All Chapters of ทูนหัวของปฐพี: Chapter 31 - Chapter 40

ร่างบอบบางที่ผวาเข้าหากายแกร่งอย่างหาที่ยึดเหนี่ยว มือเรียวบางที่โอบรัดรอบคอหนาเปลี่ยนมาบีบแน่นยังหัวไหล่กว้างก่อนจะจิกปลายเล็กลงเพื่อระบายความเจ็บปวด เมื่อปฐพีตัดสินใจกระแทกแก่นกายร้อนผ่อนเข้าไปทีเดียวจนมิดลำ‘จุก ทั้งจุกทั้งเจ็บ’ดวงตากลมโตนั้นคลอไปด้วยน้ำตาก่อนจะไหลออกมาช้า ๆ ยังหางตา ริมฝีปากหยักขบเม้ม ดูดดึงริมฝีปากบางเบา ๆ แล้วขยับไปจูบซ้ำไปยังดวงตางามเพื่อปลอบประโลมคนรักที่ไม่อาจจะเลี่ยงความเจ็บปวดได้ความอึดอัดที่แทรกเข้ามาอย่างรวดเร็วถาโถมความเจ็บปวดจนร่างกายบอบบางแทบแต่งเป็นเสี่ยง ๆ เมื่อแท่งเอ็นร้อนแทงทะลุความบริสุทธิ์ของหญิงสาวจนขาดสะบั้นความอ่อนนุ่มกำลังบีบรัดลำแกร่งเพื่อขับไล่สิ่งแปลกปลอมที่เข้ามาทำให้ปฐพีเสียวซ่านจนร่างหนานั้นแข็งเกร็งเห็นเส้นเลือดปูดโปนขึ้นตามแขนกำยำ ใบหน้าคมนั้นถึงกับคิ้วขมวดเมื่อโพรงอ่อนนุ่มนั้นตอดรัดจนเขาแทบจะหลั่งน้ำคาวอุ่นออกมาเพียงแค่สอดใส่เข้าไป“เจ็บมากมั้ยครับ”ปฐพีเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงแต่น้ำเสียงกับแหบพร่าเมื่อเธอโอบรัดกายแกร่งของเขาไว้จนเต็มลำ“นิล ไหวค่ะ”ร่างบางตรงหน้าฝืนยิ้มหวานอย่างให้กำลังใจเขา ตากลมโตที่เปียกชื้นก็กะพริบปริบอย่างออด

สายตาคมกวาดตามองใบหน้างดงามที่หลับพริ้มอยู่ในอกของเขา จากคนที่คิดจะครองพรหมจรรย์อุทิศตนเพื่อรักษาคนอื่นจนกว่าสังขารร่วงโรยตอนนี้ความคิดได้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงแล้วสายตาที่อบอุ่นมองผู้หญิงตัวเล็กที่กอบกุมหัวใจเขาไว้ทั้งดวง ผู้หญิงที่เขาเฝ้ารอมาเนิ่นนานตั้งแต่ที่เห็นในนิมิตนั้นช่างคุ้มค่ากับการรอคอย ทั้งนิสัยใจคอที่ดูเป็นคนขี้อายและขี้กลัว บางครั้งก็ดูกล้าหาญกว่าเขาที่คิด ใบหน้านวลที่เวลายิ้มก็ยิ้มไปถึงดวงตาที่สะกดใจเขาได้อยู่หมัด มันน่ารักจนไม่อยากจะให้เธอยิ้มให้กับผู้ชายคนไหน รู้สึกหวงแหนและอยากปกป้องเธอไปจนกว่ากายสังขารเขาจะดับไป“นิลครับ”ปลายจมูกคมไล้เบา ๆ ไปตามกรอบหน้างาม ริมฝีปากหยักก็พรมจูบไปตามใบหน้านวลด้วยความหวงแหน อดแปลกใจอยู่ไม่น้อยว่าเธอได้ไปรับขันธ์อะไรมาไหม เพราะเจ้าปิ่นเพชรบอกแล้วว่าไม่ใช่เจ้ากรรมนายเวรการที่ผีตนนั้นบอกว่าญาณินเป็นของมัน มันก็แทบจะไม่มีวิธีอื่นเลยนอกจากเจ้าตัวยินยอมรับขันธ์ด้วยความเต็มใจถ้าเจอครูดีก็ดีไป แต่ถ้าเจอไม่ดีส่วนมากก็เป็นแบบญาณินที่โดนไล่ตามจนกว่าจะกลับไปหามันอีกรอบ เพื่อต้องการเงินหรือต้องการดวงวิญญาณไปใช้งานแต่ไม่ว่าจะต้องการสิ่งไหนจากร่

เท้าเรียวสวยหยุดชะงักขณะเดียวกันก็เขย่งปลายเท้าบอบบางขึ้น พลางยื่นริมฝีปากอวบอิ่มไปกดลงยังแก้มสากทั้งสองข้างเพื่อเป็นรางวัลให้เขา ที่พยายามเข้าใจและเคารพการตัดสินใจของเธอเสมอมา“...”มือหนายกขึ้นมาลูบไล้แก้มสากของตัวเองไปมาเบา ๆ ใบหน้าคมถึงกับเหม่อลอยเมื่อคนขี้อายเป็นฝ่ายหอมแก้มเขาก่อน“ขอบคุณที่เข้าใจนิลนะคะ นิลขอเวลาอีกนิดแล้วจะให้คำตอบพี่นะคะ”“มีอะไรมาปรึกษาพี่ได้ตลอดเลยนะครับ พี่อยู่ตรงนี้เสมอ”สองร่างที่เดินเคียงคู่กันไปตามคันนายาวสุดลูกหูลูกตาที่มองเห็นบ้านเรือนไทยอยู่อีกไม่ไกล เจ้าดอกรักที่รู้ความเดินตามทั้งคู่ไปเรื่อย ๆ โดยแวะเล็มหญ้าเพียงครั้งสองครั้งเท่านั้น บรรยากาศช่างดูอบอุ่นเพราะแว่วเสียงหัวเราะของทั้งคู่ที่หยอกล้อกันไปตลอดทางตากลมโตที่กวาดมองไปรอบ ๆ ก็พบเข้ากับหญิงชราคนหนึ่งที่แบกจอบไว้บนบ่าแล้วเดินตามคันนาที่ห่างกันจากทั้งคู่ไม่มากนัก เดินมาอย่างเชื่องช้า ไม่รู้ว่าบ้านเขาอยู่ตรงไหน เดินช้าขนาดนี้แล้วเมื่อไหร่จะถึงบ้านกันล่ะ“พี่ดิน”“เดี๋ยวก็ถึงบ้านแล้วครับ”มือเรียวที่สะกิดแขนกำยำไม่หยุด จนเขาต้องหันไปกวาดสายตามองรอบ ๆ ก็พบเข้ากับหญิงชราที่แบกจอบเดินอยู่“ยายดาครับ

“แกมันเริ่ด”“ก็พี่แกเป็นของฉัน”“ไปนอนมั้ยครับ”ปฐพีเอ่ยถามด้วยเสียงนุ่ม มือหนาก็เอื้อมมาเกลี่ยเส้นผมที่ตกลงมาปรกหน้าหญิงสาว นิ้วมือหยาบกร้านก็เกี่ยวเอาเส้นผมไปทัดยังใบหูงาม ส่งผลให้ใบหน้าหวานที่ซบอยู่ยังไหล่หนาช้อนตากลมโตมามองใบหน้าเขาแล้วไล่สายตามายังลำคอแกร่งอึกญาณินที่สะบัดหัวไล่ความคิดที่อยากจะชวนเขาขึ้นเตียงออกไป เมื่อเธอไล่สายตามองเขา ภาพความทรงจำเมื่อตอนบ่ายค่อย ๆ ไหลเข้ามาจนอยากจะชวนเขาขึ้นเตียงอีกสักรอบ“ไม่เอาค่า นิลอยากกินอีก”“เอ๊ะ !!”ใบหน้านวลที่กำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาหวานเชื่อม สติเริ่มพร่าเลือนจนกระทั่งหางตาสวยเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างที่กำลังเดินวนไปวนมาอยู่ยังหน้าประตูรั้วบ้านี่ปิดอยู่“พี่ดินขา ไปส่งยายดามั้ยคะ จนป่านนี้แกยังไม่ถึงบ้านเลย”นิ้วมือเรียวสวยชี้ไปยังบริเวณหน้าบ้านขณะเดียวกันเสียงยานครางก็เอ่ยแทรกขึ้นมาทำให้ทุกคนถึงกับนิ่งงันเพราะเมื่อตอนเย็นตรีภพเห็นกับตาว่ายายดาแกเดินผ่านหน้าบ้านของปฐพีไปแล้ว เป็นไปไม่ได้เลยว่ายายแกจะเดินกลับมาอีกหนในเวลาที่ดึกขนาดนี้“!!”“นิลครับ”ปฐพีเอื้อมมาคว้าตัวญาณินจนคนตัวเล็กปลิวเข้ามาในอ้อมกอดพลางกดให้เธอซุกลงอยู่กับอกของ

“พี่ดินคะ”“...”“พี่ดินขา...พี่ดินรักนิลมั้ยคะ”ญาณินเอ่ยถามเขาเสียงหวานปรือตากลมโตที่เคลือบไปด้วยหยาดน้ำตามองใบหน้าคมที่จ้องมองเธออยู่ก่อนแล้ว เปลือกตาบางกะพริบปริบ ๆ เพื่อรอคำตอบจากเขา“รักครับ”ใบหน้าคมคายที่ทอดสายตาหวานเชื่อมมองหญิงสาว ค่อย ๆ โน้มลงมาบอกรักคนตัวเล็กเหนือปลายจมูกโด่งรั้น ส่งผลให้ใบหน้านวลนั้นแดงก่ำขึ้นในทันทีไม่รู้ว่าเป็นเพราะพิษสุราหรือเขินเขากันแน่“นิลก็รักพี่ดินน้า”ญาณินบอกรักเขาเสียงหวานด้วยนัยน์ตากลมโตเต็มไปด้วยความเว้าวอน เรียวแขนงามถือวิสาสะวาดมาโอบต้นคอแข็งแกร่งของเขาเพื่อรั้งให้ใบหล่อเหลาก้มลงมาใกล้ ๆ จนปลายจมูกของทั้งคู่ชนกัน‘อยากจูบพี่ดินจังเลย’“จุ๊บ”หญิงสาวที่โดนพิษสุราเข้าครอบงำใจกล้า เผยอปากทาบเรียวปากอวบอิ่มลงบนริมฝีปากหยัก ลิ้นนุ่มนิ่มก็แลบออกมาเลียริมฝีปากหนาเบา ๆ แล้วผละออก สัมผัสนุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยความยั่วยวนทำให้ปฐพีถึงกับอึ้งสันกรามแกร่งถึงกับขบแน่นเพราะไม่คิดว่าคนตัวเล็กจะรุกเขาก่อน“นะ นิล”ญาณินเลื่อนดวงหน้าสวยมาซุกลงกับซอกคอหนาหอมกรุ่น ลิ้นเล็กแลบออกมาเลียยังบริเวณลำคอแกร่งของคนนิ่งขรึมทำเอาปฐพีถึงกับขนลุกเกรียว บางสิ่งบางอย่างตื่นตัว