All Chapters of ทูนหัวของปฐพี: Chapter 91 - Chapter 100

“นิลครับ”เสียงทุ้มของปฐพีเอ่ยเรียกภรรยา ฝ่ามือหนาก็เข้าไปสวมกอดคนตัวเล็กที่กำลังทาครีมบำรุงอยู่หน้ากระจกด้วยความรักที่ท่วมท้น“ขาพี่ดิน”ญาณินเอ่ยตอบสามีด้วยน้ำเสียงหวานหู ตากลมโตที่มองหน้าเขาผ่านกระจกกลับทำให้ใบหน้านวลนั้นร้อนผ่าว เมื่อสายคมนั้นมองเธอด้วยความอบอุ่นแต่แฝงไปด้วยความร้อนแรงอย่างปิดไม่มิด“เหนื่อยมั้ยคะ”ปลายจมูกคมที่จรดลงมายังแก้มนวลด้วยความหลงใหล ดอมดมกลิ่นกายหอมหวานที่มัดตัวเขาไม่ให้ไปไหนไกลจากเธอได้อย่างอยู่หมัด ทำเอาแก้มนวลนั้นเห่อร้อนด้วยความเขินอาย“นิดนึงค่ะ”“...”“แล้วพี่ดินเหนื่อยมั้ยคะ”น้ำเสียงหวานหูของญาณินเอ่ยถามสามีด้วยความเป็นห่วงเพราะวันนี้นั้นเขาไปฉีดยาข้าวมาเกือบทั้งวัน ถึงแม้ว่าจะมีเพื่อนมาช่วยแต่เธอคิดว่าเขาก็คงจะต้องเหนื่อยมากแน่ ๆ“พี่ไม่เหนื่อยค่ะ”ปฐพีเอ่ยบอกภรรยาด้วยน้ำเสียงอบอุ่น เพราะร่างกายเขานั้นเคยชินแล้วมันก็เหนื่อยอยู่ประมาณหนึ่ง แต่มันไม่ได้เหนื่อยขนาดนั้น พักแป๊บเดียวก็หายแล้ว“...”“พี่นวดให้มั้ยคะ นิลน่าจะเมื่อยนะคะ”ตัวเขานั้นเป็นห่วงญาณินมากกว่า เพราะเธอนั้นเลี้ยงลูกเพียงคนเดียวตั้งแต่เช้า ดีหน่อยที่ธารา มาลัยและพะพายมาช่วยเลี้ยงใ

ในแผ่นดินกรุงศรีอยุธยาอันรุ่งเรือง ห่างออกไปจากกำแพงพระนครไม่ไกลนัก มีหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่งตั้งอยู่ริมลำน้ำสายสำคัญ มีบ้านไม้หลังหนึ่งขนาดไม่ใหญ่มากนัก มีผู้คนเข้าออกไม่ขาดสายเนื่องจากศรัทธาใน “พ่อหมอภูผา” ผู้ซึ่งมีวิชาอาคมทั้งไสยดำและไสยขาวอีกทั้งเชี่ยวชาญทางด้านสมุนไพรจนเป็นเป็นที่นับหน้าถือตาของผู้คนละแวกนั้นไม่เว้นแม้กระทั่งขุนนางน้อยใหญ่“ข้าขอบน้ำใจพ่อภูผานักที่ช่วยแม่ทับทิมไว้ครานั้น”คุณพระช่วงกล่าวขอบคุณภูผาที่ช่วยรักษาทับทิมบุตรสาวคนเดียวของตนจากการเป็นไข้ป่า เมื่อครอบครัวเขาเดินทางไปเยี่ยมเจ้าคุณพระโชติพี่ชายต่างมารดาอีกหมู่บ้านหนึ่งมานานหลายสัปดาห์แล้ว“มิเป็นไรดอกคุณพระช่วง แล้วแม่ทับทิมเป็นเยี่ยงไรบ้าง”ภูผาเอ่ยถามคุณพระช่วงถึงบุตรสาวอย่างแม่ทับทิม หญิงสาวตาคมผิวขาวผ่องที่ทำให้ชายคิดจะครองพรหมจรรย์อย่างเขานั้นใจเต้นแรงตั้งแรกพบหน้า แม้ตอนนั้นจะเป็นตอนที่เธอหลับใหลไม่ได้สติเลยก็ตาม...ยิ่งพอเธอลืมตาตื่นมายิ้มหวานเพื่อขอบคุณเขา รอยยิ้มนั้นยังติดตราตรึงอยู่ในใจของเขามิเสื่อมคลาย คนอะไรหนอขนาดใบหน้าซีดเซียวยังไม่สามารถกลบความงามของนางได้“แม่ทับทิมหายเป็นปกติแล้ว อีกสักสอ

“ชื่อทับทิมใช่รึไม่” เสือผาดเอ่ยถามทับทิมด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะอ่อนโยน เมื่อเห็นหญิงสาวนั้นนั่งนิ่งไม่พูดไม่จา ดวงตาเหม่อลอยราวกับคนเสียสติ “พวกขยับไปเฝ้ารอบนอก...กูจักพาแม่ทับทิมไปขึ้นสวรรค์” “อดใจไม่ไหวรึพี่ผาด” “อืม เนื้อตัวมันหอมนัก ตอนกูจับมือมันกลิ่นกายนั้นหอมจนกูมิอาจรอให้ถึงชุมโจรได้” เสือผาดเอ่ยบอกกับเสือขิ่นให้ไปเฝ้ารอบนอก เพราะตัวเขานั้นไม่ได้ปลดปล่อยกำหนัดมานาน เมื่อเจอคนที่ถูกใจ อะไรที่ไม่ควรตื่นมันกับตื่นขึ้นเสียจนเต็มลำ “ไอ้สิน มึงไปจัดการเสือขิ่น” ภูผาเอ่ยบอกลูกน้องคนสนิท ที่เขาไปปลุกให้มันมาช่วยเขา ถ้าตัวเขาคนเดียวเขาไม่น่าจะไหว จึงคิดว่าถ้าทำให้หัวเรือมันเสียน่าจะมีโอกาสชนะมากกว่า “แต่ไอ้พวกนี้มันฟันแทงไม่เข้านะพี่” สินเอ่ยบอกภูผาด้วยน้ำเสียงกล้า ๆ กลัว ๆ เพราะโจรพวกนี้ชื่อเสียงกระฉ่อนว่าฟังแทงไม่เข้า จนทางการพากันปวดหัว “มึงเอาดาบนี่ไป” ภูผาส่งดาบสีเงินเงาวับให้กับสิน พลางเอ่ยอธิบายว่าดาบเล่มนี้เขาตีเองและปลุกเสกเองฟันยังไงก็เข้าทำให้ส

หลวงวรเวชเดินเข้ามาตบบ่าเพื่อนรักที่ห่างหายกันไปนานหลายปีด้วยความคิดถึง ความหวังในการกำจัดไอ้เสือผาดนั้นเพิ่มมากขึ้นอีกเป็นเท่าตัว “มึงเป็นคนช่วยน้องกูรึไอ้ผา” “อืม” ภูผาพยักหน้ารับด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง แต่ดวงตากับฉายแววดีใจอย่างปิดไม่มิดเมื่อได้เจอเพื่อนรักของตนอีกครั้ง แต่ก็มิควรที่จักต้องมาพบกันในเหตุการณ์สูญเสียเช่นนี้... “แม่ทับทิม ตื่นเถิดน้องพี่” มือหนาของหลวงวรเวชเอื้อมไปจับยังหัวไหล่งามของทับทิมขยับเบ่า ๆ เพื่อหวังจะปลุกให้น้องสาวของตนนั้นตื่นจากการหลับใหล เปลือกตาบางค่อย ๆ กะพริบลืมตาตื่นขึ้น ใบหน้าหวานที่งัวเงียเล็กน้อยลืมตาขึ้นแบบเต็มตา กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งก็ลอยกระทบเข้ามาในจมูกงาม “แม่ทับทิม” เสียงแหบพร่าของออกญามหามนตรีเอ่ยเรียกหลานสาวด้วยน้ำเสียงสั่นเทา มือที่เริ่มเหี่ยวย่นเล็กน้อยก็เอื้อมมาลูบหัวของหญิงสาวด้วยความเวทนา “...” ทับทิมนั่งนิ่งอยู่ในอกของภูผา มือบางก็กำเสื้อของภูผาแน่นราวกับเป็นที่ยึดเหนี่ยว ดวงตางามที่เหม่อลอยเอ่อคลอไปด้วยด้วยตาเมื่อความทร

หลายเดือนผ่านไปที่ทับทิมยังใช้ชีวิตเรียบง่ายอยู่กับภูผา ข่าวที่บ้านคุณพระช่วงโดนปล้นฆ่านั้นกระฉ่อนไปทั่วอโยธาอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นผ่านไปไม่ถึงเดือนข่าวคราวก็จางหายไป มีเพียงทับทิมที่ยังคงฝันถึงเหตุการณ์นั้นซ้ำๆ อย่างมิรู้จบ “หิวรึไม่” ภูผาเอ่ยถามทับทิมด้วยน้ำเสียงอบอุ่น เมื่อใช้ชีวิตร่วมกันมาหลายเดือนแล้วแต่ทับทิมก็ยังมิยอมพูดจา บางครั้งก็นั่งเหม่อลอยแล้วร้องไห้ออกมา และเมื่อเห็นผู้ชายก็จะตื่นกลัวจนเขาต้องเข้าไปปลอบ ทับทิมส่ายหน้าปฏิเสธเนื่องจากเธอยังมิอยากกินสิ่งใด เมื่อเห็นเช่นนั้นภูผาจึงเอื้อมมาลูบหัวเธอด้วยความแผ่วเบา เขาที่พยายามรักษาเธอทั้งทางกายและทางใจ จนตอนนี้เธอเริ่มกลับมาจำพี่ชายอย่างหลวงวรเวชและออกญามหามนตรีได้แล้ว แต่ก็ยังมิยอมพูดจาอยู่ดี “ถ้าเช่นนั้น อยากมาช่วยพี่จัดสำรับยาไหม” เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยถามคนตัวเล็กด้วยความเป็นห่วง ถึงแม่อาการของแม่ทับทิมจะดีขึ้นเรื่อย ๆ แต่แผลที่มันยังฝังลึกอยู่ในใจนั้นคงจักยังมิจางหายไปโดยง่าย เขาจึงทำให้เธอไม่ว่างเพื่อจะที่คิดถึงสิ่งอื่น ๆ ที่ทำให้เธอเป็นทุกข์ ทับทิมเอ่