“เขาตั้งใจมาหาข้า เขาตั้งใจมาหาข้า ตายแน่ๆ ลี่จินเยว่ เอ็งหัวหลุดจากบ่าแน่ๆ”ภายในห้องนอนอันหรูหราของเรือนรอง ร่างโปร่งของลี่จินเยว่กำลังเดินวนไปวนมาเป็นรอบที่ร้อยของวัน ปากก็พึมพำประโยคเดิมซ้ำๆ ประหนึ่งคนเสียสติ สองมือขยี้ผมที่เกล้าไว้อย่างเรียบร้อยจนยุ่งเหยิงเป็นรังนกนับตั้งแต่เหตุการณ์กักบริเวณชิดชั้นหนังสือ เมื่อวันก่อน ลี่จินเยว่ก็เอาแต่ขลุกตัวอยู่ในห้อง ไม่ยอมออกไปไหน แม้แต่เวลาอาหารก็ยังสั่งให้เสี่ยวจูยกเข้ามาให้ เขาระแวงไปหมดว่าชินอ๋องอาจจะส่งมือสังหารมาปาดคอเขาตอนนอน หรือไม่ก็อาจจะมีองครักษ์เงาแฝงตัวอยู่บนขื่อหลังคาคอยจดบันทึกว่าเขาเข้าห้องน้ำวันละกี่ครั้ง“ไม่ได้การล่ะ ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ข้าต้องเป็นบ้าตายก่อนโดนตัดหัวแน่ๆ”ลี่จินเยว่ทรุดตัวลงนั่งบนเตียง ถอนหายใจเฮือกใหญ่ แผนการหนีออกจากเมืองหลวงตอนนี้ถูกพับเก็บเข้ากรุไปชั่วคราว เพราะหากเขาก้าวเท้าออกจากจวนเมื่อไหร่ รับรองได้ว่าสายตาคมกริบของชินอ๋องต้องตามมาตะครุบตัวเขากลับไปแน่นอน“ในเมื่อหนีไปปลูกผักที่ชนบทไม่ได้ งั้นข้าก็ปลูกมันในจวนนี่แหละวะ”เมื่อคิดได้ดังนั้น ดวงตาดอกท้อก็เบิกโพลงประกายเจิดจ้า ลี่จินเยว่ผุดลุกขึ้น วิ่ง
Dernière mise à jour : 2026-08-15 Read More