Lahat ng Kabanata ng สมรกับพ่อเพื่อน: Kabanata 21 - Kabanata 30

แววตาคมกริบของคนตัวโตวาวโรจน์ขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินคำตอบส่งเดชนั้น สันกรามหนาขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูนด้วยความโมโห"ถ้าจะร่านไปยิ้มระรื่นให้ผู้ชายอื่นไม่เลือกหน้าแบบนั้น ก็ไม่ต้องมาทำเรื่องแบบนี้กับฉันตามที่ตกลงกันไว้เลย!" อาอิฐตวาดเสียงต่ำลอดไรฟันด้วยความคุกรุ่นและหึงหวงไม่แพ้กัน"ได้สิ! ถ้าอาว่าแบบนั้นก็ออกไปจากห้องหนูเลยสิคะ! หนูจะไม่เหยียบไปบ้านอาอิฐอีก อาก็ไม่ต้องมาเจอหนู!" ฉันสวนกลับเสียงสั่นด้วยความทิฐิที่ตีรวนขึ้นมาในลำคอ "ปกติเราก็ไม่ได้มีหน้าที่ต้องเจอถ้าต่อไปจะไม่เจอกันเลยก็ได้!"คำพูดประชดประชันหลุดปากออกไปอย่างไร้การยับยั้งชั่งใจ บรรยากาศในห้องแคบเงียบกริบลงทันที มีเพียงเสียงหอบหายใจแรงของคนทั้งคู่ที่ยืนเผชิญหน้ากันห่างกันแค่คืบ อาอิฐชะงักค้างไปชั่วขณะ ดวงตาคมดุจ้องมองใบหน้าแดงก่ำของฉันด้วยความคาดไม่ถึง ประโยคที่เพิ่งเอ่ยออกไปทำเอาความเงียบเข้าปกคลุมจนน่าอึดอัดน้ำเสียงที่หลุดลอดออกมาจากริมฝีปากของอาอิฐสะดุดกึกราวกับไม่แน่ใจในสิ่งที่ได้ยิน"...ได้เหรอ? เธอทำได้จริง ๆ ใช่ไหม?"คำถามยอกย้อนที่เอ่ยถามลอดไรฟันนั้นเต็มไปด้วยแรงอารมณ์คุกกรุ่น ราวกับกำลังทดสอบความอดทนและทิฐิที่พุ

การร่วมรักท่ามกลางสายน้ำอุ่นดำเนินไปอย่างเรื่อยๆ ไม่เร่งรีบ แต่เต็มไปด้วยความลึกซึ้งและอารมณ์สวาทที่อัดแน่นอยู่ในทุกจังหวะการขยับเขยื้อน สะโพกสอบขยับเข้าออกอย่างมั่นคงและต่อเนื่อง เน้นความอิ่มเอมและซึมซับความเสียวซ่านทีละน้อยจนร่างกายร้อนรุ่มไปหมดเราสองคนประสานสายตากัน สื่อความหมายลึกซึ้งถึงความลับและความผูกพันที่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว ปล่อยให้ความอบอุ่นของสายน้ำและไออุ่นจากร่างกายโอบล้อมกันและกัน เนิ่นนานท่ามกลางค่ำคืนที่เงียบงันหลังจากอาบน้ำชำระร่างกายจนสะอาดสะอ้าน อาอิฐก็อุ้มร่างเปลือยเปล่าของฉันเดินออกมาจากห้องน้ำตรงไปยังบริเวณระเบียงห้องพักที่เปิดรับลมยามดึก แสงไฟสลัวจากด้านนอกสาดส่องกระทบเรือนร่างที่ยังคงเปียกชื้น ดูเย้ายวนและน่าหลงใหลยิ่งกว่าเดิมอาอิฐวางฉันลงพิงกับราวระเบียงเหล็กอย่างมั่นคง ก่อนจะจัดการจับแยกเรียวขาออกกว้างจนแหกออกเป็นรูปตัววี เผยให้เห็นร่องสาวสีชมพูที่อวบอูมและฉ่ำเยิ้มไปด้วยน้ำรักอย่างชัดเจน"ท่านี้แหละ... จะได้เห็นหน้าสวยๆ เวลาโดนกระแทกชัดๆ" อาอิฐกระซิบด้วยเสียงกระเส่าต่ำเขาก้มตัวลงประชิด ร่างสูงใหญ่ทาบทับเข้ามา แนบชิดจนเนื้อตัวแนบสนิทกันไปหมด มือหนาข้างหน

หลังจากผ่านช่วงเวลาวาบหวิวและตื่นเต้นเร้าใจภายในห้องลองเสื้อผ้าสะท้อนกระจกเงา อาอิฐและฉันก็จัดการจัดระเบียบเสื้อผ้าหน้าผมให้เรียบร้อยเป็นปกติ แล้วเดินออกมาสมทบกับน้ำที่ยืนรออยู่บริเวณโซนร้านอาหารภายในห้างสรรพสินค้าชื่อดัง บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยผู้คนพลุกพล่านและเสียงพูดคุยจอแจ ทำให้ไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่าสติสัมปชัญญะและร่างกายของฉันในตอนนี้แทบจะหลอมละลายกลายเป็นน้ำไปหมดแล้วจากพิษสวาทที่เพิ่งได้รับไปหมาดๆพวกเราเลือกจับจองโต๊ะอาหารในมุมด้านในสุดของร้านอาหารญี่ปุ่นบรรยากาศเป็นส่วนตัว น้ำขอตัวเดินไปเข้าห้องน้ำ ส่วนอาอิฐกับฉันก็นั่งลงฝั่งตรงข้ามกันใต้โต๊ะอาหารที่ถูกบังด้วยผ้าปูโต๊ะยาวทึบลงมาเกือบถึงพื้นทันทีที่หย่อนก้นลงนั่ง ท่อนขาแกร่งของอาอิฐก็ขยับเข้ามาประชิดเบียดเสียดใต้โต๊ะทันที ปลายนิ้ววาวของเขาค่อยๆ สอดแทรกเข้ามาสะกิดเขี่ยที่เรียวขาของฉัน ก่อนจะลากเลื่อนสูงขึ้นมาเรื่อยๆ จนถึงต้นขาอ่อนด้านใน แล้วหยุดนิ่งอยู่ที่บริเวณหว่างขาที่สวมกางเกงขาสั้น“เป็นอะไร หื้ม~”อาอิฐเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแฝงแววเจ้าเล่ห์ ใบหน้าคมเข้มยังคงตีสีหน้านิ่งสนิทราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ขณะที่มือข้างหน

แต่ทว่า ความลับไม่มีในโลก... จังหวะที่น้ำลุกขึ้นเดินไปหยิบของที่ตู้เก็บของในห้องนอนเพื่อหาแฟ้มเอกสารเก่า น้ำดันเปิดไปเจอลิ้นชักเก็บของใช้ส่วนตัวเข้าพอดี สายตาก็เหลือbไปเห็นห่อผ้าอนามัยยี่ห้อโปรดของฉันที่วางเรียงรายอยู่เต็มห่อ แทบจะไม่มีร่องรอยการแกะใช้งานเลยสักแผ่นตั้งแต่หลายเดือนก่อนหน้านี้น้ำหยิบห่อผ้าอนามัยนั้นขึ้นมาดูด้วยความแปลกใจ แล้วหันมาถามฉันเสียงดังจากในห้องนอน "แก... ทำไมผ้าอนามัยยี่ห้อนี้ของแก ห่อนี้มันยังอยู่ดีครบทุกแผ่นเลยวะ ตั้งแต่เมื่อหลายเดือนก่อนแล้วนะ แกไม่ได้เป็นเมนส์หรือไง ทำไมช่วงนี้ไม่เห็นแกใช้ยี่ห้อนี้เลย หรือแกเปลี่ยนไปใช้ยี่ห้ออื่น"สมองของฉันเริ่มหมุนติ้ว เหงื่อกาฬแตกพลั่กด้วยความตกใจกลัวความลับแตก เพราะความจริงคือฉันไม่ได้ใช้ผ้าอนามัยมานานมากแล้ว เนื่องจากโดนอาอิฐเอาสดจนท้องและขาดประจำเดือนไปนานหลายเดือนจากฤทธิ์เดชของพ่อเพื่อนสนิทคนนี้นั่นเองฉันรีบตั้งสติสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเดินตามเข้าไปในห้องนอน พยายามทำเสียงให้ปกติที่สุดเพื่อแก้ตัวกลบเกลื่อน "อ๋อ... เรื่องนั้น... คือฉันลองใช้ยี่ห้ออื่นดูน่ะ แต่อันนี้มันยังเหลือคาอยู่ในตู้ก็เลยไม่ได้ทิ้ง..."บรรยากาศยาม

วันถัดมา ฉันตัดสินใจเดินทางไปโรงพยาบาลเอกชนในเมืองเพื่อตรวจร่างกายและตรวจครรภ์อย่างจริงจัง หลังจากที่ปล่อยให้ความกังวลสุมอยู่ในอกมาหลายวันเมื่อแพทย์ผู้เชี่ยวชาญทำการอัลตร้าซาวด์ผ่านหน้าท้อง ผลปรากฏชัดเจนบนหน้าจอว่าเจ้าตัวน้อยในครรภ์เติบโตแข็งแรงดี และอายุครรภ์ล่วงเลยมาเข้าสู่เดือนที่สี่แล้ว แม้ว่ารูปร่างหน้าท้องของฉันจะยังดูแบนราบไม่ค่อยออกอาการนูนเด่นจนคนนอกดูไม่ออก แต่เมื่อแพทย์ขยับหัวตรวจลงลึกและซูมภาพให้ดูชัดๆ ก็พบความน่าตื่นเต้นยิ่งกว่า เมื่อผลอัลตร้าซาวด์ยืนยันออกมาอย่างชัดเจนว่าลูกในท้องคือ "เด็กผู้ชาย"หัวใจของฉันพองโตด้วยความตื่นเต้นและตื้นตันอย่างบอกไม่ถูก ความรู้สึกแปลกใหม่ของการได้รู้ว่ามีอีกหนึ่งชีวิตกำลังเติบโตอยู่ในร่างทำให้ความกลัวก่อนหน้านี้เบาบางลงไปทันที แต่ความตื่นเต้นนั้นก็ต้องสะดุดลงเมื่อพยาบาลแจ้งขั้นตอนการฝากครรภ์และยื่นเอกสารให้ พร้อมกับเอ่ยปากถามหาชื่อและลายเซ็นของ "พ่อเด็ก" เพื่อใช้เป็นหลักฐานในการบันทึกประวัติและเซ็นรับรองด้วยความที่สถานะของเรายังอึมครึมและไม่ได้เปิดเผย ทำให้ฉันทำตัวไม่ถูก ตัดสินใจยังไม่เซ็นเอกสารแล้วเดินถือแฟ้มผลตรวจเดินเลี่ยงออกมาจากแผน