ยามจื่อ (23.00-00.59 น.) รัตติกาลเข้าปกคลุมหมู่บ้านชิงสุ่ยจนมืดมิด เสียงจิ้งหรีดเรไรและเสียงน้ำไหลจากลำธารหน้าเรือนขับกล่อมให้สรรพสิ่งเข้าสู่ห้วงนิทรา ทว่าภายในห้องนอนของเรือนชิงสุ่ย บุรุษผู้หนึ่งกลับลืมตาตื่นขึ้นมาในความมืด นัยน์ตาสีดำสนิทของชินอ๋องหยางจิ้งหรันทอประกายวาววับไร้ซึ่งความง่วงงุน บาดแผลที่แผ่นหลังและหัวไหล่ซึ่งควรจะเจ็บปางตาย บัดนี้สมานตัวจนเกือบสนิทด้วยพลังลมปราณอันกล้าแข็งและยาสมานแผลชั้นเลิศ ร่างสูงใหญ่ขยับตัวลุกขึ้นจากเตียงอย่างเงียบเชียบ ปราศจากเสียงครางด้วยความเจ็บปวดอย่างที่ชอบแสร้งทำในยามกลางวัน เขาตวัดสายตามองไปยังร่างโปร่งของลี่จินเยว่ที่นอนขดตัวหลับสนิทอยู่บนฟูกปูพื้นข้างเตียง (เพราะถูกเขายึดเตียงไปอย่างถาวร) ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นบางเบาเมื่อได้ยินเสียงละเมอพึมพำจากจิ้งจอกน้อย “งึมๆ... ไอ้หน้าตาย เอาเตียงกูคืนมา อย่ามากินหมูสับของกูนะ” หยางจิ้งหรันส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ ขยับนิ้วดีดพลังปราณสายเล็กๆ ไปกระแทกจุดหลับใหลบนหลังคอของลี่จินเยว่เบาๆ เพื่อให้แน่ใจว่าคนตัวเล็กจะหลับสนิทไม่ตื่นขึ้นมากลางคัน จากนั้นเขาก็คว้าเสื้อคลุมตัวนอกมาสวมทับ แล้วเร้นกายออกไป
Dernière mise à jour : 2026-08-25 Read More