All Chapters of ทูนหัวของปฐพี: Chapter 81 - Chapter 90

หลายวันผ่านไป“ไอ้ดินมึงจะไปไหน”อัคนีเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงสัย เพราะวันนี้เขารู้สึกว่าพี่ชายของเขามันดูมีพิรุธยังไงก็ไม่รู้“กูจะไปในเมือง มึงมีอะไร”ปฐพีเหลือบตามองน้องชาย แล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่แววตาตื่นเต้นระคนดีใจที่ปิดไม่มิดของปฐพี ทำให้อัคนีนั้นสังเกตเห็นแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป‘เมียมันท้องรึไงวะ อะไรจะดีใจขนาดนั้น’‘ไอ้พี่เวรนี่แม่ง ขนาดดีใจยังหน้านิ่งเหรอวะไอ้เวรนี่’“แล้วนิลอะ”อัคนีหรี่ตามองอย่างสงสัยที่คนติดเมียอย่างมัน จะห่างน้องนิลไปทำธุระในเมือง เพราะปกติไม่ว่ามันจะไปไหนมันก็แทบจะลากน้องนิลไปด้วยตลอด“ยังไม่ตื่น มึงจะเอาอะไร”ปฐพีที่มองอัคนีด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง แต่ใบหูนั้นกับแดงก่ำ จนอัคนีมองจ้องอย่างสงสัย ทำให้คนที่นิ่งเรียบอยู่เป็นนิจ กับเดินเตะสุ่มไก่ด้วยความลนลาน“ไม่เอาอะไรกูแค่ถาม”“!!”“มึงมีอะไรปิดบังกู หรือมีอะไรให้กูช่วยก็บอก”ร่างหนาของปฐพีถึงกับชะงักกึก พลางหันมามองหน้าน้องชายราวกับจะชั่งใจ ก่อนจะตัดสินใจเล่าทุกสิ่งทุกอย่างให้อัคนีฟังอย่างละเอียดช่วงเย็น“พี่เพลิงเห็นพี่ดินมั้ยคะ”ญาณินที่นอนรอเข้าทั้งวันก็ไม่เห็นแม่แต่เงา จึงเอ่ยถามอัคนีด้วยความ

1 ปีผ่านไป“น้องหมอก มาหาอาน้ำเร็วลูก”ธาราเอ่ยเรียกหลานสาวด้วยน้ำเสียงสดใสเมื่อตอนนี้เจ้าเด็กแฝดพยับเมฆ พยับหมอกฝาแฝดชายหญิงลูกของพี่ชายและเพื่อนสนิท อยู่ในวัยกำลังน่ารักและแก้มยุ้ยสุด ๆ จนเธออดจนที่จะฟัดบ่อย ๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยวไม่ได้“น้ำ น้ำ”“พี่ เพชร”พยับหมอกฝาแฝดคนเล็กที่เป็นผู้หญิงเดินเตาะแตะมาหาธาราด้วยความดีใจ เมื่ออาน้ำของเธอนั้นชอบตามใจและพาไปเดินเที่ยวอยู่เสมอ พลางชี้ไปยังปิ่นเพชรที่หลบอยู่ข้างเสาและโผล่หน้าออกมา ก่อนจะหลบเข้าไปอีก ทำให้พยับหมอกนั้นหัวเราะเอิ๊กอ๊ากด้วยความอารมณ์ดี“ทอง ทอง”นิ้วมือน้อย ๆ ที่เอื้อมไปจิ้มยังแก้มกลมของปิ่นทองก่อนจะเอื้อมมือไปดึงทึ้งผมจุกของปิ่นทองด้วยความมันเขี้ยว ทำเอาปิ่นทองถึงกับร้องลั่นด้วยความเจ็บ เมื่อพยับหมอกนั้นกระชากผมเขาแล้วซุกหน้าเข้ายังอกของธาราด้วยความออดอ้อน‘โอ๊ย ! พี่น้ำ หนูเจ็บ”ปิ่นทองน้ำตาคลอเบ้าเมื่อถูกเจ้าตัวเล็กจิ๋วนั้นดึงทึ้งผมจุกตัวเองด้วยความแรง ทำให้ปิ่นทองนั้นต้องวิ่งไปหาอัคนีก่อนจะเอ่ยฟ้องด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ‘พ่อจ๋า น้องหมอกดึงผมหนู’ปากอิ่มที่เบะลงน้อย ๆ นั้น ทำให้อัคนีนั้นสงสารไม่น้อย ก่อนจะลูบหัวแล้วบริกรรม

มือหนาเอื้อมมาดึงปิดบานหน้าต่างเข้าหากัน เมื่อลมนั้นแรงพัดพาเอาฝุ่นและเศษดินเข้ามากระทบกับฝาบ้าน กลิ่นฝนโชยมาแต่ไกล เมื่อเข้าตอนนี้ฤดูฝนกำลังจะมาเยือนอีกครั้ง“พี่ดินคะ”ญาณินเอ่ยเรียกสามีด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ใบหน้าหวานนั้นเรียบนิ่งเสียจนปฐพีนั้นรู้สึกเสียวสันหลังวาบ“ครับ”ปฐพีขานรับคนตัวเล็กขณะที่ตัวนั้นกำลังเดินเลี่ยงไปหยิบเอาขวดนมลูกที่ล้างไว้ตั้งแต่เมื่อตอนบ่ายขึ้นมา“เมื่อตอนบ่าย ที่ลูกร้อง”น้ำเสียงนิ่งเรียบที่แฝงไปด้วยความคาดคั้นจนปฐพีนั้นรู้สึกได้ ดวงตากลมโตที่จับจ้องไปยังร่างหนายังไม่วางตานั้นทำให้ปฐพีนั้นทำตัวไม่ถูก เพราะสำหรับเขาแล้วคุณภรรยาในโหมดนี้ค่อนข้างจะดุเอาเรื่อง ถ้าเขาพูดอะไรผิดหูไปนิดหนึ่งคงมีหวังได้ออกไปนอนหนาวนอกห้องแน่“...”“ลูกเห็นใช่มั้ยคะ”ปฐพีพยักหน้ารับอย่างไม่คิดปิดบัง เพราะหลายครั้งแล้วที่ทั้งพยับเมฆและพยับหมอกมองเห็นดวงวิญญาณทั้งดีและไม่ดี เขาจึงไม่จำเป็นต้องปิดบังอะไรอยู่แล้ว แต่คิ้วเรียวสวยที่ขมวดมุ่นนั้นยังไม่ยอมคลายออกจากกัน ทำให้ปฐพีถึงกับหายใจติดขัดด้วยกลัวว่าเมียจะถามอะไรที่เขาลำบากใจจะตอบมือหนาจึงรีบนำขวดนมลูกเข้าเครื่องนึ่งเพื่อฆ่าเชื้อ แล้

“พ่อ พ่อ”เสียงเล็กใสกังวานตามประสาเด็กดังเจื้อยแจ้วคุยกับผู้เป็นพ่อ นิ้วเล็กป้อมกำลังชี้ไปชี้มาทางหลวงปู่พรมที่กำลังเดินมาราวกับกำลังบอกกับปฐพีว่าหลวงหง่อมของเขานั้นมาถึงแล้ว ทำเอาผู้เป็นพ่อถึงกับยิ้มเยือนด้วยความเอ็นดูเมื่อหลวงปู่เดินมาหยุดยืนขณะที่มือเหี่ยวย่นเปิดฝาบาตรหงายขึ้นเพื่อให้คณะเหลนและหลานได้ใส่บาตร ปฐพีที่อุ้มพยับเมฆไว้ในอก จำต้องกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นเพราะเจ้าตัวเล็กนั้นขยับไปมาราวกับอยากจะไปหาผู้เป็นแม่ จนปฐพีต้องเอื้อมฝ่ามือหนาของตัวเองมารวบฝ่ามือกระจิ๋วหลิวของลูกชายมาช่วยกันประคองขันบาตรที่ตอนนี้ค่อนข้างเย็นเพื่อให้ญาณินนั้นได้ตักข้าวสวยใส่ลงในบาตรพระ“ตา ตา”เสียงเล็กเสียงน้อยของพยับหมอกที่กำลังเอ่ยเรียกหลวงปู่พรมด้วยความเคยชิน เพราะทุกครั้ง ๆ หลวงหง่อมจะมีนมกล่องเล็ก ๆ มาให้เสมอ“ไม่ใช่ตานะคะลูก อันนี้หง่อมค่ะ”ญาณินเอ่ยแย้งลูกสาวเสียงหวาน ด้วยหวังเพื่อให้พยับหมอกนั้นคุ้นชินจนหลวงปู่พรมอดจะเอ็นดูไม่ได้จึงอมยิ้มบางเบาออกมา พลางเอื้อมมือเหี่ยวย่นมาลูบหัวเหลนสาว ทำให้เจ้าตัวเล็กนั้นจ้องมองตาแป๋ว ก่อนจะหัวเราะออกมาด้วยความซุกซน เมื่อพยับหมอกนั้นคว้าเอามือเหี่ยวย่นขอ

“แม่ แม่ แม่”ร่างเล็กจ้อยเดินต้วมเตี้ยมเข้ามาหาญาณินน้ำเสียงกังวานใสของพยับเมฆเอ่ยเรียกมารดา พลางชี้ไม้ชี้มือไปยังหน้าประตูรั้วบ้านเพื่อชี้ชวนให้ญาณินดูผู้หญิงคนหนึ่งแต่งกายด้วยเสื้อผ้าสีซีดยืนอุ้มลูกอยู่หน้าบ้าน“ว่าไงคะลูก”ญาณินที่กำลังนั่งพับเสื้อผ้าอยู่หันมามองหน้าลูกชายและมองตามนิ้วมือกลมป้อมไปที่ประตูรั้วบานแต่ไม่เห็นอะไร จึงหันกลับมาตั้งใจพับผ้าดังเดิม“ไม่เห็นมีอะไรเลยลูก”เมื่อได้ยินผู้เป็นแม่บอกแบบนั้นเท้าเล็กจิ๋วจึงค่อย ๆ เดินเตาะแตะมุ่งหน้าไปยังประตูรั้วบ้าน เพื่อจะเปิดให้ผู้หญิงคนนั้นเข้ามา“นะ นะ”มืออวบอ้วนของพยับเมฆโบกไปมาราวกับกำลังเชิญชวนให้เด็กทารกร่างโปร่งแสงเข้ามาภายในบ้าน ขณะที่กำลังเดินเตาะแตะไปยังรั้วบ้าน ปฐพีที่กำลังนั่งเขียนยันต์อยู่บนโต๊ะข้างบ้านนั้น จำต้องรีบวางมือแล้วเดินไปอุ้มเด็กน้อยด้วยความรวดเร็ว“หิว หิว”พยับเมฆที่พยายามเอ่ยบอกกับบิดาของตัวเองว่าเด็กทารกที่เขาเห็นนั้นกำลังหิว ปฐพีที่ซึ่งรับรู้ได้จึงก้าวเดินไปยังพุ่มดอกไม้หน้าบ้านซึ่งอยู่ใกล้กับประตูรั้ว เพื่อไม่ให้ญาณินนั้นสงสัย“ใครหิว”เสียงทุ้มอบอุ่นเอ่ยถามลูกชายตัวแสบ ทั้ง ๆ ที่สัมผัสได้ถึงแรงอ