All Chapters of ทูนหัวของปฐพี: Chapter 61 - Chapter 70

ดวงตะวันที่เริ่มใกล้จะลาลับขอบฟ้าเต็มทีส่งผลให้ทั้งสามคนนั้นใจเต้นแรงด้วยความหวาดกลัว สายลมที่พัดมาเป็นระยะนั้นหอบเอาความเย็นยะเยือกเข้ามาจนขนในกายพากันลุกชันอย่างไม่ทราบสาเหตุ“ทำไมพี่ดินช้าจัง”ธาราที่เริ่มบ่นด้วยความงอแง เพราะนี่มันเกือบจะสิบห้านาทีแล้ว ทั้ง ๆ ที่ มันไม่ได้ไกลจากบ้านของเธอเลย ขับรถแค่ไม่ถึงสิบนาทีก็ถึงแล้ว แต่นี่จวนจะมืดอยู่แล้วก็ยังไม่มา“คงกำลังมาแหละแก”ญาณินเอ่ยปลอบด้วยเพื่อน ทั้ง ๆ ที่ใบหน้าสวยนั้นยังคงหลับตาปี๋อย่างไม่กล้าที่จะลืมตา เพราะเธอเป็นคนชอบมอง ดังนั้นการหลับตาและจับมือเพื่อนทั้งสองไว้ เธอจึงรู้สึกอุ่นใจกว่ามากแสงไฟจากรถกระบะสีดำที่สาดส่องเข้ามายังทั้งสามคนที่ยืนหลบอยู่ข้างทาง ทำให้ทั้งสามนั้นถอนหายใจด้วยความโล่งอก ความหวาดกลัวค่อย ๆ จางลงไป เปลือกตาบางของญาณินก็ค่อย ๆ ลืมขึ้นเมื่อธาราบอกว่าปฐพีนั้นมาถึงแล้ว“พี่ดิน”ญาณินที่เห็นหน้าปฐพีถึงกับน้ำตาคลอ ปากอวบอิ่มนั้นเบะลงราวกับเด็กน้อย ความหวาดกลัวที่อยู่ภายในใจนั้นผ่อนคลายลง เพราะก่อนหน้านี้เธอรู้สึกว่ามีคนจ้องมองและความอึดอัดนั้นกดทับยังหัวใจดวงน้อยให้สั่นไหวอยู่ตลอดเวลา จนกระทั่งปฐพีมาถึงความอึดอั

หญิงสาวที่ผล็อยหลับไปบนเตียงนอน โดยที่ไอแพดยังคงเปิดซีรีส์ค้างไว้ ร่างบางที่กำลังหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ ก็มีบางสิ่งที่คืบคลานเข้ามาแทรกเข้าไปยังจิตใจส่วนลึกจนคิ้วเรียวเริ่มขมวดมุ่น ตามกรอบหน้างามก็เริ่มมีเม็ดเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ผุดซึมขึ้นมาตามไรผม“นิล นิลลูก”น้ำเสียงต่ำเย็นยะเยียบเอ่ยเรียกหญิงสาวแผ่วเบาดังแว่วมาจากที่แสนไกลแทรกซึมไหลผ่านเข้ามาภายในจิตใจที่กำลังสับสนระคนหวาดกลัว ความดำมืดที่แทรกผ่านเข้าไปกลืนกินทุกอย่างแม้กระทั่งหัวใจดวงน้อยก็ตามทีขณะเดียวกันปฐพีและอัคนีที่กำลังนั่งสมาธิอยู่ภายในห้องพระ ก็จมดิ่งสู่ห้วงสมาธิจนแทบไม่รับรู้ถึงความผิดปกติใด ๆ เพราะดวงจิตที่ตื่นรู้นั้นได้ออกจากร่างล่องลอยไปค้นหาความจริง“อื้อ”“นิล ตื่นได้แล้วลูก”เปลือกตาบางที่กะพริบลืมตาขึ้นช้า ๆ มองหน้าแม่ของเธอด้วยความสับสนระคนมึนงง เมื่อเธอลืมตามาเจอหน้าแม่เธอที่ยิ้มแย้มด้วยความสดใส มืออวบนั้นเลื่อนมาจับหัวไหล่มนของหญิงสาวด้วยความอ่อนโยน ปลายนิ้วมือสั่นเทาก็เลื่อนมาเกลี่ยตามแก้มนวลด้วยความเอื้อเอ็นดู“คุณแม่...”ญาณินเรียกมารดาของเธอเสียงแผ่วเบาราวกับกระซิบ ความรู้สึกบางอย่างกำลังบอกเธอว่านี่มันไม่ถ

“พี่ดิน...”เสียงหวานเอ่ยเรียกเขาด้วยแผ่วเบาด้วยยังแยกไม่ออกว่าตอนนี้เป็นความจริงหรือความฝันกันแน่ เปลือกตาบางที่กะพริบเปิดอย่างเชื่องช้า มองหน้าปฐพีด้วยความงุนงง ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเธอถูกอุ้มเดินไปที่เตียง ราวกับเธอนอนดิ้นจนตกเตียงเสียอย่างนั้น“อะ เอ่อ ปกตินิลไม่นอนดิ้นนะคะ”เสียงหวานอ้อมแอ้มบอกด้วยความเขินอาย เมื่อเขาพาอุ้มเธอมานั่งยังข้างเตียง โดยที่สะโพกมนนั่งทับอยู่บริเวณต้นขาแกร่ง ก่อนสมองจะค่อย ๆ ประมวลผลถึงเหตุการณ์ความฝันที่คล้ายความจริงมากความรู้สึกเจ็บแสบบริเวณเรียวแขนงามนั้นช่วยตอกย้ำญาณินเป็นอย่างดีว่ามันจะไม่ใช่แค่ความฝัน ทำให้ในหน้านวลนั้นเริ่มเบะปากราวกับเด็กน้อยเมื่อรับรู้ถึงแผลที่เป็นรอยยางตั้งแต่หัวไหล่มนจนถึงข้อศอกงาม“พี่ดินขา”หญิงสาวเริ่มเบะปากอวบอิ่มน้อย ๆ ดวงตากลมก็เร่มที่จะสั่นไหว น้ำเสียงก็สั่นเครืออย่างห้ามไม่อยู่ เมื่อนึกถึงพวกผีที่มันตามเธอไม่เลิก ทำไมมันถึงขยันปลอมเป็นแม่เธอขนาดนั้น“พี่อยู่ตรงนี้นะคะ”ดวงตากลมโตที่น้ำตาคลอหน่วยตาถึงกลับปล่อยโฮออกมาด้วยอัดอั้นตันใจ ครั้งแล้วครั้งเล่าที่มันแปลงมาเป็นมารดาของเธอ ใบหน้าสวยที่ยิ้มแย้มอยู่เป็

“พี่เรียกขวัญให้นะคะ”ปฐพีเอ่ยบอกคนตัวเล็กในอ้อมแขนด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม กระซิบแผ่วเบาชิดใบหูงาม จนขนอ่อนในภายในกายนั้นลุกชันขึ้นมา“ขวัญเอ๋ย ขวัญเจ้า ขวัญที่คิ้วและขวัญที่ผม”ปลายจมูกคมค่อย ๆ กดจูบลงยังกระหม่อมบาง แล้วเคลื่อนมาจรดปลายจมูกคมยังคิ้วเรียวสวยทั้งสองข้าง ใบหน้านวลสีระเรื่อที่ลืมตาขึ้นมองสบเข้ากับดวงตาพราวระยับราวกับกำลังล่อลวงเธอให้คล้อยตาม มุมปากหยักก็ยกขึ้นน้อย ๆ ราวกับต้องการให้เธอเข้าไปติดกับ“ขวัญที่หน้าอกและขวัญที่ศอก”ใบหน้าคมที่เลิกคิวขึ้นเล็กน้อยระดับไปด้วยรอยยิ้มจาง ๆ เลื่อนมายังเนินอกงามพลางกดจูบด้วยความแผ่วเบา แต่สั่นสะท้านไปทั่วกายงาม มือหนาข้างซ้ายก็เอื้อมมาขับข้อศอกของญาณินยกขึ้นมาด้วยความเบามือ แววตาที่โหยหาบางอย่างสบเข้ากับดวงตากลมโตที่ฉายแววสงสัยใคร่รู้ว่าเขาจะทำอะไรต่ออึกริมฝีปากหยักที่แตะลงเบา ๆ ยังปลายข้อศอกงาม ก่อนจะไล่พรมจูบไปยังต้นแขนเรียวจนกระทั่งถึงหัวไหล่มนสวย ทำเอาญาณินถึงกับหายใจติดขัดด้วยความเขินอาย ความรู้สึกบางอย่างที่หลับใหลกำลังเริ่มตื่นขึ้นอย่างไม่รู้ตัว“ขวัญอย่าได้หนีไปไหน...ขวัญเจ้าหลงไปที่ใด ขวัญจงกลับมาเข้าตัวของญาณิน ด้วยเถิด”เสี

เสียงตะโกนโหวกเหวกโวยวายของเจ้าเนมที่เรียกชื่อปฐพีนั้นดังมาแต่ไกลตั้งแต่ยังไม่ถึงประตูรั้ว จนกระทั่งมอเตอร์ไซค์เทน่าคันเก่งขยับเข้ามาจอดยังโต๊ะไม้ที่อัคนีกำลังนั่งกาดน้ำไก่ ส่วนปฐพีนั้นกำลังอ่านอะไรบางอย่างอยู่บนโต๊ะไม้“พี่ดินครับ ! พี่ดิน!”“มึงจะเสียงดังทำไมแต่เช้าไอ้เนม ! ”ปฐพีเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ แต่สายตาคมที่ตวัดมองมากลับเข้มดุจนเนมต้องเสหลบตาแล้วยิ้มแหยออกมาด้วยกลัว เพราะตัวเขานั้นไม่เข้าใจว่าในเมื่อมันต้องขับรถเข้ามาหาเขาถึงในบ้านอยู่แล้วแล้วมันจะตะโกนโหวกเหวกโวยวายหาพระแสงอะไรของมันแต่เช้า คนสวยของเขากำลังนอนหลับสนิทอยู่ในเปลเดี๋ยวก็สะดุ้งตื่นพอดี เมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็เกือบจะเช้าแล้ว สายตาคมเข้มที่ทอดมองญาณินนั้นมันหวานเชื่อมจนเนมที่สังเกตเห็นถึงกับส่ายหัวด้วยไม่คิดว่าปฐพีจะหลงเมียขนาดนี้“เช้าเหี้ยไรของมึง นี่มันจะสี่โมงเช้าแล้ว”เหมราชเอ่ยบอกปฐพี ขณะที่เจ้าตัวขับรถมอเตอร์ไซค์เวสป้าสีส้มเข้ามาจอดเลยโต๊ะไปเล็กน้อย ใกล้ ๆ เปลที่ญาณินนั้นกำลังนอนหลับสนิทอยู่ ทำเอาปฐพีนั้นเหลือบมองด้วยสายตาเอาเรื่อง‘นี่มันไม่เห็นหรือไงว่าน้องนิลของเขานอนอยู่ ไอ้เพื่อนเวรนี่ !’“มึง