บทที่๑๒ ไปเล่นบ้านพ่อ

“คิกคิก พ่อกับแม่ตื่นได้แล้วครับ” ผมตื่นหลังจากได้ยินเสียงหัวเราะของลูก อิงดาวเองก็ดูเหมือนจะเพิ่งตื่นเหมือนกัน เราสองคนกอดลูกไว้แน่นจนต้นกล้าขยับตัวไม่ได้

“ตายแล้วกี่โมงแล้วเนี่ย” อิงดาวตื่นมาก็รีบดูนาฬิกา จริงด้วยวันนี้ต้นกล้าต้องไปโรงเรียน แต่ไม่น่าจะทัน เพราะตอนนี้สิบโมงกว่าแล้ว

“ทำไมแม่ตื่นสายครับ ปกติแม่ไม่เคยตื่นสายน้า”

“แม่คงเหนื่อย ลืมตั้งนาฬิกาปลุกด้วย แล้วอย่าบอกนะว่าแนนเปิดร้านคนเดียว” อิงดาวรีบลุกขึ้นวิ่งไปที่ชั้นล่างทันที เมื่อคืนผมได้ทำสิ่งที่ไม่เคยกล้าทำมาก่อน คือการบอกรักอิงดาว ถึงเธอจะไม่ได้ตอบอะไรกลับมา แต่ผมว่ามันก็ยังดีกว่าถูกเธอปฏิเสธ

ครั้งนี้ผมจะไม่หลงเชื่อเธออีก ที่เธอบอกว่าต้นกล้าไม่ใช่ลูกผม ผมจะไม่เชื่อคำที่เธอหลอกซ้ำสอง หน้าตาต้นกล้าเหมือนผมตอนเด็กเป๊ะ ๆ ไหนจะระยะเวลาอีก มันจะตรงกันอะไรขนาดนั้น แต่ต่อให้ต้นกล้าจะไม่ใช่ลูกของผมจริง ๆ ผมก็รักเด็กคนนี้ไปแล้ว รวมถึงอิงดาวที่เป็นรักแรกและรักเดียวของผม

“พ่อครับ เราอาบน้ำกันดีกว่า” มือเล็ก ๆ ของลูกที่จับได้แค่นิวนางกับนิ้วกลางของผมดึงผมไปอาบน้ำ ในชีวิตผมไม่เคยเข้าใจความรักของพ่อแม่กับลูกมาก่อน แต่พอผมรู้ว่าตัวเองได้เป็นพ่อคน ก็เข้าใจพ่อกับแม่ขึ้นมาทันที ความเป็นห่วง การเห็นลูกหัวเราะ การเห็นลูกกินอะไรอร่อย ๆ การเห็นลูกมีความสุข มันทำให้เรามีความสุขได้ขนาดนี้เลยเหรอ เมื่อวานผมไม่แน่ใจเลยว่าคนที่มีความสุขที่สุดคือต้นกล้าหรือผม รู้แค่ว่าช่วงเวลานั้นมันมีค่ามากเสียจนผมไม่อยากให้วันนั้นผ่านไปเลย มันทำให้ผมคิดอยู่ตลอดว่าทำยังไงผมถึงจะได้อยู่กับลูกและอิงดาวตลอดไป ต่อให้จะมีอุปสรรคไหนผมก็ไม่สนใจแล้ว ต่อให้อิงดาวจะไม่รับรักผม ผมก็จะจีบจนกว่าเธอจะรัก ผมจะพิสูจน์ให้เธอ ให้กำนันเห็น ว่าผมจะรักและดูแลเธอให้มีความสุขที่สุด

พอคิดย้อนไปแล้วทำให้ผมเสียดายที่ไม่ได้พาเธอไปฝากครรภ์ เล่านิทานให้ลูกฟังตั้งแต่อยู่ในท้อง ไปเดินซื้อของเด็กเตรียมให้ลูก จับมือตอนเธอคลอดลูก ผมพลาดช่วงเวลาที่สำคัญเหล่านี้ไป เธอเก่งมากจริง ๆ ที่ผ่านเรื่องราวนั้นมาได้ด้วยตัวคนเดียว แต่ต่อจากนี้เธอกับลูก ผมจะดูแลเอง

จีบลูกติดแล้ว ต่อไปก็เหลือแค่จีบแม่

“พ่อครับ ยืนตรงฝักบัวนาน ๆ แบบนั้นมันเปลืองค่าน้ำนะครับ แม่บอกว่าให้เปิดน้ำฝักบัวแค่ตอนล้างตัวก็พอ ถ้าแม่รู้พ่อจะโดนดุเอาน้า”

“อย่าบอกแม่นะครับ”

“คิกคิก ต้นกล้าจะบอก” เด็กนี่มันแสบเหมือนใครนะ

“พ่อต้องทำไง ต้นกล้าถึงจะไม่บอกแม่”

“งั้น...งั้นวันนี้ต้นกล้าขออยู่กับพ่ออีกทั้งวัน”

“ได้ครับ แต่ต้นกล้าต้องไปขอแม่เองนะ ถ้าขอได้ พ่อจะพาต้นกล้าไปเล่นที่บ้านพ่อ”

“โห ไปบ้านของพ่อเหรอครับ” พอได้ยินแบบนั้น ต้นกล้าก็รีบใส่เสื้อเสื้อผ้าและวิ่งลงไปที่ร้านขนมทันที ผมเองก็รีบตามไปแอบฟังลูกคุยกับแม่ด้วย

“ไม่ได้ พ่อเขามีงานเยอะนะลูก” อิงดาวปฏิเสธ

“นะครับแม่ พ่อบอกว่าถ้าแม่ให้ พ่อจะพาต้นกล้าไปเที่ยวที่บ้าน” คราวนี้อิงดาวสาดสายตามาหาผมทันที ตอนนี้ลูกค้าไม่เยอะมากเลยน่าจะมีเวลาให้อิงดาวเดินมาดุผม

“อ้ายไทร์”

“ครับ”

“คืนนี้อ้ายจะกลับแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงบอกลูกแบบนั้น” อิงดาวยืนเท้าเอว เธอพูดด้วยน้ำเสียงดุ ๆ ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมผู้ชายถึงกลัวเมีย

“บ่เป็นหยังดอก ไปเล่นแป๊บเดียวจะเป็นไรไป เนาะ” ผมหันไปเนาะกับต้นกล้า ทางนั้นก็รีบพยักหน้าใส่แม่ทันที

“หึ เข้ากันดีนักนะ ทั้งสองคน ก็ได้ แต่อ้ายไทร์อย่าตามใจลูกมากจนเกินไป อ้ายก็ต้องพักผ่อน เตรียมตัวเดินทาง เข้าใจไหม ห้ามเกินบ่ายสามเด็ดขาด เข้าใจไหม ทั้งสองคน”

“ครับ”

“ครับ”

เรากินข้าวเช้ากันที่ร้านของอิงดาว ก่อนที่จะมาบ้านผม เด็กน้อยอารมณ์ดีตลอดเวลา เด็กน้อยส่งคำถามมากมายตลอดเวลา เห็นอะไรแปลกตานิดหน่อยก็ถาม บางอย่างผมไม่รู้ด้วยซ้ำ จนต้องเปิดแชทจีพีทีถาม ไม่นานเราก็มาถึง

“นี่ไงถึงบ้านพ่อแล้ว”

“บ้านตาม่วงกับยายแจ่มต้นกล้ามาบ่อยครับ”

“เรียกแบบนั้นไม่ได้แล้วนะ ต้องเรียกว่า ปู่ม่วง กับย่าแจ่มนะครับ”

“ทำไมเหรอครับ ปกติแม่บอกให้ต้นกล้าเรียกกว่าตาม่วงกับยายแจ่ม”

“เพราะว่าต้นกล้าเป็นลูกของพ่อ เลยต้องเรียกว่าปู่กับย่านะครับ”

“คิกคิก เข้าใจแล้วครับ” ถึงจะไม่เข้าใจเท่าไหร่ แต่เด็กน้อยวัยสี่ขวบก็ทำตามที่พ่อของเขาบอกอย่างว่าง่าย

“อ่าว ตาไทร์เมื่อคืนไปไสทั้งคืน” ยายแจ่มพาได้ยินเสียงรถ ก็รีบเดินออกมาหน้าบ้าน

“ข่อยไปนอนกับลูกมา”

“อีหยังนะ” ยายแจ่มได้ยินแบบนั้นก็อึ้ง หรือว่าจะเขาจะฟังผิดไป

“สวัสดีครับ คุณย่า” อยู่ ๆ ต้นกล้าก็ยกมือสวัสดี ทั้งที่ผมไม่ได้สอนเขาด้วยซ้ำ คงเป็นเพราะว่าอิงดาวสอนลูกมาดี

“อ่าว ต้นกล้าบ่ บอกแม่แล้วเหรอลูกถึงมานี่” พอเห็นต้นกล้า ยายแจ่มก็ปรับโทนเสียงและภาษาให้เป็นภาษากลาง เด็กจะได้เข้าใจง่ายๆ ส่วนมากอิงดาวจะใช้ภาษากลางคุยกับลูก เพราะแนนก็พูดแต่ภาษากลาง เลยเลี้ยงต้นกล้ามาแบบภาษากลาง

“บอกแล้วครับ”

“เล่นอิหยัง เอาลูกเขามาจั้งซี่”

“แม่ครับ ต้นกล้าคือลูกผม” หน้าของยายแจ่มอึ้งไปสักพัก ยายแจ่มเข้ามามองหน้าต้นกล้าใกล้ ๆ

“ป๊าด คือมึงตอนเด็กแหนะ” ยายแจ่มถึงขนาดหลุดคำหยาบออกมา

“ที่เหลือค่อยเว้ากัน มื้อนี้เอาหลานมาเล่นอยู่บ้าน ละพ่อล่ะไปไส ฝากบอกเจ้าของด้วย” พูดจบไทร์ก็จูงมือลูกเข้าห้อง ปล่อยยายแจ่มยืนอึ้งอยู่แบบนั้น

ผมเปลี่ยนมาเป็นใส่เสื้อปุ๋ยสบาย ๆ ต้นกล้าก็จ้องผมตาไม่กะพริบ ผมหยิบกล่องของเล่นเก่า ๆ ของผมออกมาให้ลูก ต้นกล้าเห็นก็ตื่นเต้นเอามาก ๆ โดยเฉพาะของเล่นรถที่ยี่หวาซื้อให้

“บรื๊นๆๆๆ คิกคิก” เราเล่นของเล่นด้วยกันจนครบทุกชิ้นที่ผมมี ผมเลยตัดสินใจจะพาลูกไปนั่งซาเล้งเล่นสักหน่อย แค่ผมเปิดประตูห้อง กลิ่นอาหารก็ฟุ้งไปเต็มบ้าน

“มา ๆ พาลูกมากินข้าว เที่ยงแล้ว เด็กต้องกินหลาย ๆ สิได้แข็งแรง” อาหารวางอยู่เต็มพื้น ตาม่วงเองก็นั่งเก๊กรอแล้ว ทั้งที่ปกติตอนเที่ยงตัวเองก็ไม่เคยมากินเข้า วัน ๆ อยู่แต่ในสวน

“สวัสดีครับตา เอ๊ย ปู่ม่วง” ต้นกล้ายกมือสวัสดี

“ครับลูก สวัสดีครับ มานั่งกับปู่ตรงนี้เร็ว” ต้นกล้าเชื่อฟังอย่างว่าง่าย รีบเดินไปนั่งใกล้ ๆ ปู่ม่วงทันที

“เหมือนคัก มื้อนี้ต้องเว้ากันยาว ๆ ” ลุงม่วงหันมาค้อนใส่ลูกชาย

“ไหนครับ ต้นกล้าอยากกินอันไหน เดี๋ยวปู่สิป้อนให้” น้ำเสียงเปลี่ยนไปคนละโทน เมื่อหันไปคุยกับหลาน

“ต้นกล้าชอบกินกุ้งครับ” ต้นกล้าชี้กุ้งลายเสือที่นึ่งไว้ในจานสี่ตัว

“อ่าว นึ่งกุ้งเพิ่มยายแจ่ม หลานชอบกินกุ้ง”

“เอ้อ ๆ” ยายแจ่มรีบลุกไปนึ่งกุ้งลายเสือเพิ่มทันที

“ซำนี้ก็พอแล้วพ่อ มีกับข้าวอย่างอื่นเยอะแยะ”

“เอ้า บ่ได้ยินบ่ ลูกสิกินกุ้ง” เอาแล้วไงคราวนี้แหละเจอคนที่ตามใจลูกมากกว่าผมแน่นอน อยู่ ๆ หน้าอิงดาวที่บอกผมว่าอย่าตามใจลูกมากเกินไปก็ลอยมา

พากินข้าวเสร็จผมก็ขอยืมซาเล้งตาม่วง จะพาต้นกล้าไปนั่งรถเล่นสักหน่อย พอบอกตาม่วงเท่านั้นแหละ ลำบากวิ่งหาเบาะนั่งนิ่ม ๆ ให้หลานทันที บอกอีกว่าอย่าให้หลานนั่งข้างบนเดี๋ยวตก นู่นนี่ กว่าจะได้ออกมา ทั้งตาม่วงทั้งยายแจ่มทำผมหูชาไปข้าง

“คิกคิก เย็นมากก ต้นกล้าชอบอากาศเย็น ๆ”

“เดี๋ยวพ่อจะพาไปที่สูง ๆ จะเห็นภูเขา ทะเลด้วย เป็นไง”

“เย่ ๆ ต้นกล้าชอบอยู่กับพ่อ” พอได้ยินแบบนั้น ความเหนื่อยก็หายเป็นปลิดทิ้ง ไทร์ยื่นมือไปลูบหัวคนตัวเล็กเบา ๆ ไม่นานเราก็ถึงจุดชมวิว

“โอ้โห พ่อครับมันสูงมาก สวยมากด้วยครับ”

ผมเอาลูกนั่งบนคอผม เรายืนดูวิวด้วยกัน โชคดีที่วันนี้ท้องฟ้าแจ่มใส พอกระทบกับแดดอ่อน ๆ ก็ยิ่งสวยเข้าไปอีก อยากให้อิงดาวอยู่ตรงนี้ด้วยจัง

“ต้นกล้ารักพ่อกับแม่ที่สุด”

“พ่อก็รักต้นกล้าครับ แต่ว่าพรุ่งนี้พ่อต้องไปทำงานแล้ว ต้นกล้ารอพ่อได้ไหม อีกไม่นาน พ่อจะกลับมาอยู่กับต้นอีกนะครับ คราวนี้เราจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป”

“จริงเหรอครับ ต้นกล้าอยากอยู่กับพ่อ อยากให้พ่อไปรับที่โรงเรียน”

“ได้เลยครับพ่อจะไปรับต้นกล้าที่โรงเรียนทุกวันเลย ต้นกล้ารอพ่อหน่อยนะครับ”

“โตไปต้นกล้าจะหาเงินเยอะ ๆ พ่อจะได้ไม่ต้องไปทำงาน พ่อจะได้อยู่กับต้นกล้า” คำพูดนี้ทำผมถึงกับน้ำตาไหล ผมยกมือขึ้นมาปิดหน้าตัวเองไว้ไม่ให้ลูกเห็น ผู้ชายที่ไหนเขาร้องไห้ต่อหน้าลูกกันวะ

“โอ๋ ๆ ไม่เป็นไรนะ ต้นกล้าอยู่กับพ่อนะครับ” มือเล็กยืนมาปาดน้ำตาให้ผม ผมอุ้มลูกมาไว้ในอ้อมกอดทันที ต่อจากนี้ผมจะดูแลลูกและอิงดาวให้ดีที่สุด นั่นแหละเป้าหมายสุดท้ายของชีวิตผม