บทที่๑๑ นอนด้วยกัน

“ทำไมต้นกล้าถึงนอนกับพ่อกับแม่ไม่ได้ครับ” ตอนนี้เด็กน้อยวัยสี่ขวบเริ่ดโยนคำถามต่าง ๆ ใส่ฉัน เด็กก็ไม่ได้น่ารักตลอดเวลา ตอนหงุดหงิดก็จะเริ่มงอแง ซึ่งเป็นสิ่งปกติที่อิงดาวรับมืออยู่ทุกวัน

“คือว่าพ่อเขาต้องกลับไปดูแลป้าแจ่มกับลุงม่วงไงลูก” ฉันแถต่อไป

“ปกติลุงม่วงกับป้าแจ่มก็อยู่กันสอง พ่อก็ไม่ได้อยู่” คำพูดแสนรู้ของเด็กทำเอาเราทั้งสองนั่งเงียบ

“พ่อกับแม่ไม่รักกันเหรอครับ ถึงไม่อยู่ด้วยกัน อึก.. เพื่อนในห้องบอกต้นกล้า ว่าพ่อไม่เลี้ยงต้นกล้า เพราะว่าพ่อไม่รักต้นกล้ากับแม่ ฮืออ” น้ำตาของเด็กน้อยไหลอาบแก้มอีกครั้ง

“ต้นกล้า” ตอนนี้ก็เริ่มดึกแล้ว ตอนนี้เด็กน้อยงอแงถึงกับพูดความเจ็บปวดของเขาออกมา ปกติต้นกล้าไม่เคยพูดอะไรแบบนี้กับฉันเลย แต่พอเขาได้เจอพ่อ คงทำให้เขาไม่อยากห่างพ่อของเขา

“พ่อรักลูกกับแม่นะครับ อย่าไปเชื่อคนอื่น คืนนี้พ่อจะนอนกอดต้นกล้าแน่น ๆ เลยโอเคไหมครับ”

“อ้ายไทร์” พอลูกได้ยินแบบนั้น น้ำตาที่เหมือนเสกได้ของลูกก็หยุดไหลทันที และฉันในตอนนี้ก็คงไม่มีทางเลือก

คืนนี้จะได้นอนด้วยกันจริงๆเหรอ

ไม่นานก็ถึงบ้านแล้ว ฉันเอากับข้าวไปฝากแนนที่ชั้นสอง แนนเปิดประตูมารับของพร้อมกับสายตาแปลก ๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เพราะแนนโทรคุยกับแฟนอยู่ ส่วนพ่อกับลูกตรงขึ้นไปที่ชั้นสาม ตอนนี้ฉันเริ่มรู้สึกน้อยใจลูกนิด ๆ แล้วนะ พอมีพ่อก็แทบจะไม่สนใจแม่เลยนี่สิ

“แม่ครับ วันนี้ต้นกล้าจะอาบน้ำกับพ่อนะครับ”

“จ้า ๆ ตามใจจ้า”

จากนั้นทั้งสองก็วิ่งตรงเข้าไปในห้องน้ำ มันไม่ใช่แค่การอาบน้ำธรรมดาแน่นอนเพราะเสียงหัวเราะของเด็กวัยสี่ขวบดังลั่นไปทั่วห้องน้ำ นาน ๆ ทีฉันเลยปล่อยผ่าน เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าอ้ายไทร์ไม่มีชุดเปลี่ยน สุดท้ายฉันก็ต้องลำบากแนนอีกแล้ว

“แนนพอมีเสื้อพี่เมฆให้พี่ไทร์ยืมไหม”

“ยืมเหรอ อย่าบอกนะว่าวันนี้เขาจะนอนนี่” แนนตะโกนเสียงดัง จนฉันต้องรีบเอามือไปปิดปากเธอไว้

แต่สุดท้ายแนนก็หยิบเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นของพี่เมฆมาให้ พี่เมฆคือแฟนของแนนทั้งสองคนอยู่คนละจังหวัด แต่ว่าพี่เมฆก็มาหาทุกเดือนอย่างสม่ำเสมอ เลยทำให้มีเสื้อผ้าอยู่ที่นี่บ้าง

อิงดาวเปิดห้องนอนไปก็เห็นพ่อกับลูกนุ่งผ้าขนหนูกันรออยู่บนเตียง นี่อุ้มลูกมาเก้าเดือนไม่คิดจะเหมือนฉันสักนิดเลยหรือไง นี่มันพิมพ์เดียวกันเลยนะ ต้นกล้ายิ่งโตก็ยิ่งเหมือนพ่อขนาดนี้ ไม่นานคงความแตกแน่ ๆ อนาคตช่างมันเอาตอนนี้ก่อน อิงดาวสลัดความคิดทุกอย่างก่อนจะยื่นเสื้อผ้าให้เขา

“เสื้อผ้าแฟนแนน” ไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงต้องอธิบาย เพียงเพราะเห็นเขาคิ้วขมวด

“วันนี้ต้นกล้าขอเสื้อชุดปลา” ดีที่ฉันพอจะรู้ใจลูก เพราะฉันหยิบชุดนอนรูปปลามาพอดี พอแต่งตัวให้ลูกเสร็จ ก็ให้พ่อกับลูกเขาเล่นกันไป คงไม่เหงาหรอกเนาะต้นกล้า ไม่สนใจแม่แล้วหนิ

คราวนี้ตาฉันอาบน้ำบ้างแล้ว พอฉันเข้าไปในห้องน้ำก็เห็นว่าฉันพาดชุดชั้นในลายลูกไม้สีแดงไว้ในห้องน้ำ ฉันอยากจะกรี๊ดออกมาดัง ๆ แต่ก็พยายามคุมอารมณ์อยู่ในห้องน้ำ เจ้าของผมสีน้ำตาลอ่อนมองกระจกอยู่นาน ทำไมหูฉันแดงแบบนี้เนี่ย

จะว่าไปแล้ว คำขอพรของลูกปีนี้ศักดิ์สิทธิ์อย่างปฏิเสธไม่ได้ ขอเจอพ่อในวันเกิด ใครจะไปคิดว่าคนที่หายหน้าหายตาจากฉันไปถึงห้าปี จะโผล่มากถัดจากวันที่ลูกร้องไห้อยากเจอเขา แล้วใครจะไปคิดว่า วันเกิดลูกปีนี้เราจะได้ไปเที่ยวด้วยกัน แล้วเรากำลังจะได้นอนด้วยกันในฐานะพ่อแม่ลูกเป็นครั้งแรก

แค่วันเดียวก็เพียงพอแล้วจริง ๆ วันนี้อิงดาวมีความสุขมากจริง ๆ นะอ้ายไทร์ เสียงในหัวใจของอิงดาวที่เธอไม่คิดจะพูดออกมา

“แม่ครับ มาฟังนิทานกันครับ” แค่อิงดาวออกมาจากห้องน้ำก็โดนเด็กตัวน้อยดึงตัวไปนั่งบนเตียงฟังนิทานที่อ้ายไทร์กำลังจะเล่า

“วันนี้พ่อจะมาเล่านิทาน เศรษฐีกับครอบครัวฐานะปานกลาง”

“เศรษฐีกับยาจกหรือเปล่า” ฉันพูดขึ้น แต่อ้ายไทร์ก็เอาแต่ยิ้ม

“ชู่วว แม่เบา ๆ นะครับ” เด็กน้อยวัยสี่ขวบนั่งฟังอย่างตั้งใจ ใบหน้าของทั้งสองเหมือนกันอย่างน่าเหลือเชื่อ อย่างกับแฝด ดีนะที่อย่างน้อยก็มีตาเหมือนฉัน ไม่งั้นคงดูไม่ออกแล้วมั้งว่าใครเป็นแม่

“มีเศรษฐีคนหนึ่ง ร่ำรวยเงินทองมาก บ้านหลังใหญ่โต มีห้องนอนสามสิบห้อง ห้องน้ำสิบห้อง ห้องกินข้าวยี่สิบห้อง ขนมอีกหนึ่งร้อยถุง ต้นกล้าว่าเยอะไหมครับ”

“โอ้โห มีเยอะมากครับ เยอะไหมครับแม่”

“เยอะมากเลยจ้ะลูก”

“แต่ว่าเศรษฐีคนนั้น อยู่คนเดียว ไม่มีใครอยู่ด้วยเลยสักคน”

“อ่าว ทำไมอยู่คนเดียวล่ะครับ” เด็กน้อยถามด้วยความสงสัย

“เพราะว่าเศรษฐีคนนั้น ไม่มีครอบครัว พ่อแม่ของเศรษฐีก็อายุเยอะขึ้นทุกวัน จนวันหนึ่งทุกคนก็ไปบนฟ้ากันหมด เหลือเพียงเขาแค่คนเดียว”

“เศร้าจังครับแม่” เด็กน้อยเข้ามากอดแม่ไว้แน่น

“แต่ว่าอีกครอบครัว มี พ่อแม่แล้วก็ลูก มีห้องนอนแค่หนึ่งห้อง ห้องน้ำแค่หนึ่งห้อง แล้วก็ขนมแค่สองถุง ต้นกล้าว่าน้อยไหมครับ”

“น้อยครับ”

“เศรษฐีบอกว่า เราไม่อิจฉาหรอก เพราะว่าเรามี ห้องนอน ห้องน้ำ ห้องกินข้าว ขนมเยอะแยะมากมาย แต่นายมี มีแค่หนึ่งห้องน้ำ หนึ่งห้องนอน ขนมแค่สองห่อ

ส่วนครอบครัวฐานะปานกลาง ก็บอกว่า เราก็ไม่อิจฉานายหรอกเพราะเรามีสิ่งที่นายไม่มี”

“เขามีอะไรเหรอครับพ่อ” เด็กน้อยตั้งใจฟังที่พ่อของเขาเล่าเอามาก ๆ ถามออกมาอย่างสงสัย

“ทั้งสองเลยตกลงสลับไปกินขนม ไปนั่งเล่น บ้านของกันและกัน เริ่มจากไปบ้านของเศรษฐีก่อน เรานิ่งกินขนมกันเงียบ ๆ เข้าห้องน้ำแล้วก็นอนในห้องของเศรษฐี พวกเราเข้าห้องน้ำแค่หนึ่งห้องน้ำชั้นล่าง แล้วก็นอนแค่หนึ่งห้องนอน ต้นกล้ามีความเห็นว่ายังไงครับ”

“อืมม.... ต้นกล้าคิดว่า บ้านของเศรษฐี มีตั้งหลายห้องนอน หลายห้องน้ำ แต่ว่า เศรษฐีมีคนเดียว ก็ใช้แค่หนึ่งห้อง ส่วนที่เหลือ เศรษฐีก็ไม่ได้ใช้อยู่ดี แต่ว่าเศรษฐีได้กินขนมเยอะ ๆ”

“หืมม ลูกพ่อเก่งมากเลยนะเนี่ย”

“คิกคิก พ่อบอกต้นกล้าเก่งครับแม่”

“ต่อไปเรามาบ้านครอบครัวฐานะปานกลางกันบ้าง” เด็กน้อยตาเริ่มจะปิด จากที่นั่งบนตักแม่ ก็เปลี่ยนไปเป็นนอนตรงกลางบนหมอนนุ่ม ๆ

“บ้านนี้ มีแค่หนึ่งห้องนอน หนึ่งห้องน้ำ แล้วก็ขนมแค่สองห่อ แต่ว่าในบ้าน มีเสียงพูดคุยหัวเราะตลอดเวลา พอพ่อเศร้าลูกก็มาโอ๋พ่อ พอลูกเศร้า แม่ก็มาโอ๋ลูก เราไปเที่ยวด้วยกันนาน ๆ ครั้ง แล้วก็เอาขนมที่มีสองห่อ มาแบ่งกันกิน แล้วก็นอนด้วยกันเหมือนตอนนี้ ต้นกล้าอยากเป็นแบบหนึ่งหรือสองครับ”

“ต้นกล้าอยากอยู่กับพ่อแล้วก็แม่ ไม่อยากอยู่คนเดียว เรามีแค่หนึ่งห้องนอน หนึ่งห้องน้ำ ขนมแค่สองห่อ ต้นกล้าจะแบ่งพ่อกับแม่กินครับ ต้นกล้าไม่อยากอยู่คนเดียว” หน้าหล่อก้มลงไปจุ๊บหน้าผากลูกหนึ่งที

“พ่อก็เลือกแบบต้นกล้าครับ พ่อก็ไม่ได้อยากอยู่คนเดียว พ่อจะแบ่งขนมต้นกล้ากับแม่เอง”

“คิกคิก แล้วแม่เลือกแบบไหนครับ” เด็กน้อยที่ตาจะปิด ถามแม่ของเขา

“แม่ก็เลือกแบบที่สองเหมือนลูกเลยจ้ะ”

“คิกคิก เราเลือกเหมือนกันเลยครับ...” สุดท้ายตาของเด็กน้อยก็ปิด

ทำไมอ้ายไทร์ถึงเล่านิทานเรื่องนี้นะ อย่างกับว่าเขาพูดถึงตัวเขาเอง พอลูกหลับแล้ว ในห้องนี้ก็เหลือแค่เราสองคน บรรยากาศนี้ทำให้ฉันเริ่มอึดอัด ฉันดึงผ้าห่มมาห่มแล้วแกล้งหลับตา แต่ก็ได้ยินเหมือนเสียงฝีเท้าค่อย ๆ ก้าวมาใกล้ ๆ

“ลูกหน้าเหมือนอ้ายคัก เจ้าคิดเหมือนกันแมนบ่” หัวใจของฉันเต้นรัวเร็วขึ้นอย่างห้ามไม่ได้ แต่ก็ยังแกล้งข่มตาหลับ

“เจ้ายังเลือกแบบที่สอง แล้วจะบังคับให้อ้ายเลือกข้อแรกบ่” เสียงกระซิบของเขาทำให้ฉันค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา แต่ฉันก็ต้องตัวแข็งทือเมื่อเห็นว่าหน้าเขาตอนนี้อยู่ห่างฉันไม่กี่เซ็น

“อ้ายไทร์ อ้ายจะทำอ...” พูดไม่ทันจบริมฝีปากของเขาก็เข้ามาแตะริมฝีปากของฉันแล้ว นี่เขากำลังจูบฉันอยู่เหรอ ฉันควรปฏิเสธ แต่ไม่เลย ร่างกายฉันไม่ปฏิเสธเขาแม้แต่น้อย

“พรุ่งนี้สองทุ่ม อ้ายต้องกลับแล้ว แต่เจ้าอย่าห่วง อ้ายสิไปจัดการทุกอย่างให้เสร็จ ไม่เกินอาทิตย์ อ้ายจะมาดูแลเจ้ากับลูก” เขากระซิบฉันเบา ๆ ก่อนที่จะประทับจูบหวานซ้ำไปซ้ำมา

“อ้ายไทร์ อย่าทิ้งทุกอย่างเพื่อน้องกับลูกเลย น้องบ่ อยากให้อ้ายต้องทำแบบนั้น อ้ายบ่จำเป็นต้องรับผิดชอบด้วยการดูแลน้อง น้องฮู้ว่าอ้ายเป็นคนดี แต่บ่จำเป็นต้องอยู่กับน้องทั้งที่อ้ายบ่ได้ฮักน้.....”

“อิงดาว อ้ายฮักเจ้า”