เสียงล้อรถม้าบดไปตามถนนดินลูกรังดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ลมเย็นสบายที่ปราศจากกลิ่นควันและฝุ่นผงของเมืองหลวงพัดโชยลอดหน้าต่างเข้ามา หอบเอากลิ่นหอมไอดินและยอดหญ้าอ่อนๆ มาแตะจมูกลี่จินเยว่หลับตาพริ้ม สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ราวกับกำลังดื่มด่ำน้ำอมฤตตหยดสุดท้าย รอยยิ้มกว้างประดับอยู่บนใบหน้างดงามตลอดการเดินทางที่กินเวลาเกือบสองวันเต็ม“คุณชายเจ้าคะ ทางมันขรุขระนัก คุณชายที่ลมปราณแตกซ่าน รู้สึกกระเทือนจนเจ็บหน้าอกหรือไม่เจ้าคะ บ่าวจะให้คนขับรถม้าหยุดพักก่อนดีไหม” เสี่ยวจูเอ่ยถามด้วยใบหน้าซีดเซียวพลางจับราวรถม้าแน่น นางเมารถจนแทบจะอาเจียนอยู่แล้ว แต่ก็ยังอดเป็นห่วงเจ้านายที่อุตส่าห์หนีมารักษาตัวไม่ได้ลี่จินเยว่ลืมตาขึ้น นัยน์ตาดอกท้อเป็นประกายวิบวับ “กระเทือนอันใดกัน นี่แหละคือจังหวะของชีวิต การสั่นสะเทือนนี่แหละคือการนวดกระตุ้นจุดลมปราณชั้นยอด ข้ารู้สึกว่าเส้นเอ็นที่ตึงเครียดของข้ากำลังคลายตัว เลือดลมสูบฉีดปรู๊ดปร๊าดเลยล่ะ”อาฟู่ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามถึงกับลอบกลืนน้ำลาย คุณชายรองของเขาอาการหนักแล้วจริงๆ นอกจะไม่ได้ดูป่วยปางตายเหมือนตอนแกล้งสลบในศาลต้าหลี่แล้ว ตอนนี้ยังมีเรี่ยวแรงคึกคักยิ่งกว่
Dernière mise à jour : 2026-08-20 Read More