Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

70

ตอนที่ 21 ลาก่อนเมืองหลวง (และสวัสดีอิสรภาพ) 1

เสียงล้อรถม้าบดไปตามถนนดินลูกรังดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ลมเย็นสบายที่ปราศจากกลิ่นควันและฝุ่นผงของเมืองหลวงพัดโชยลอดหน้าต่างเข้ามา หอบเอากลิ่นหอมไอดินและยอดหญ้าอ่อนๆ มาแตะจมูกลี่จินเยว่หลับตาพริ้ม สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ราวกับกำลังดื่มด่ำน้ำอมฤตตหยดสุดท้าย รอยยิ้มกว้างประดับอยู่บนใบหน้างดงามตลอดการเดินทางที่กินเวลาเกือบสองวันเต็ม“คุณชายเจ้าคะ ทางมันขรุขระนัก คุณชายที่ลมปราณแตกซ่าน รู้สึกกระเทือนจนเจ็บหน้าอกหรือไม่เจ้าคะ บ่าวจะให้คนขับรถม้าหยุดพักก่อนดีไหม” เสี่ยวจูเอ่ยถามด้วยใบหน้าซีดเซียวพลางจับราวรถม้าแน่น นางเมารถจนแทบจะอาเจียนอยู่แล้ว แต่ก็ยังอดเป็นห่วงเจ้านายที่อุตส่าห์หนีมารักษาตัวไม่ได้ลี่จินเยว่ลืมตาขึ้น นัยน์ตาดอกท้อเป็นประกายวิบวับ “กระเทือนอันใดกัน นี่แหละคือจังหวะของชีวิต การสั่นสะเทือนนี่แหละคือการนวดกระตุ้นจุดลมปราณชั้นยอด ข้ารู้สึกว่าเส้นเอ็นที่ตึงเครียดของข้ากำลังคลายตัว เลือดลมสูบฉีดปรู๊ดปร๊าดเลยล่ะ”อาฟู่ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามถึงกับลอบกลืนน้ำลาย คุณชายรองของเขาอาการหนักแล้วจริงๆ นอกจะไม่ได้ดูป่วยปางตายเหมือนตอนแกล้งสลบในศาลต้าหลี่แล้ว ตอนนี้ยังมีเรี่ยวแรงคึกคักยิ่งกว่
last updateDernière mise à jour : 2026-08-20
Read More

ตอนที่ 22 ลาก่อนเมืองหลวง (และสวัสดีอิสรภาพ) 2

“สวรรค์คุ้มครองจริงๆ ขอรับ อ้อ ข้าน้อยนำเสบียงมาให้ เป็นผักสดที่เพิ่งเก็บจากไร่ แล้วก็ไก่ป่าที่ลูกชายข้าน้อยเพิ่งล่ามาได้ขอรับ”ลุงหวังวางตะกร้าหวายลง ลี่จินเยว่ชะโงกหน้าไปดู ดวงตาก็เบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น ในตะกร้ามีหน่อไม้สดอวบๆ เห็ดหอมป่า ผักกาดกวางตุ้ง และไก่ป่าตัวอ้วนที่ถูกถอนขนทำความสะอาดมาเรียบร้อยแล้ว“โอ้โห! วัตถุดิบชั้นเลิศทั้งนั้น คืนนี้เรามีฉลองแล้ว” ลี่จินเยว่กระโดดผลุงลงจากระเบียง รับตะกร้ามาถือไว้อย่างหวงแหน “ขอบใจมากลุงหวัง พรุ่งนี้ข้าจะไปขอคำปรึกษาเรื่องการขุดแปลงผักนะ”ลุงหวังเดินจากไปพร้อมกับเกาหัวแกรกๆ คุณชายจากเมืองหลวงผู้นี้ ช่างมีรสนิยมแปลกประหลาดยิ่งนักเมื่อได้วัตถุดิบมา ลี่จินเยว่ก็ไม่รอช้า เขาเดินถือตะกร้าพุ่งตรงเข้าครัวทันที“คุณชาย จะทำอะไรเจ้าคะ ในครัวมีแต่ควันกับเขม่าไฟ ปล่อยให้เป็นหน้าที่บ่าวเถิดเจ้าค่ะ” เสี่ยวจูรีบร้องห้าม“เจ้าทำอาหารเป็นแค่ต้มจืดหมูสับกับผัดผักชืดๆ ข้าไม่กินหรอก วันนี้ข้าจะทำอาหารให้พวกเจ้าลองทานเอง”ลี่จินเยว่ไล่บ่าวทั้งสองไปพักผ่อน ส่วนตัวเองก็เริ่มลงมือเตรียมอาหาร เขาเคยอยู่หอพักคนเดียวมาหลายปีในชาติก่อน ทักษะการทำอาหารรอดตายถือว
last updateDernière mise à jour : 2026-08-20
Read More

ตอนที่ 23 กสิกรรมฉบับคุณชาย 1

“เอ้กอี๊เอ้กเอ้กกก” เสียงไก่ขันเจื้อยแจ้วจากเล้าของเพื่อนบ้าน ปลุกให้สรรพสิ่งในหมู่บ้านชิงสุ่ยตื่นจากการหลับใหล แสงสีทองอ่อนๆ ของรุ่งอรุณสาดส่องผ่านยอดเขาผีเสื้อ ขับไล่หมอกจางๆ ที่ลอยเรี่ยยอดยกหญ้าให้สลายไปแต่ที่เรือนชิงสุ่ย มีคนผู้หนึ่งที่ตื่นก่อนไก่เสียอีก“ฮึบ! ย่าห์! ฮึบ! ย่าห์!” เสียงสูดลมหายใจและเสียงสับจอบลงบนดินดังเป็นจังหวะมาจากลานกว้างหน้าบ้าน ลี่จินเยว่ในชุดผ้าฝ้ายตัวเก่งที่ตอนนี้เปื้อนคราบดินไปครึ่งค่อนตัว กำลังขะมักเขม้นกับการพลิกหน้าดินอย่างเมามัน เหงื่อเม็ดทรายผุดพรายเต็มกรอบหน้า แต่รอยยิ้มบนริมฝีปากกลับกว้างจนแทบจะถึงใบหู“คุณชายยยย ฟ้าเพิ่งจะสางเองนะขอรับ ท่านตื่นมาขุดดินตั้งแต่ยามอิ๋น (03.00-04.59 น.) เลยหรือขอรับเนี่ย”อาฟู่เดินงัวเงียขยี้ตาออกมาจากห้องพักบ่าว สภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงราวกับรังนก เมื่อคืนเขานอนหลับสนิทมากเพราะอากาศดีและเหนื่อยจากการทำความสะอาด แต่พอตื่นมาก็เห็นเจ้านายกำลังทำงานงกๆ อยู่คนเดียวเสียแล้ว“ตื่นแล้วหรืออาฟู่ มาๆ รีบไปล้างหน้าล้างตาแล้วมาช่วยข้ายกแปลงดินเร็วเข้า ดินตอนเช้ามืดนี่แหละกำลังชุ่มชื้น ขุดง่ายสุดๆ” ลี่จินเยว่กวักมือเรียกอย่างอารมณ์ดี
last updateDernière mise à jour : 2026-08-21
Read More

ตอนที่ 24 กสิกรรมฉบับคุณชาย 2

กลับมาที่ห้องครัว ลี่จินเยว่ลงมือจัดการขอดเกล็ดและควักไส้ปลาอย่างคล่องแคล่ว (แน่นอนว่าวิชานี้เขาได้มาจากการดูคลิปสอนทำอาหารในยูทูปชาติก่อน) เขาบั้งเนื้อปลาเป็นริ้วๆ ยัดไส้ด้วยขิงฝอยและต้นหอมเพื่อดับคาว จากนั้นผสมน้ำซอสซีอิ๊วที่มีรสเค็มอมหวาน ราดลงบนตัวปลา แล้วนำไปนึ่งในลังถึงไม้ไผ่ระหว่างที่รอปลานึ่งสุก ลี่จินเยว่ก็หันไปเจียวกระเทียมกับน้ำมันหมูจนเหลืองกรอบ เมื่อปลาสุกได้ที่ เขาก็ยกออกมา โรยด้วยพริกซอยและต้นหอมซอย ปิดท้ายด้วยการนำน้ำมันกระเทียมเจียวร้อนจัด ราดลงไปบนตัวปลาฉ่าาา! เสียงน้ำมันร้อนปะทะเนื้อปลาและเครื่องเทศ ส่งกลิ่นหอมฟุ้งกระจายทะลุออกไปนอกครัว กลิ่นซีอิ๊วผสานกับกลิ่นขิงและกระเทียมเจียวมันช่างยั่วน้ำลายจนทนไม่ไหว“หอม... หอมเหลือเกินเจ้าค่ะคุณชาย บ่าวไม่เคยได้กลิ่นอาหารที่หอมชวนหิวเช่นนี้มาก่อนเลย” เสี่ยวจูกลืนน้ำลายเอื้อก“ยกไปที่โต๊ะหน้าลานบ้านเลย วันนี้เราจะกินข้าวเช้าควบเที่ยงไปเลย” ลี่จินเยว่เช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนอย่างภาคภูมิใจในขณะที่ทั้งสามกำลังจะลงมือรับประทานอาหารอันโอชะ ก็มีเสียงเอะอะโวยวายเล็กๆ ดังมาจากหน้าประตูรั้ว“ท่านพ่อ ข้าบอกแล้วว่าข้าได้กลิ่นหอมจริงๆ หอ
last updateDernière mise à jour : 2026-08-21
Read More

ตอนที่ 25 แขกผู้ไม่ได้รับเชิญ (และจุดจบของความสงบสุข)1

เช้าวันที่สี่ของการใช้ชีวิตในชนบทแสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องลงมากระทบหยาดน้ำค้างบนยอดหญ้า ทอประกายระยิบระยับราวกับอัญมณีเม็ดเล็กๆ นกกระจอกตัวน้อยส่งเสียงร้องจิ๊บๆ บินโฉบไปมาอยู่เหนือหลังคาเรือนชิงสุ่ย บรรยากาศช่างเงียบสงบ อบอุ่น และงดงามราวกับภาพวาดในกวีบทเอกลี่จินเยว่ในชุดผ้าฝ้ายสีอ่อนเนื้อนิ่ม เดินผิวปากอย่างอารมณ์ดีออกมาที่ลานหน้าบ้าน มือเรียวถือบัวรดน้ำที่ทำจากกระบอกไม้ไผ่ ค่อยๆ รดน้ำลงบนแปลงดินที่เพิ่งขุดไว้เมื่อหลายวันก่อน“โอ๊ะ! ขึ้นแล้วๆ ต้นอ่อนของลูกพ่อแทงยอดขึ้นมาแล้ว”ลี่จินเยว่เบิกตากว้าง ทิ้งบัวรดน้ำลงพื้นแล้วทรุดตัวลงนั่งยองๆ ข้างแปลงผัก นิ้วเรียวชี้ไปยังยอดอ่อนสีเขียวมรกตขนาดจิ๋วที่เพิ่งจะดันตัวทะลุผิวดินขึ้นมาทักทายโลกกว้าง มันคือต้นอ่อนของผักกาดขาวและหัวไชเท้าที่เขาตั้งใจปลูกด้วยสองมือความรู้สึกภาคภูมิใจแล่นพล่านไปทั่วทั้งอก การได้เห็นชีวิตเล็กๆ เติบโตขึ้นมาจากน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง มันช่างเติมเต็มหัวใจที่เคยด้านชาจากการทำงานหน้าคอมพิวเตอร์ในชาติก่อนได้อย่างน่าประหลาด“โตไวๆ นะลูกนะ เดี๋ยวพ่อจะเอาปุ๋ยคอกชั้นดีมาบำรุงให้ พวกเจ้าจะได้หัวโตๆ อวบๆ กรอบอร่อยที่สุดในหมู่บ้
last updateDernière mise à jour : 2026-08-22
Read More

ตอนที่ 26 แขกผู้ไม่ได้รับเชิญ (และจุดจบของความสงบสุข) 2

ลี่จินเยว่กัดฟันกรอด ยอมแพ้ต่อโชคชะตา (และความกลัวโดนประหาร) เขาหันไปตะโกนเรียกบ่าวรับใช้เสียงหลง“อาฟู่! เสี่ยวจู! ออกมาเร็วเข้า มาช่วยข้ายกศพ เอ้ย ยกคนเจ็บที”อาฟู่ที่ถือท่อนฟืนวิ่งหน้าตั้งออกมา เมื่อเห็นกองเลือดและบุรุษชุดดำก็หน้าซีด “คะ... คุณชาย นี่ใครหรือขอรับ ทำไมเลือดอาบเช่นนี้”“อย่าเพิ่งถามมาก นี่คือ เอ่อ สหาย สหายของข้าจากเมืองหลวง เขาถูกโจรดักปล้นระหว่างทาง รีบมาช่วยกันหามเขาเข้าไปในเรือนเร็วเข้า ก่อนที่ชาวบ้านจะมาเห็น” ลี่จินเยว่แต่งเรื่องสดๆ ร้อนๆอาฟู่และลี่จินเยว่ช่วยกันสอดแขนเข้าไปใต้รักแร้ของหยางจิ้งหรันเพื่อจะพยุงขึ้น ทว่า“อึ้ก! หนัก หนักโว้ย หมอนี่กินเหล็กเข้าไปหรือไงวะ” ลี่จินเยว่หน้าดำหน้าแดง ออกแรงฮึดจนเส้นเลือดปูด ร่างของชินอ๋องมองภายนอกดูสมส่วน แต่ความจริงแล้วซ่อนกล้ามเนื้อแน่นปึ้กไว้ทุกตารางนิ้ว น้ำหนักตัวมหาศาลจนคนไม่ออกกำลังกายอย่างลี่จินเยว่แทบจะทรุด“ฮึบ! หนึ่ง... สอง... สาม!” สองนายบ่าวทุลักทุเลลากร่างที่หนักราวกับภูเขาหินของชินอ๋อง ลากถูลู่ถูกังเข้าไปในเรือนอย่างยากลำบาก ทิ้งรอยเลือดลากเป็นทางยาวบนพื้นหญ้า (ซึ่งลี่จินเยว่ต้องตะโกนสั่งให้เสี่ยวจูรีบเอาน
last updateDernière mise à jour : 2026-08-22
Read More

ตอนที่ 27 พยาบาลจำเป็น (เมื่อจิ้งจอกน้อยตกหลุมพรางพญายม) 1

กลิ่นควันไฟและกลิ่นยาสมุนไพรฉุนกึก ลอยอบอวลไปทั่วทั้งเรือนชิงสุ่ย กลบกลิ่นหอมของดอกหญ้าและไอดินยามเช้าไปเสียสนิทในห้องครัวที่คับแคบ ลี่จินเยว่ในสภาพขอบตาคล้ำเป็นหมีแพนด้า กำลังนั่งพัดเตาถ่านต้มยาด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับ เสื้อผ้าฝ้ายที่เคยสะอาดสะอ้าน บัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเขม่าควันและคราบยาสีน้ำตาลเข้ม“คุณชาย ไปพักเถิดขอรับ ท่านไม่ได้นอนมาทั้งคืนแล้วนะขอรับ เดี๋ยวยาหม้อนี้ข้าน้อยต้มต่อเอง” อาฟู่ที่ทนเห็นเจ้านายตาปรือไม่ไหวเอ่ยขึ้น“ไม่ได้ หมอหลี่กำชับว่าไฟต้องสม่ำเสมอ สมุนไพรขับพิษนี่ห้ามต้มไฟแรงเกินไป ไม่อย่างนั้นฤทธิ์ยาจะเสีย ขืนต้มพลาดแล้วไอ้อ๋องนั่น เอ่อ หมายถึง ญาติผู้พี่ของข้าตายขึ้นมา พวกเราได้หัวหลุดออกจากบ่าแน่” ลี่จินเยว่กระแทกพัดสานในมือลงบนเข่าอย่างหงุดหงิดเมื่อคืนนี้ หลังจากที่หมอหลี่กลับไป อาการของชินอ๋องก็ทรุดลงตามที่คาด พิษร้ายที่ตกค้างทำปฏิกิริยากับร่างกาย ทำให้พญายมหนุ่มมีไข้ขึ้นสูงปรี๊ดจนตัวร้อนเป็นไฟ ลี่จินเยว่ต้องวิ่งวุ่นทั้งคืน สั่งให้เสี่ยวจูต้มน้ำร้อน สลับกับเอาผ้าชุบน้ำเย็นเช็ดตัวลดไข้ให้บุรุษบนเตียงแทบจะทุกๆ ครึ่งชั่วยาม‘เวรเอ๊ย! สโลว์ไลฟ์ของกูพังพินาศห
last updateDernière mise à jour : 2026-08-23
Read More

ตอนที่ 28 พยาบาลจำเป็น (เมื่อจิ้งจอกน้อยตกหลุมพรางพญายม) 2

หากเขาไล่ชินอ๋องไป หมู่บ้านก็อาจจะถูกกบฏ (มโน) บุกฆ่าล้างบาง แต่ถ้าให้อยู่ต่อ เขาก็ต้องกลายเป็นพยาบาลจำเป็นคอยรับใช้พญายมผู้นี้“เข้าใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ ญาติผู้พี่ ญาติผู้พี่ที่แสนดีของกระหม่อม” ลี่จินเยว่กัดฟันกรอด ยิ้มประชดประชัน “ถ้าเช่นนั้น ญาติผู้พี่ก็เชิญดื่มยาขับพิษที่กระหม่อมต้มให้อย่างสุดฝีมือเสียทีเถิดพ่ะย่ะค่ะ”ลี่จินเยว่กระแทกชามยาลงบนตักของหยางจิ้งหรัน ยาสีดำสนิทส่งกลิ่นเหม็นเขียวและขมคอจนชวนอ้วกหยางจิ้งหรันก้มมองชามยา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับลี่จินเยว่ด้วยสายตาออดอ้อน (ที่ดูยังไงก็เจ้าเล่ห์)“เปิ่นหวังบาดเจ็บที่แผ่นหลังและหัวไหล่ ขยับแขนไม่ได้ ป้อนเปิ่นหวังหน่อยสิ”‘มือมึงก็จับชามยาอยู่เห็นๆ ขยับไม่ได้บ้านป้าแกสิ’“ท่านอ๋อง มือท่านก็ขยับได้นี่พ่ะย่ะค่ะ ยกซดรวดเดียวก็หมดแล้ว ยิ่งอมไว้มันยิ่งขมนะพ่ะย่ะค่ะ” ลี่จินเยว่พยายามบ่ายเบี่ยง“โอ๊ย... เจ็บๆๆ พอขยับแขนแล้วแผลที่หลังก็ปริออก เลือดจะไหลอีกแล้ว หากเปิ่นหวังตายเพราะขาดการดูแล เจ้าต้องรับผิดชอบนะคุณชายรอง” หยางจิ้งหรันแสร้งทำหน้านิ่วคิ้วขมวด ปล่อยมือจากชามยาให้มันเกือบจะหก“เออ! ป้อนก็ป้อน หยุดทำหน้าสำออยเดี๋ยวนี้เลยนะพ่ะย
last updateDernière mise à jour : 2026-08-23
Read More

ตอนที่ 29 รสชาติของชีวิตธรรมดา (เมื่อพญายมติดใจปลายจวัก) 1

ชามกระเบื้องเคลือบที่บรรจุ โจ๊กหมูสับใส่ไข่เยี่ยวม้าส่งกลิ่นหอมกรุ่นควันฉุย ถูกกระแทกลงบนโต๊ะไม้ข้างเตียงอย่างแรงจนน้ำซุปเกือบกระฉอก“มาแล้วพ่ะย่ะค่ะ โจ๊กหมูสับสูตรพิเศษสำหรับคนป่วยใกล้ตาย เชิญเสวยให้อร่อยนะพ่ะย่ะค่ะ” ลี่จินเยว่กระแทกเสียง หอบหายใจแฮ่กๆ ยืนเท้าสะเอวมองคนบนเตียงด้วยสายตาขุ่นขวางหยางจิ้งหรันที่นั่งพิงหมอนอยู่เหลือบมองชามโจ๊ก กลิ่นหอมของน้ำซุปกระดูกหมูที่เคี่ยวจนได้ที่ ผสมผสานกับกลิ่นพริกไทย ขิงซอย และกระเทียมเจียว ลอยมาเตะจมูกจนกระเพาะที่ว่างเปล่าส่งเสียงประท้วงเบาๆ ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของชินอ๋องมากที่สุด กลับเป็นก้อนสีดำๆ ใสๆ ที่ถูกหั่นเป็นซีกวางประดับอยู่บนหน้าโจ๊ก“นี่คือสิ่งใด เหตุใดไข่จึงเป็นสีดำคล้ำราวกับถูกอาบยาพิษเช่นนี้” หยางจิ้งหรันขมวดคิ้ว ชี้ไปที่ไข่เยี่ยวม้า“ไข่เยี่ยวม้าพ่ะย่ะค่ะ ไม่ใช่ยาพิษหรอก กระหม่อมไม่โง่พอจะวางยาชินอ๋องในบ้านตัวเองให้โดนประหารเจ็ดชั่วโคตรหรอกนะพ่ะย่ะค่ะ” ลี่จินเยว่กลอกตาบน “มันคือภูมิปัญญาชาวบ้านในการถนอมอาหาร เอาไข่เป็ดไปหมักกับปูนขาว ขี้เถ้า และเกลือ รสชาติมันอร่อยกลมกล่อมเข้ากับโจ๊กมาก ท่านอ๋องลองชิมดูสิพ่ะย่ะค่ะ”หยางจิ้งหรันห
last updateDernière mise à jour : 2026-08-24
Read More

ตอนที่ 30 รสชาติของชีวิตธรรมดา (เมื่อพญายมติดใจปลายจวัก) 2

หยางจิ้งหรันยืนมองภาพนั้นด้วยสายตาที่อ่อนแสงลง รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาโดยไม่รู้ตัวในวังหลวงและราชสำนักที่เขาจากมา ทุกรอยยิ้มล้วนซ่อนดาบ ทุกคำพูดล้วนแฝงยาพิษ ทุกคนเข้าหาเขาเพื่ออำนาจและผลประโยชน์ ไม่มีผู้ใดกล้าสบตาเขาตรงๆ ไม่มีผู้ใดกล้าต่อล้อต่อเถียง หรือทำหน้าบูดบึ้งใส่เขาเหมือนที่ลี่จินเยว่ทำอาหารในวังที่ถูกจัดเตรียมอย่างวิจิตรบรรจง กลับจืดชืดและเย็นเยียบเมื่อเทียบกับอาหารพื้นบ้านหน้าตาธรรมดาๆ ที่ถูกปรุงขึ้นจากเตาถ่านหน้ากระท่อมหลังนี้‘นี่สินะ สิ่งที่เจ้าเรียกว่ารากฐานของการมีชีวิต’หยางจิ้งหรันพึมพำในใจ ความคิดที่อยากจะดึงรั้งจิ้งจอกน้อยตัวนี้กลับไปขังไว้ในกรงทองที่เมืองหลวง เริ่มสั่นคลอน เขาไม่อยากให้รอยยิ้มที่สดใสราวกับแสงตะวันดวงนี้ ต้องถูกความมืดมิดของการเมืองกลืนกินแต่ให้เขาปล่อยมือไป ย่อมเป็นไปไม่ได้หากเมืองหลวงมันวุ่นวายนัก ชินอ๋องผู้นี้ ก็แค่ทิ้งฐานะพญายม แล้วมาสวมบทบาทญาติผู้พี่อาศัยอยู่ที่นี่คอยกินกับข้าวฝีมือภรรยา เอ้ย! ฝีมือคุณชายรองตลอดไปเสียก็สิ้นเรื่องความคิดหน้าด้านๆ ผุดขึ้นมาในหัวของชินอ๋องอย่างรวดเร็ว เขาตัดสินใจแล้วว่า จะยืดเวลาการบาดเจ็บ นี้ออ
last updateDernière mise à jour : 2026-08-24
Read More
Dernier
1234567
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status