All Chapters of ทูนหัวของปฐพี: Chapter 41 - Chapter 50

“อ่า นิล”เสียงแหบพร่าของปฐพีเอ่ยออกมาด้วยความเสียวตรงท่อนเอ็น เมื่อคนสวยของเขากลืนกินมันไปจนหมด ปากหยักที่ขยับมาจูบหน้าผากมนด้วยความเอ็นดูเมื่อเห็นเม็ดเหงื่อผุดตามกรอบหน้างามมือหนาประคองสะโพกมนเพื่อจะนำทางให้เธอขยับขึ้นลงตามแรงปรารถนาของร่างงามแต่จำต้องหยุดเพราะเจ้าตัวนั้นนั่งนิ่งหลับตาพริ้มเพราะจุกกับความใหญ่โตของเขา“ไหวมั้ยคะ”เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยถาม ปากหยักก็พรมจูบไปทั่วใบหน้างามเมื่อคนตัวเล็กยังนั่งทับแท่งเอ็นของเขานิ่ง เปลือกตาสวยค่อย ๆ เปิดขึ้น สบเข้าดวงตาคมที่มองมาด้วยความหวานเชื่อม จนใบหน้านวลนั้นแดงแล้วแดงอีก“วะ ไหวค่ะ”ร่างบางที่ค่อย ๆ ขยับสะโพกขึ้นลงเต้นระบำไปบนตัวเขา ความพลิ้วไหวที่เกิดจากสัญชาตญาณส่งผลให้ใบหน้าคมคายถึงกับเชิดขึ้นความเสียวกระสัน เส้นเลือดปูดโปนขึ้นไปทั่วแขนแข็งแรง เมื่อความเสียวแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย“อ๊า พี่ดิน”สะโพกอวบอิ่มที่ขยับอย่างเชื่องช้าแปรเปลี่ยนเป็นขยับด้วยความรวดเร็วตามแรงอารมณ์จนทำให้ทรวงอกสล้างแกว่งไปมาล่อตาล่อใจปฐพีมือหนาจึงเอื้อมมาขยำอกอวบทั้งสองข้างด้วยความมันเขี้ยว ปลายนิ้วมือที่ขยำยังหน้าอกข้างซ้ายก็แปรเปลี่ยนมาบดขยี้ปลายยอดถันเพื่

“แต่ฉันชอบพี่เหมว่ะแก หุ่นแซ่บมาก น่าอีสสุดๆ”“งั้นฉันจองพี่เพลิงกับพี่ภพ”“เก็บอาการหน่อยนะพวกเอ็ง นี่มันในวัดในวา ไม่ใช่สวนสัตว์”เสียงของมาลัยที่เดินเข้ามาแล้วได้ยินพอดีเอ่ยแซวพวกวัยรุ่นด้วยน้ำเสียงหยอกเย้าเพราะคุยเล่นกันบ่อย ๆ จึงค่อนข้างคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี“แหม พี่มาลัย หวงเหรอจ๊ะ”ธาราและญาณินที่หันไปมองหนุ่ม ๆ ใบหน้างดงานนั้นบูดบึ้งจนเห็นได้ชัด เมื่อเห็นคนรักของตัวเองนั้นถอดเสื้อออกโชว์ซิกแพ็คที่เรียงเป็นลอนสวย จึงได้แต่คาดโทษไว้ในใจด้วยความโมโห แต่เมื่อหันหน้ามาเห็นลัยจึงได้แต่ส่งยิ้มแห้ง ๆ ไปให้ด้วยเพราะปรับอารมณ์ไม่ทัน“ใช่ แฟนพี่ดินเขาหวง แฟนพี่เหมก็หวงมาก”เสียงของมาลัยที่นิ่งเรียบเอ่ยตอบคำถามเพื่อให้เด็กวัยรุ่นนั้นเลิกถาม เป็นเวลาเดียวกันกับที่ญาณินนั้นกวักมือเรียกให้มาลัยไปหาพอดี เธอถึงถือวิสาสะนั่งลงยังที่ว่างข้าง ๆ ญาณินเสียเลย“สวัสดีจ้ะ ฉันชื่อมาลัยนะ”“สวัสดีจ้ะ ญาณินนะ เรียกนิลก็ได้”“อีน้ำ !”“หะ ห้ะ มึงจะเสียงดังทำไมเนี่ย”“แหมม มึงมองพี่เหมขนาดนั้น ตาจะถลนออกมาแล้ว”เสียงหวานหูที่เอ่ยแซวธาราทำให้ญาณินถึงกับหัวเราะร่วนออกมา เพราะเธอเองก็เห็นว่าใบหน้านวลนั้นบูดบ

มือเรียวสวยของญาณินนั้นรวบชายกระโปรงแล้วขึ้นนั่งยังรถเวสป้าสีขาวสะอาด มือบางก็โอบกอดเอวเขาไว้หลวม ๆ แต่มือหนากับกระชับให้เธอกอดเขาแน่นขึ้น เมื่อเห็นเธอนั่งไพล่ไม่ได้นั่งคร่อม ก็กลัวว่าเธอจะตกลงไป“กอดพี่แน่น ๆ เลยค่ะ เดี๋ยวจะตก”เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยบอกคนตัวเล็ก ทำเอาใบหน้าสวยนั้นแดงปลั่งด้วยความเขินอายแต่มือบางก็เลือกที่จะเลื่อนไปกอดเอวหนาของเขาให้แน่นขึ้น พลางเอนศีรษะสวยซบลงกับแผ่นหลังกว้าง หัวใจดวงน้อยพองโตกับความใส่ใจของเขา ความอบอุ่นที่ได้รับทำให้เธอนั้นเชื่อมั่นในตัวเขาอยากไม่คิดที่จะเผื่อใจ ล้อรถเวสป้าค่อย ๆ หมุนบดไปตามถนนลูกรัง เคลื่อนที่ด้วยความเร็วไม่มากนัก ท่ามกลางสายลมเย็นที่พัดผ่านทั้งคู่ในยามกลางคืน แว่วเสียงหยอกล้อกันไปตลอดทางความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วดวงใจของทั้งคู่ ใบหน้าอ่อนหวานและใบหน้าคมคายถูกแต่งแต้มและประดับไปด้วยรอยยิ้มตลอดทางจนกระทั่งถึงบริเวณวัดปฐพีเลือกที่จะจอดรถอยู่ฝั่งกำแพงด้านนอกวัดที่มีรถของตรีภพและอัคนีนั้นจอดอยู่ก่อนแล้ว แต่ไม่มีรถคันอื่นมาจอด เพราะบริเวณตรงนี้อยู่ใกล้สุสานเก่าทำให้บรรยากาศนั้นดูอึดอัด แต่เมื่อทั้งสี่คนอยู่กันครบสัมภเวสีและผีตนอื่น ๆ ก็แตกก

บรรยากาศรอบงานวัดที่แสงสว่างที่ถูกประดับประดาไปด้วยหลอดไฟหลากสีที่ทำเป็นรูปสัตว์ต่าง ๆ ผู้คนที่เดินกันจนเต็มซอย ทำให้บรรยากาศนั้นดูคึกคักไม่น้อย แต่เมื่อมองไปอีกด้านจะเห็นเพียงภาพทุ่งนาโล่ง ๆ ในความมืดมิดสุดลูกหูลูกตา ดูสวยงามแต่ก็น่ากลัวชวนให้วังเวงในเวลาเดียวกัน“สวยจังเลยนะคะ”ปฐพีจ้องใบหน้านวลสวยที่ขึ้นระเรื่อด้วยความรัก ดวงตากลมโตที่เป็นประกายระยิบระยับ สะท้อนความสุขออกมาจนเขาแทบไม่อยากให้เธอหายไปไหน เมื่อคิดว่าเธอจะกลับไปทำงานที่กรุงเทพ หัวใจแกร่งก็รู้สึกวูบโหวงจนแทบจะทานทนไม่ไหว แต่ก็ไม่กล้าถามออกไป ด้วยกลัวว่าเธอจะอึดอัดเมื่อถูกถามบ่อย ๆ“พี่ดิน! พี่ดินคะ!”มือเรียวสวยของญาณินเอื้อมไปกุมมือหยาบกร้าน ใบหน้านวลนั้นเต็มไปด้วยความสงสัย เมื่อเขาจ้องหน้าเธอแวบหนึ่ง เธอเห็นสายตาเขาวูบไหวและอาลัยอาวรณ์ ราวกับเขากำลังคิดอะไรที่ทำให้เองเสียใจ จนเธอต้องเอื้อมไปจับจนเขาได้สติ แววตาวูบไหวหายไปเหลือเพียงแววตาที่อบอุ่นและอ่อนโยนของเขาที่เธอเคยเห็นอยู่เป็นนิจ“คะ ครับ”“พ่อจ๋า แม่จ๋า”กุมารปิ่นเพชรที่อยากจะออดอ้อนทั้งคู่จึงปรากฏกายให้ญาณินได้เห็นอยู่ในตักของญาณิน ปฐพีจึงจ้องเขม็งด้วยสายตาไม่พ

“ถ้างั้นกูขอไลน์น้องกระโปรงขาวนี่ให้ไอ้ไกรหน่อย”พายุที่ถึงแม้จะเซจนเกือบตั้งหลักไม่อยู่ ก็เสียใจไม่น้อยที่ไม่ได้ไลน์ของน้องน้ำคนที่เขาแอบชอบมาเนิ่นนาน แต่อย่างน้อยได้ไลน์ของเพื่อนน้องน้ำไปให้เกรียงไกรเพื่อนรักก็ยังดี เพราะนาน ๆ ครั้งที่จะมีสาวมาต้องตาคนพูดน้อยอย่างเกรียงไกร“อย่ามายุ่งกับเมียกู”ปฐพีที่กลับมาจากซื้อน้ำแล้วเห็นความวุ่นวายจึงเดินเข้ามาด้วยความรวดเร็ว ก็ได้ยินเข้าพอดี จึงตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบแต่ดุดันที่ทำเอาเพื่อน ๆ ถึงกับขนลุกซู่ เพราะใบหน้าเรียบตึงนั้นเผยแววตาที่โกรธขึ้งออกมาอย่างเห็นได้ชัด“ไอ้ยุกลับเถอะ”เกรียงไกรชวนเพื่อนตัวเองกลับด้วยความเสียดาย ถึงแม้ว่าจะชอบเธอมากแค่ไหนแต่เธอก็มีแฟนแล้ว และไม่อยากเป็นขี้ปากชาวบ้านว่าพวกเขานั้นมีเรื่องกันเพราะไปจีบเมียคนอื่น มันฟังดูไม่ดีเอาเสียเลยเมื่อสถานการณ์เริ่มมาคุขึ้น ทำให้ผู้คนที่กำลังสนุกสนานกันอยู่นั้นเริ่มหันมามองเป็นระยะด้วยความสงสัยใคร่รู้ว่า ว่าลูกเจ้าของโรงสีนั้นคิดยังไงถึงมาหาเรื่องพ่อครูดิน ด้วยรู้กันดีว่าเสือเงียบคนนี้น่ากลัวกว่าเพื่อนของเขาอยู่มากเหมราชที่เดินตามมาสมทบจ้องมองพายุด้วยสายนิ่งเรียบแววตา