All Chapters of ทูนหัวของปฐพี: Chapter 51 - Chapter 60

หัวใจดวงน้อยที่เต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอกด้วยความกลัว มือเรียวบางที่โอบกอดเขาแน่นขึ้นจนปฐพีรู้สึกได้ ตัวของหญิงสาวที่สั่นน้อย ๆ ทำให้ปฐพีถึงกับแฮนด์รถแน่นด้วยความโมโห‘พ่อจ๋า ยายดาจ้องแม่’‘บอกมันอย่ามายุ่งกับเมียกู ไม่งั้นกูไม่เอาไว้แน่’ปฐพีเอ่ยบอกกับกุมารปิ่นเพชรด้วยน้ำเสียงเรียบตึง ใบหน้าคมเข้มนั้นฉายแววดุดันจนสัมภเวสีที่อยู่ข้างทางนั้นแตกกระเจิงไปคนละทิศคนละทาง‘แล้วเอ็งไปไหนพึ่งจะมา’เสียงเข้มดุเอ่ยถามลูกชายด้วยเพราะปกติเจ้าตัวน้อยนั้นก็ทำหน้าที่ได้ไม่ขาดตกบกพร่อง‘หลวงปู่เรียกจ้ะพ่อ’‘อืม ต่อไปก็คอยดูแลแม่มึงให้ดี เดี๋ยวพ่อจะซื้อของเล่นให้’‘จ้ะพ่อ’เสียงเล็ก ๆ เอ่ยรับคำอย่างแข็งขัน แล้วไปจัดการสั่งสอนผีที่มาสิงยายดาว่าอย่ามายุ่งกับแม่จ๋าของตนพร้อมด้วยแก๊งเด็กซิ่งนุ่งโจงกระเบน“นิลครับ”“ขาพี่ดิน”“นิลไม่ต้องกลัวนะคะ พี่จะไม่ให้มันมารับอะไรนิล”ปฐพีที่เอ่ยปลอบโยนหญิงสาวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ผิดกับที่คุยกับเจ้าลูกชายตัวเล็กเลยทีเดียว“ขอบคุณนะคะ”เสียงขอบคุณแผ่วเบาผสานกับเสียงหัวใจที่เต้นระรัวจนปฐพีนั้นได้ยิน ทำให้ใบหน้าคมนั้นอมยิ้มด้วยความเอ็นดู แว่วเสียงหยอกล้อกันมาตลอดทางเพื่

“พี่ดินขา อาบน้ำก่อนได้มั้ยคะ”“...”“นิลกลัวหนาว”ปฐพีถือวิสาสะเอื้อมมือไปคว้าเอาขันจากมือเรียวสวย ตักน้ำมาราดรดยังกายงามเพื่อที่เธอจะได้สบายตัวขึ้น กายแกร่งค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจเข้าออกเพื่อระงับอารมณ์ปรารถนาที่พลุ่งพล่านอย่างรุนแรงขึ้นทุกครั้ง ทำเอาเขาเกือบจะควบคุมความต้องการของตัวเองนั้นไม่อยู่“หนาวมั้ยคะ”มือหนาเอื้อมไปคว้าเอาฟองน้ำขัดตัวสีชมพูอ่อน มาปั๊มสบู่เหลวลงไปแล้วขยี้ให้เกิดฟอง เริ่มมาถูยังเนินอกอวบอิ่มอย่างเชื่องช้า ถูวนยังยอดถันชูชันจะญาณินถึงกับต้องกัดปากกลั้นเสียงครางเอาไว้ โดยที่สายตาอันตรายคู่เดิมยังจับจ้องเธออย่างไม่วางตาใบหน้าของญาณินนั้นร้อนผ่าวขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อมือหนาปลดผ้าขนหนูด้วยความแผ่วเบา จนมันกองลงไปอยู่ที่พื้น ทำให้ดอกบัวตูมนั้นดีดเด้งออกมาเผยให้เขาเห็นได้ชัดขึ้นกว่าเดิม มันชูชันล่อตาล่อใจปฐพีเหลือเกิน“อ๊ะ พี่ดิน”“!!”“อื้อ คะ คนเจ้าเล่ห์”ฟองน้ำขัดตัวที่เต็มไปด้วยฟองสีขาวนุ่มละเอียดถูกควบคุมด้วยมือหยาบกร้าน ถูกลากไล้ตั้งแต่เนินอกอิ่มขัดวนยังบริเวณปลายยอดถัน ปลายนิ้วชี้ก็สะกิดผ่านบางคราก็บดขยี้ราวกับจะหยอกเย้า ดวงตาคมหวานเชื่อมสบเข้าตากลมโตที่หยาดเยิ้ม มอง

ร่างอวบอิ่มที่วิ่งไปบนบ้านด้วยความรวดเร็ว เปิดประตูไปบอกยายว่าจะไปข้างนอก แล้ววิ่งกลับมาด้วยความเหนื่อยหอบ โดยการกระทำทั้งหมดนี้ใช้เวลาไปไม่ถึง 5 นาทีด้วยซ้ำ ทำให้เม็ดเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ นั้นเริ่มผุดพรายตามใบหน้าอวบอิ่ม“ไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้นะมาลัย”ญาณินเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ เมื่อเห็นมาลัยนั้นทำทุกอย่างด้วยความรวดเร็วแล้วก็มายืนหอบแฮ่ก ราวกับกลัวว่าพวกเธอจะหนีอย่างนั้นแหละ“ไปกัน”รถมอเตอร์ไซค์เวสป้าสีขาวเคลื่อนไปตามคอนกรีตโดยมีธาราเป็นขับ ญาณินนั่งอยู่ตรงกลาง และมาลัยอยู่ด้านหลังสุด ซ้อนสามกันไปยังตลาดนัดวังวารีที่มีของขายมากมายทั้งของกิน ของใช้ แต่จะจัดแค่เพียงสัปดาห์ละหนึ่งวันเท่านั้น โดยเริ่มเดินได้แต่ช่วง 11.00 น. จนถึง 18.00 น. กันเลยทีเดียวธาราขับรถมาจอดยังใต้ร่มมะม่วงต้นใหญ่ใกล้ ๆ กับทางเข้าตลาดนัด พลางมองดูร้านรวงที่ตั้งเสร็จหมดแล้วด้วยแววตาที่เป็นประกายด้วยความคิดถึงบรรยากาศและของถูก ๆ แบบนี้สามสาวที่เริ่มเดินตั้งแต่ทางเข้า เข้าร้านนั้นแวะร้านนี้จึงได้ถุงหิ้วทั้งเสื้อและอาหารการกินมาครอบครองคนละ 4 – 5 ถึง จนกระทั่งกำลังจะเดินผ่านร้านลูกชิ้นปิ้งเจ้าเก่า ลูกชิ้นหม

อัคนีเอ่ยถามเจ้าพวกแก๊งเด็กซิ่งนุ่งโจงกระเบนด้วยติดดุเล็กน้อย เพราะเขาให้ไปตามสืบมาหลายวันแล้ว แต่เจ้าเด็กพวกนี้ก็ไม่ได้มารายงานความคืบหน้าอะไรเลย จนเขานึกอยากจะงดน้ำงดขนมนัก‘พวกหนูตามผีตัวนั้นไปถึงที่ตำหนักเลยนะจ๊ะ’ร่างกลมป้อมของปิ่นเพชรที่สวมโจงกระเบนสีม่วงเอ่ยบอกอัคนีตามที่ปฐพีใช้ให้แอบดูว่ามันกลับไปทางไหน‘ตำหนักมันใหญ่มากเลยนะจ๊ะพ่อเพลิง มีแต่ผีไม่ดียั้วเยี้ยเต็มไปหมดเลย’ปิ่นทองที่ลอยขึ้นเหนือตำหนักใหญ่จึงได้เห็นพวกภูตผีที่โดนล่ามโซ่ไว้ใช้งานจนเดินยั้วเยี้ยเต็มไปหมด บางตัวก็กระดูกบริเวณหน้านั้นหายไปเป็นรูโบ๋ทำให้ดูน่าสยดสยองไม่น้อยเลย‘หนูว่านะ ผีที่มันสิงยายดา กลิ่นอาคมมันกลิ่นเดียวกับที่มาตามพี่นิลเลยจ้ะพ่อเหม’ปิ่นแก้วเอ่ยบอกกับพ่อของตัวเอง เพราะตัวเขานั้นสัมผัสได้ถึงคาถาและวิชาอาคมที่เหมือนกันมาก จนคิดว่าอาจจะมาจากสำนักเดียวกัน“มันทำเพื่อตังเหรอ”‘ใช่ครับ’ปิ่นฟ้าที่เอ่ยบอกกับตรีภพ เพราะตัวเขานั้นรับอาสาไปเฝ้าตรงดูยังบ้านตรงข้ามให้ ก็ได้เห็นรถยนต์ที่ในกระเป๋ามีแต่ใบเทา ๆ เยอะแยะเต็มไปหมด“แล้วเจออะไรอีกมั้ย”‘ไม่เจอจ้ะ หลวงปู่เรียกกลับมาก่อน’แก๊งเด็กซิ่งนุ่งโจงกระเบนเอ่ย

“ยังไม่เคยเห็นแบบเต็มตัวนะ แต่รู้สึกว่าคงใกล้แล้วแหละ”“มาลัยมึงก็ระวังตัวด้วยนะเว้ย”พะพายเอ่ยเตือนมาลัยด้วยความเป็นห่วง เพราะสิ่งที่มาลัยต้องเผชิญนั้นมันหนักกว่าญาณินมากนัก“กูก็ระวังอยู่มึง แต่ไม่รู้ว่าจะได้นานแค่ไหน”“แล้วจะไปไหนกันต่ออีกป่าว”“ไม่ไปหรอก จะกลับบ้านเลย งูจงอางที่บ้านหวง”ธาราเอ่ยตอบด้วยใบหน้ายิ้ม ๆ พลางเสมองไปทางญาณินอย่างล้อเลียน ทำให้ญาณินนั้นย่นจมูกด้วยความเขินอายอย่างน่ารัก“ฉันว่าพวกแกควรกลับกันได้แล้วนะเว้ย มันสี่โมงครึ่งแล้ว”พะพายเอ่ยบอกเพราะเหลือบไปดูเวลา มันก็ใกล้เย็นแล้วดวงตะวันเริ่มคล้อยต่ำลงเรื่อย ๆ ยิ่งช่วงนี้มืดไวอยู่ด้วย“งั้นกลับแล้วนะ”สามสาวที่เอ่ยบอกลาพะพายก่อนจะซ้อนมอเตอร์ไซค์แล้วขับออกไปทางถนนลาดยาง ธาราที่เป็นคนขับเลือกที่จะขับอ้อมไปทางวัดเพราะต้องไปส่งมาลัยทางนี้จะใกล้กว่า และเพื่อจะให้ญาณินดูว่าแถวนี้ไม่มีบ้านร้าง“นิลวันนั้นแกเห็นแถวไหน”“เหมือนจะหลังนี้ว่ะแก”นิ้วเรียวสวยของญาณินนั้นชี้ไปยังบ้านไม้ทรงไทยที่มีระเบียงบ้านยื่นออก ที่ถูกทำความสะอาดจนเป็นเงาวับ เธอจำได้เพราะวันนั้นเธอเห็นมีต้นมะม่วงต้นใหญ่อยู่หน้าบ้าน“บ้านยายดาอะนะ”“ยายดาเหร