All Chapters of ทูนหัวของปฐพี: Chapter 71 - Chapter 80

ญาณินที่พยายามครุ่นคิดว่าเธอเคยได้ยินชื่อนี้ที่ไหน เพราะมันคุ้นหูเธอมาก ใบหน้าสวยนั้นตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัดแต่ไม่มีใครสังเกตเห็น เรียวคิ้วสวยนั้นก็ขมวดมุ่น เมื่อพยายามนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกจนกระทั่งมือเรียวสวยนั้นเลื่อนไปจับยังหน้าท้องแบนราบอย่างไม่รู้ตัว ทำให้เหตุการณ์เลวร้าย ที่เธอปิดกุญแจเก็บมันไว้ในความทรงจำส่วนลึก มันค่อย ๆ ปลดล็อกตัวเอง ภาพเหตุการณ์ในอดีตนั้นค่อย ๆ ไหลเข้ามา ความทรงจำอันเลวร้ายที่เธอเฉียดตายไปแล้วครั้งหนึ่ง ไหลกลับเข้ามาในหัว จนญาณินเกือบจะตั้งรับไม่ทัน เมื่อครั้งหนึ่งคนจากสำนักนี้เคยช่วยชีวิตเธอ“พี่ดินคะ”ญาณินที่เรียกปฐพีด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ใบหน้าสวยที่นิ่งค้าง ทำให้ทุกคนที่อยู่ในที่นี้ถึงกับตกใจกับใบหน้าของญาณินที่เริ่มซีด ดวงตางดงามนั้นฉายแววลังเลระคนสับสน มือเรียวสวยจิกกำเข้าหากันแน่นด้วยความประหม่า น้ำตาใสก็คลอหน่วยตาจวนเจียนจะหยดอยู่หลายรอบ“นิลเคยไปที่นี่ตอนเด็ก ๆ"ความเงียบงันที่เกิดขึ้นจนได้ยินเสียงหายใจของกันและกัน คำพูดแผ่วเบาทำเอาทุกคนถึงกับอึ้งหนักกว่าเดิม เมื่อสิ่งที่พวกเขาสงสัยนั้นค่อย ๆ คลี่คลายขึ้นมาบ้าง แต่แค่ไม่คิดว่าหญิงสาวนั้นจะเคยไปต

ปฐพีและญาณินออกเดินทางไปตั้งแต่เช้าตรู่ในวัดถัดมา โดยเขาให้อัคนีและธาราไปร่วมงานศพแทน รถกระบะสีขาวขับมุ่งหน้าไปกรุงเทพด้วยความเร็วที่ไม่มากนัก เขาไม่อยากขับเร็วเกินไปด้วยเพราะรู้ว่าคนตัวเล็กของเขานั้นไม่ชอบความเร็วทุกรูปแบบเพราะยังไงก็ต้องค้างคืน 1 คืนอยู่แล้ว ถ้าไปแล้วกลับเลยร่างกายเขาคงไม่ไหว เนื่องจากขับรถไปกลับก็เกือบสิบชั่วโมงแล้ว แล้วอีกอย่างเขาไปวันอาทิตย์ นอนค้าง 1 คืนแล้วกลับวันจันทร์ช่วงบ่าย ๆ ถึงบ้านก็คงจะมืด ๆ ทำพิธีถอนในวันอังคารพอดี จะได้ไม่ต้องเอาของเสนียดมาไว้ในบ้านเขานาน“พี่ดินคะ ถ้าเกิดเราไม่เจอขันใบนั้นเราจะทำยังไงกันดีคะ”ญาณินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ลังเลเล็กน้อย เพราะเธอก็ไม่มั่นใจว่าจะมีไหม เธอไปเรียนมหาลัยสี่ปี กลับไปนอนบ้านก็แทบจะนับครั้งได้ เพราะส่วนใหญ่จะโทรคุยหรือไม่ก็นัดเจอพวกท่านข้างนอกมากกว่า แล้วถึงเธอกลับไป เธอก็ไม่ได้เหยียบย่างเข้าไปในห้องพระเลย“ไม่เป็นไรนะคะ ถ้าไม่เจอพี่จะปกป้องนิลเองนะ”ใบหน้านวลนั้นร้อนผ่าวด้วยความเขินอาย เมื่อเขาพูดออกมาตรง ๆ ด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง แต่เธอนั้นเขินจนวางหน้าไม่ถูก“นิลครับ คือ...”“นิลจะย้ายมาอยู่กับพี่ดินที่นี่ค่ะ !!”

เช้าวันถัดมานั้นญาณินและปฐพีช่วยกันขนลังกระดาษออกมาไว้หลังรถ แล้วไปหาอาหารเช้ากินแถว ๆ คอนโด ก่อนจะออกเดินทางมุ่งหน้าไปยังร้านขายวัสดุก่อสร้างของญาณิน“พี่ดินคะ พี่ดินช่วยลงให้ค้าขายดี ๆ ด้วยได้มั้ยคะ”ญาณินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสดใส ใบหน้างดงามนั้นเอียงคอเล็กน้อยกะพริบตาปริบ ๆ อย่างน่ารัก อยากจะจับเธอมาฟัดให้หนำใจ แต่ทำได้แค่มองตาปรอย เพราะตอนนี้ตัวเขานั้นกำลังขับรถอยู่“ได้ค่ะ”“มันทำได้เลยมั้ยคะ หรือว่าต้องเอาของไม่ดีออกก่อนคะ”เสียงหวานถามด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัย เพราะเธอคิดว่าถ้าจะเติมของดีก็ทำของไม่ดีออกก่อนรึเปล่า“ตามหลักแล้วมันต้องเอาของไม่ดีออกก่อนนะคะ แล้วถึงเปิดโชคลาภจะได้เห็นผลเต็มร้อย”ปฐพีเอ่ยบอกกับคนรักด้วยน้ำเสียงนุ่ม เพราะคิดว่าเธอไม่น่าจะทราบกระบวนการในการทำพิธีต่าง ๆในการประกอบพิธีอันเป็นมงคล ต้องปัดเป่าเสนียดอาถรรพ์ต่าง ๆ ในสถานที่นั้น ๆ หรือบุคคลนั้น ให้ว่างเปล่าเสียก่อน ถึงจะลงเสริมโชคลาภการเงิน จะได้เห็นผลอย่างดีที่สุด“แล้วตอนนี้พอจะมีวิธีอะไรบ้างมั้ยคะ เพราะลุงเนียมบอกว่าบางทีลูกค้าเดินผ่านไปเหมือนไม่เห็นร้านจนโทรมาถามก็มีค่ะ”ญาณินเอ่ยอธิบายให้คนตัวโตฟ

ล้อรถกระบะสีขาวขับเข้ามาจอดยังรั้วบ้านรั้วไม้สีน้ำตาล ตัวบ้านเป็นบ้านไม้สองชั้นสีขาวสว่าง แต่ไอสีดำมืดมิดกลับกลืนกินตัวบ้านแทบจะทั้งหมด ทำเอาคิ้วหนาของปฐพีนั้นกระตุกเล็กน้อย เมื่อมันดูจะเยอะกว่าที่เขาคิด“เดี๋ยวนิลเปิดประตูให้แล้วพี่ดินเอาไปรถไปจอดในโรงรถนะคะ”เสียงหวานเอ่ยบอกก่อนที่ร่างบอบบางจะเปิดประตูรถยนต์ลงไปเพื่อเปิดประตูรั้ว มือเรียวบางไขกุญแจ ดึงประตูรั้วให้เปิดไปด้านข้างเพื่อให้ปฐพีนั้นเข้ามาด้านในบ้าน กลิ่นเหม็นเน่านั้นโชยเข้ามาในจมูกของญาณินเป็นระยะ จนคิ้วเรียวสวยนั้นขมวดเป็นปมทันทีที่ญาณินเดินเข้ามาในบ้านความรู้สึกอึดอัดเริ่มกลับเข้ามาอีกครั้ง บางครารู้สึกใจสั่นราวกับดีใจ บางครั้งรู้สึกพะอืดพะอมราวกับอยากจะอาเจียน กลิ่นเหม็นเน่าราวกับซากศพนั้นมันก็ได้กลิ่นชัดขึ้นเรื่อย ๆใบหน้าหวานนั้นซีดเซียว เม็ดเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ผุดพรายตามกรอบหน้างาม ความอึดอัดเข้ามากดทับจนเธอแทบจะหายใจไม่ออก จนกระทั่งปฐพีก้าวเดินเข้ามาหาเธอ มือหนาเอื้อมมาลูบหัวหญิงสาวแผ่วเบา ความรู้สึกอึดอัดค่อย ๆ เลือนหายไป หายใจโล่งขึ้น จนเผลอหายใจเข้าออกด้วยความแรง“พี่ดิน”ญาณินโผเข้ากอดปฐพีด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ รู

เช้าวันต่อมาปฐพีสวมเสื้อยืดสีขาว กางเกงยีนสีเข้ม คล้องลูกประคำเม็ดสีดำสนิท มีผ้าขาวม้าของหลวงปู่พาดอยู่ที่หัวไหล่หนา เดินลงมายังบริเวณด้านล่างที่อัคนีเตรียมของรอไว้ อันประกอบไปด้วย ธูป 39 ดอก และ ผ้าดิบสีขาวที่ลงอักขระยันต์ต่าง ๆ ไว้ ดอกไม้สามสี บุหรี่หนึ่งซอง เหล้าโรงหนึ่งขวด และหมากพลูสามคำ เงินจำนวนสิบสองบาทใบหน้าหล่อเหลานั้นนิ่งสนิท สายลมที่ปกตินั้นพัดเอื่อย ๆ อยู่ตลอดเวลา ทำให้บรรยากาศไม่ร้อนมากนัก“เริ่มเลยมั้ย”เหมราชที่เดินไปถือถุงดำที่ใส่ขันเงินนั้นมาวางยังโต๊ะไม้หน้าบ้านที่พวกเขาช่วยกันมายกไว้บริเวณลานหน้าบาน เพราะพิธีแบบนี้จะต้องทำกลางแจ้งนอกชายคาบ้าน“เริ่มเลย”เสียงนุ่มทุ้มแต่เรียบนิ่งเอ่ยตอบคำถามเหมราช ปฐพีที่สวดเชิญครูอาจารย์ด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจนดังก้องกังวานไปทั่วบริเวณ‘พุทธังวันทิตวา ธัมมังวันทิตวา สังฆังวันทิตวา ข้าพเจ้าขอไหว้ซึ่งพระพุทธคุณณัง พระธรรมคุณณัง พระสังฆคุณณัง อนึ่งข้าพเจ้าขออาราธนาคุณพระพุทธเจ้า คุณพระธรรมเจ้า อีกทั้งคุณบิดามารดา คุณอุปัชฌาย์ คุณครูบาอาจารย์ คุณพระฤาษีนารอด คุณพระฤาษีนาไลย คุณพระฤาษีหน้าวัว คุณพระฤาษีตาไฟ คุณพระฤาษีประไลยโกฏ คุณพระฤาษ