทั่งเลขามาเคาะประตูดังรัว พอเขาอนุญาตอีกฝ่ายก็ถลาเข้ามาหน้าตาตื่นตระหนก“เมื่อครู่ข้างล่างโทร. มาบอกค่ะ ว่าคุณลีน่า ที่บอกว่าเป็นภรรยาของคุณกริช โดนรถเฉี่ยวที่ลานจอด

“ยัยนั่นมันเคยทำร้ายฉันมาก่อนด้วยซ้ำ ดึงตัวฉันล้มจากบันไดหงายหลังเลยนะ ดีที่ว่าไม่แท้งก่อน เข้าข้างแบบนี้สงสัยจะไม่อยากเป็นพ่อของลูกฉันแล้วไหม!” ลีน่ารู้สึกเดือดขึ้นมาทันที “ไม่ใช่แบบนั้นลีน่า ฉันอยากเป็นพ่อของลูกเรา และถ้าเธอจะแจ้งความเอาผิดริน ฉันก็ยินดี”“ยินดีงั้นเหรอ” “ใช่” “งั้นเอาแบบนี้ คุณห้ามเจอยัยนั่นอีกตลอดชีวิตเลย ฉันจะยอมให้คุณเป็นพ่อของลูก และไปหาลูกได้ทุกเมื่อ” เธอยื่นคำขาดสีหน้าจริงจัง แต่กริชกลับทำหน้าครุ่นคิด ลังเล นั่นยิ่งทำให้เธอโมโห เพราะคิดว่าการไม่ได้เจอหน้านารินอาจทำให้เขาเจ็บปวด “ทำได้ไหมล่ะ!” น้ำเสียงเริ่มมีแววฉุนเฉียว “ตลอดชีวิตจริงๆ เหรอ” เขาถามย้ำเพื่อความแน่ใจ “ใช่ ตลอดชีวิต หรือจนกว่าฉันจะอนุญาต!” เธอผ่อนปรนข้อเสนอ “แต่ถ้าฉันพยายามหลีกเลี่ยงแล้ว แต่รินก็พยายามมาดักรอล่ะ” กริชถามด้วยสีหน้ากังวล เพราะตั้งแต่เกิดเรื่องที่หัวหิน นารินก็พยายามมาเจอเขา ทั้งที่บ้านและที่ทำงาน แต่เขาก็ไม่ได้อนุญาต แม้ในวันเกิดเรื่องวันนี้ ก่อนที่ลีน่าจะมาหาเขา นารินก็มาขอพบเขาก่อน และเขาปฏิเสธไปนา

นั่งใกล้กันจนหน้าอยู่ห่างกันแค่คืบ ท่าทีสนิมสนม แต่เขาได้ยินมารดาพูดเชิงบ่นว่าน้องสาวของเขาชอบพัท แสดงออกจนเกินงาม “อ้าวพี่กริชมาแล้วเหรอคะ น้องลัญจ์เพิ่งจะกินนมเสร็จพอดี” กริชยกมือไหว้พัท ที่อีกฝ่ายอายุมากกว่าเขาแค่ไม่กี่ปี“ตามสบายนะครับ” แล้วพัทก็วางหลานสาวกับอ้อมแขนของมนธิสา แล้วเดินออกจากห้องไป “พี่กริชไปล้างมือก่อนสิ เดี๋ยวมนสอนให้อุ้มน้องลัญจ์” มนธิสาเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นพี่ชายยืนนิ่ง จ้องมองเจ้าตัวน้อยที่อยู่ในวงแขนของน้องสาว ที่ผ่านมาเขาได้เห็นแต่ในรูปก็ว่าน่ารักน่าชังแล้ว ทว่าตัวจริงน่ารักกว่าล้านเท่า “น่ารักจัง” เขาพึมพำดวงตาไม่ละจากใบหน้าเล็กๆนั้นเลย “ไปล้างมือก่อน” มนธิสาเอ่ยขึ้นอีกครั้ง กริชถึงได้เดินไปยังห้องน้ำ แล้วมานั่งลงข้างๆ น้องสาว และอีกฝ่ายก็อุ้มวางที่วงแขนพี่ชาย “ก็อุ้มเป็นเลยนะ” “เพิ่งไปอุ้มลูกของไอ้ตรัยมา” เขาตอบน้องสาว และมองใบหน้าเล็กๆ ที่กำลังจะหลับพริ้ม “น่ารัก” เขาพึมพำคำเดิมซ้ำๆ แล้วใช้ปลายนิ้วเกลี่ยวแก้มแดงบาๆ “โตขึ้นก็น่าจะสวยเหมือนมนแห

“เธอจะทำอะไรก็ทำเถอะ แต่ฉันของีบสักครึ่งชั่วโมงนะ” เขาบอกแล้วเอนตัวลงบนโซฟา “ฉันจะนั่งปั๊มนมตรงนั้น ถ้าคุณจะนอนไปนอนที่เตียง” เธอเอ่ยเสียงเข้ม ก่อนเดินไปยังห้องแต่งตัว เพื่อเปลี่ยนเสื้อที่สะดวกกับการปั๊มน้ำนม พอเดินออกมาจากห้องแต่งตัวในชุดอยู่บ้านและมีเสื้อคลุมสีขาว ผูกเชือกหลวมๆ เธอก็เห็นว่ากริชหลับไปแล้ว ลีน่าปั๊มนมเสร็จเก็บใส่ตู้เย็น แล้วออกไปดูลูกอีกครั้ง ก็เห็นว่ายังหลับปุ๋ย จึงกลับมาที่ห้อง วันนี้ตื่นเช้ากว่าปกติเพราะตื่นเต้นจะได้กลับบ้าน เลยรู้สึกง่วง ก็เลยล้มตัวลงนอนบนเตียงขนาดคิงส์ไซซ์ กะระยะให้ห่างจากคนตัวใหญ่ที่นอนอยู่ จะได้ไม่รบกวนเขา แล้วเธอก็หลับไปอย่างง่ายดาย ลีน่าตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่าเธออยู่ใต้ผ้านวมเดียวกันกับกริชไม่พอ แต่ร่างของเธอยังแนบชิด ใบหน้าซุกอก มือเกาะรอบเอวเขาไว้ ใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังหลับใหลก็อยู่ใกล้แค่ลมหายใจรินรดกัน กำลังจะขยับตัวถอยห่างจากอีกฝ่าย แต่คนตรงหน้ากลับลืมตาขึ้น แล้วเป็นฝ่ายวาดวงแขนโอบร่างแล้วรั้งเธอไปแนบชิด “ปล่อยนะ!” “จุ๊ๆ ขออยู่แบบนี้สักแป๊บนะ” “เพื่อ...” แต

เริ่มต้นใหม่“นี่มันก็ดึกแล้วนะ คุณยังไม่กลับอีกเหรอ” ลีน่าถามขึ้น เพราะเห็นว่าสี่ทุ่มแล้วกริชยังไม่กลับ ทั้งที่ลูกสาวก็หลับไปแล้วด้วย จะตื่นอีกทีประมาณตีสอง ตอนนี้เธอกับกริชอยู่ในห้องนอนของเธอ “พรุ่งนี้เป็นวันหยุด และฉันจะค้างที่นี่” “ได้ยังไง” “ทำไมล่ะ เธอรังเกียจฉันเหรอ” “ไม่ได้รังเกียจ แต่ระหว่างเรา...” “เราลองมาลองเริ่มต้นกันใหม่เถอะลีน่า เธออาจจะเลิกชอบฉันไปแล้ว แต่ฉันเริ่มชอบเธอนะ” “ไม่ใช่เพราะฉันคือแม่ของลูกคุณเหรอคะ” “นั่นส่วนหนึ่ง แต่มันไม่ใช่ทั้งหมด ถ้าฉันไม่ชอบเธอ เราจะใช้ชีวิตคู่และสร้างครอบครัวด้วยกันต่อไปได้ยังไงล่ะ” “คุณอยากจะสร้างครอบครัวกับฉัน แน่ใจเหรอคะ ว่าฉันจะเป็นภรรยาที่ดีของคุณได้ โอเคฉันมั่นใจว่าตัวเองเป็นแม่ที่ดีได้นะ แต่การเป็นภรรยาใครสักคนนั้น ฉันไม่มั่นใจเลย” “ที่เธอเป็นอยู่ทุกวันนี้ ฉันก็ชอบมากๆ แล้ว เธอจะดีกว่านี้ไม่ได้แล้วนะ เพราะมันอาจทำให้ฉันบ้าตายเสียก่อน” เขาสารภาพโดยไม่ลังเล ลีน่านิ่งไป ทำสีหน้าครุ่นคิด ก่อนจะตอบเสียงค่อนข้างเบา “