แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องลอดผ่านกระดาษกรุหน้าต่างห้องหนังสือ บรรยากาศที่เคยอบอวลไปด้วยความเร่าร้อนเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา บัดนี้หลงเหลือเพียงกลิ่นกำยานไม้จันทน์ที่คุ้นเคยผสมผสานกับกลิ่นหมึกจางๆลี่จินเยว่ขยับเปลือกตาขึ้นอย่างยากลำบาก ความรู้สึกแรกที่พุ่งเข้าจู่โจมโสตประสาทคือความปวดร้าวที่บั้นเอวและสะโพก ราวกับถูกม้าแตะสลับกับโดนรถม้าบดทับ! ร่างโปร่งพยายามจะยันตัวลุกขึ้นจากตั่งนอนนุ่มๆ แต่แขนขากลับอ่อนระทวยจนต้องทิ้งตัวลงไปซุกหมอนตามเดิม“โอ๊ย... ไอ้พญายมบ้ากาม กะจะเอาให้เอวหักเลยหรือไงวะ”ลี่จินเยว่บ่นอุบอิบ เสียงแหบพร่าจนแทบจะกลายเป็นเสียงกระซิบ เขาตวัดสายตามองไปรอบห้องหนังสือที่บัดนี้ถูกจัดเก็บจนเป็นระเบียบเรียบร้อย โต๊ะทำงานไม้จันทน์แดงที่เคยเป็นสมรภูมิรบ ถูกเช็ดทำความสะอาดจนเงาวับ (แถมยังดูเหมือนจะได้รับการซ่อมแซมรอยร้าวเล็กๆ น้อยๆ ไปแล้วด้วย) ม้วนตำราถูกจัดวางเข้าที่ ไม่มีร่องรอยของความบ้าคลั่งเมื่อคืนหลงเหลืออยู่เลยทว่าตัวการที่ทำให้เขามีสภาพเหมือนผักต้มเปื่อย กลับไม่อยู่ในห้องเสียแล้ว“ตื่นแล้วหรือ ภรรยาข้า”เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยความสดชื่นดังขึ้นจากหน้าประตู หยางจิ้งหรันในช
Dernière mise à jour : 2026-09-04 Read More