All Chapters of ทูนหัวของปฐพี: Chapter 11 - Chapter 20

ก๊อก ก๊อก ก๊อก ......“นิล เสร็จหรือยัง”เสียงของธาราเอ่ยถามเพื่อนอยู่หน้าประตู เพราะกว่าเธอจะอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็เกือบจะชั่วโมงแล้ว คิดว่าญาณินน่าจะจัดของเสร็จแล้ว เพราะถึงแม้บุคลิกญาณินจะดูนุ่มนิ่ม แต่ก็เป็นคนที่ทำอะไรรวดเร็ว ซึ่งผิดกับเธอที่ดูรวดเร็ว แต่เวลาทำอะไรกับเชื่องช้าไปเกือบทุกเรื่องมือเรียวบางไม่ลืมที่จะหยิบผ้าพันคอที่ตนเตรียมไว้ เพราะคิดว่าอากาศข้างล่างน่าจะค่อนข้างหนาวสำหรับเธอ แล้วจึงเอื้อมมือมาปลดกลอนประตู พลางเอ่ยตอบกับธาราว่าเสร็จแล้ว เท้าเรียวงามก้าวข้ามธรณีประตูเพื่อออกไปหาเพื่อนรักที่ยืนรออยู่ หลังจากนั้นทั้งคู่ก็เดินลงบันไดไปพร้อมกัน“หิวแล้ว มีอะไรที่สามารถกินได้บ้าง”เสียงสดใสของธาราเอ่ยถามบรรดาพี่ชายที่นั่งกินเหล้ากันอยู่ว่าพอจะมีอะไรที่ทำให้เธอกับเพื่อนสามารถอิ่มท้องได้บ้าง“กินเหล้ามั้ยครับน้องน้ำคนสวย”ตรีภพที่เอ่ยถามธาราด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า เพราะรู้ดีว่าน้องสาวเพื่อนคนนี้นั้นพี่ชายตัวดีอย่างอัคนีฝึกให้ธารากินเหล้าตั้งแต่ยังไม่ถึง 18 ด้วยซ้ำ“ขอกินข้าวก่อนนะคะพี่ภพ พรุ่งนี้ซ้อมคอรอน้ำกับนิลได้เลยค่ะ”“น้องนิลก็กินเหล้าด้วยเหรอ”เสียงของเหมราชเอ่ยถามด้วยควา

เท้าเรียวงามก้าวเดินลงไปตามขั้นบันไดไม่ถึง 2 นาที ก็ลงมาถึงยังชั้นล่าง ทำให้ญาณินอดที่จะแปลกใจอยู่ไม่น้อยขณะเดียวกันก็รู้สึกดีใจมากเหมือนกันที่ไม่ต้องเมื่อยขา ในขณะที่ดวงตากลมโตกวาดสายตามองไปยังรอบ ๆ ก็ไปสะดุดเข้ากับรองเท้าผ้าใบสีขาวและรองเท้าแตะสีขาวที่เหมือนของเธอมาก ร่างบางจึงกระตุกมือของมารดา แล้วจึงย่อตัวลงเพื่อจับรองเท้านั้นขึ้นมาดู“เหมือนของหนูเลยค่ะคุณแม่”มือเรียวบางหยิบรองเท้าขึ้นมาดูพลางพลิกไปพลิกมา จึงได้แต่คิดในใจ ใครกันนะช่างจะรสนิยมเหมือนกับเธอโดยแท้ แต่ก็ไร้มารยาทเหลือเกินที่เอาของส่วนตัวมาวางตรงบันไดหนีไฟแบบนี้ ทำให้ใบหน้าหวานอดที่จะคิ้วขมวดไม่ได้ ได้แต่วางรองเท้าลง แล้วจึงก้าวเดินตรงไปยังหน้าประตูเพื่อออกจากคอนโดมารดาของญาณินนั้นเดินจ้ำอ้าวไปที่ประตูก่อนแล้ว มือเหี่ยว ๆ นั้นก็กลั้นใจดึงประตูให้เปิดเล็กน้อย พอให้ญาณินผ่านออกไปได้ หญิงสาวที่เห็นแบบนั้นจึงจะวิ่งออกไปเพื่อจับประตูให้เปิดกว้างกว่านี้ แต่ขณะที่เธอกำลังจะวิ่งออกไปนั้นก็มีเด็กผู้ชายผมจุกสองคน อายุประมาณหกขวบวิ่งมาขวางเธอไว้ดวงตากลมโตของญาณินมองพิจารณาเด็กน้อยทั้งสองคน ที่ใส่โจงกระเบนสีม่วงและสีแดง มีสังวา

“นิล”“พะ...พี่ดิน”ญาณินที่กำลังช็อกกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นั้นเอ่ยเรียกปฐพีด้วยน้ำเสียงสั่นเครือและแผ่วเบา ด้วยเจ้าตัวยังประมวลผลไม่ได้ว่าตัวเองเจอเข้ากับอะไร น้ำสีใสที่คลออยู่หน่วยตาบัดนี้ไหลลงมาอาบแก้มนวล เสียงสะอื้นที่พยายามกลั้นไว้ในคราแรก ถูกวงแขนอบอุ่นช้อนตัวขึ้นแนบอก ทำให้ญาณินนั้นปล่อยโฮออกมาด้วยความหวาดกลัว ก็ภาพเมื่อครู่นั้นมันน่ากลัวเหลือเกินสำหรับคนขี้กลัวอย่างเธอเท้าหนาของปฐพีที่ก้าวเดินอย่างมั่นคง เพื่อพาเธอไปส่งยังห้องนอน สายตาคมก็แอบสำรวจร่างบางที่ยังสะอึกสะอื้นอยู่ในอกเขาเงียบ ๆ คิ้วหนาจึงขมวดมุ่น ที่เมื่อสักครู่เขาไม่ทันได้สังเกต แต่เมื่อสำรวจดี ๆ แล้วก็พบว่าหญิงสาวนั้นแต่งตัวเหมือนจะไปเที่ยวอย่างไงอย่างงั้นใบหน้าหวานถึงแม้จะร้องไห้อยู่นั้นกลับยังคงน่าเอ็นดูในสายตาเขา ใจก็อยากจะจูบเรียกขวัญให้คนตัวเล็กเหลือเกิน แต่ด้วยสถานะที่ไม่ได้เป็นอะไรกันก็เกิดความกังวล ด้วยกลัวหญิงสาวจะหาว่าเขาเป็นคนไม่ดีฉวยโอกาสตอนเธออ่อนแอ“พี่ดิน อยู่กับนิลก่อนนะคะ”เสียงสั่นเครือของญาณินเอ่ยร้องขอกับปฐพี เมื่อตอนนี้เขาอุ้มเธอมาถึงห้องแล้ว ปฐพีจึงพาเธอเดินไปนั่งลงยังเตียงนอนโดยที่เ

เปลือกตาสีอ่อนกะพริบลืมขึ้นช้า ๆ ใบหน้าหวานพลันร้อนฉ่า เมื่อลืมตาขึ้นมาแล้วพบกับอกแกร่งที่อยู่ห่างจากหน้าของเธอไม่ถึงคืบ สายตาซุกซนที่ปรับจนชินกับความมืดได้แล้วนั้น ไล่สำรวจตั้งแต่แผงอกกว้าง ไปยังใบหน้าคม ปากคอคิ้วคาง พระเจ้าก็ช่างจะปั้นเขาโดยแท้ หล่อจนไม่มีที่ติ หล่อจนอยากได้มาเป็นสามีขณะที่ญาณินกำลังสำรวจใบหน้าเขานั้น เปลือกตาหนาก็ค่อย ๆ ลืมขึ้นมาสบตาเธอเข้าอย่างจัง ปฐพีที่ตื่นมาสักพักแล้วแต่ยังอยากนอนกอดเธออยู่ เลยเลือกที่จะนอนกอดร่างบางเอาไว้อย่างนั้น ปากหนาที่กระตุกยิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน ทำเอาญาณินนั้นอายจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี แต่ทำได้เพียงซุกใบหน้าหวานกับอกเขาเท่านั้น“สำรวจจนพอใจแล้วเหรอครับ”เสียงนุ่มทุ้มของเขาเอ่ยหยอกเย้าญาณินด้วยความเอ็นดู ใบหน้าคมขยับเบา ๆ เมื่อได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของญาณินนั้นรวยรินเข้ามาในโสตประสาท ส่งผลให้หัวใจแกร่งนั้นเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมา ทำให้ญาณินที่ซบอยู่ในอกกว้างได้ยินเสียงหัวใจของเขาอย่างชัดเจน เธอเขินอายจนไม่กล้าที่จะเงยหน้าขึ้นมามองเขาเลยทีเดียว“เดี๋ยวพี่ไปทำกับข้าวใส่บาตรก่อนนะ นิลจะนอนต่อก็ได้นะครับ”ปฐพีเอ่ยบอกกับหญิงสาวพลางขยับตัวลุกออ

......หลายวันผ่านไปญาณินที่ยังตื่นมาช่วยปฐพีทำกับข้าวเพื่อใส่บาตรในทุก ๆ เช้าเป็นกิจวัตรประจำวัน ส่งผลให้ความผูกพันของทั้งคู่ลึกซึ้งและเพิ่มพูนขึ้นทุกวัน“วันนี้พี่เพลิงวิดสระเหรอ”เสียงของธาราเอ่ยถามพี่ชายตัวเอง ขณะที่ทุกคนนั่งล้อมวงรับประทานข้าวเช้ากันอยู่ที่แคร่ไม้ใต้ถุนบ้าน“ใช่ ไปจับปลากับพี่มั้ย”“ไม่เอาอ่า น้ำกลัวหอยบาดตีน”“นิลไปดูไอ้เพลิงจับปลากับพี่มั้ย...ครับ”เสียงทุ้มเอ่ยถามญาณิน เพราะคิดว่าเธอคงไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้“ไปตอนไหนคะ”“กินข้าวเสร็จก็ไปครับ”“ไปค่ะ”ญาณินตอบรับคำชวนของเขา พลางยิ้มกว้างออกมา ด้วยเธอเคยเห็นผ่านตามาในแอพสีแดง คิดว่าคงสนุกมากแน่ ๆ โดยที่เธอไม่รู้ตัวเลยว่า ปฐพีเพียงอนุญาตให้เธอนั่งอยู่ริมคลองเท่านั้น“น้ำไปกับพี่”เสียงทุ้มของอัคนีเอ่ยบอกกับน้องสาว เนื่องด้วยญาณินนั้นยังเปลี่ยนชุดไม่เสร็จ เพราะหญิงสาวนั้นไม่ได้เตรียมชุดมาสำหรับลุยโคลน ธาราจึงเอาชุดของเธอมาให้ใส่แทน“กูไปก่อนนะไอ้ดิน นิลมามึงก็ตามไปละกัน”“เออ เดี๋ยวกูตามไป”“รีบ ๆ ตามมานะพี่ดิน อย่าลีลานักล่ะ”เสียงน้องสาวตัวแสบ เอ่ยแซวพี่ชายตัวเองด้วยน้ำเสียงสดใส เมื่อความปรารถนาของเธอที่อยากได้ญาณ