All Chapters of ทูนหัวของปฐพี: Chapter 101 - Chapter 105

“เจ้าคุณพ่อ !” ทับทิมที่ผุดลุกจากที่นอนด้วยหัวใจที่เต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก เสียงที่เธอเปล่งออกมามันดังพอจนปลุกให้ภูผานั้นตื่นจากนิทรา ก็เห็นใบหน้างามนั้นเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา แต่แปลกที่คราวนี้เธอไม่โวยวายเหมือนเคย เพียงแค่ร้องไห้เงียบ ๆ เท่านั้น “เป็นกระไรรึแม่ทับทิม” ภูผาเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เพราะเธอมิได้ตื่นมาร้องแบบนี้ร่วมเดือนแล้ว ใบหน้าคมจึงอดที่จะตึงเครียดไม่ได้ “เจ้าคุณพ่อมาลาข้า...” ใบหน้าของภูผานั้นนิ่งค้าง มิรู้ว่าเขาจักตกใจเรื่องใดก่อนดี ระหว่างที่เธอยอมพูดจาแล้วหรือเรื่องที่เธอฝันถึง “...” มือหนาเอื้อมมาลูบหัวของหญิงสาวอย่างปลอบประโลมโดยมิเอื้อนเอ่ยคำใด ให้หญิงสาวต้องชอกช้ำไปกว่านี้ เพราะเพียงเท่านี้เธอก็บอบช้ำมามากพอแล้ว “เจ้าคุณพ่อบอกให้ข้ากลับมาร่าเริงดังเดิมเจ้าค่ะคุณพี่” ทับทิมเอ่ยบอกสวามีในนามด้วยน้ำเสียงเจือสะอื้น กอดจะโผเข้ากอดภูผาอย่างหาที่ยึดเหนี่ยว ครั้งนี้เธอคงต้องปล่อยแล้วจริง ๆ เรื่องที่มันยังติดค้างอยู่ภายในใจ มิเช่นนั้นทุกคนที่ตายไป คงมิเป

ทับทิมนอนหอบหายใจโกยอากาศเข้าปอดด้วยความเหนื่อยอ่อน ใบหน้านวลนั้นขึ้นสีระเรื่อด้วยความเขินอาย เมื่อร่างกายของเธอต้องการบางสิ่งที่มากกว่านิ้วมือของเขา “จ้องน้องด้วยเหตุใดเจ้าคะคุณพี่” คนตัวเล็กเอ่ยถามเขาด้วยน้ำเสียงอ้อมแอ้ม เมื่อใบหน้าคมนั้นจ้องหน้าเธอด้วยสายตาล้อเลียน “หวานนัก” ทับทิมถึงกับตาโตเมื่อกายแกร่งนั้นยกมือที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำหวานของเธอนั้นขึ้นมาดูดเลียต่อหน้าต่อตา โดยที่สายตาเจ้าเล่ห์นั้นก็จ้องมองเธอราวกับเชิญชวนให้เธอมาตกหลุมพรางที่เขาวางไว้ เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยกระเซ้าเมียรักด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม เมื่อเธอและเขากำลังจักหลอมรวมกันเป็นหนึ่ง “คะ...คุณพี่” มือหยาบหนาเอื้อมไปปลดผ้าถุงผืนงามของทับทิมให้พ้นไปจากตัว จนร่างงดงามนั้นปรากฏแก่สายตาเขา ดวงตาคมที่มิค่อยมีเปลวเพลิงเสน่ห์หาบัดนี้กับลุกโชนด้วยความปรารถนาอันมากล้น ภูผากลืนน้ำลายลงคออย่างแห้งผาก สายตาร้อนแรงนั้นกวาดมองไปทั่วร่างงามขาวผ่องอย่างหื่นกระหาย ปลายลิ้นร้อนนั้นแลบออกมาเลียริมฝีปากที่แห้งนั้นอย่างยั่วยวนคนตัวเล็ก ที่ตอนนี้นอน

เสียงไก่ขันที่ดังตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางนั้นปลุกให้ร่างหนาที่กำลังนอนตระกรองกอดเมียรักที่นอนหลับใหลอยู่ในอ้อมกอดของตนนั้นลืมตาขึ้นจากนิทรา “แม่ทับทิมของพี่” ริมฝีปากหนานั้นพรมจูบไปตามกระหม่อมบางอย่างรักใคร่ในคนตัวเล็ก แต่ก็ทำไม่แรงนัก เนื่องด้วยกลัวว่าเธอนั้นจักตื่นหลังจากที่พึ่งนอนไปได้ไม่กี่เพลา “พี่สัญญา มิว่าจักชาติภพใด...พี่จักตามรักแม่ทับทิมของพี่ไปทุกภพทุกชาติ” ภูผาเอ่ยสัญญากับคนตัวเล็กด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแม้ว่าเธอจะอยู่ในห้วงนิทราก็ตาม หญิงงามที่ถูกชะตาตั้งแต่แรกพบ เพราะความสงสารและความใกล้ชิดที่อยู่ร่วมเรือนกันมาหลายเดือนบัดนี้กลับกอบกุมหัวใจเขาไปทั้งดวง “อื้ออออ” ร่างงามของทับทิมนั้นขยับตัวเพื่อซุกอกแกร่งอย่างหาไออุ่นจากภูผาอย่างเช่นทุกวัน จนทำให้มุมปากหยักของคนตัวโตนั้นถึงกับยกยิ้มด้วยความเอ็นดูฟอด ฟอด ฟอด ภูผาที่อดใจไม่ไหว จึงก้มใบหน้าคมฟัดไปยังแก้มนวลที่ขึ้นสีระเรื่อราวกับถูกพิษไข้เล่นงานด้วยความมันเขี้ยว “อื้อ...คุณพี่” เสียงหวานของทับทิมนั้นเอ่ยเรียกชื่อของคนรักด้วยน