“ปลื้ม พี่หนาวแล้วนะ”“คะ...ครับ! จะรีบเช็ดนะครับ!”น้ำถ้าทำเองได้คงทำเองไปแล้ว แต่แขนมันแทบไม่มีแรงเลยนี่สิ แถมท้องดันมาหิวในเวลาที่ไม่สมควรที่สุดอีก ไม่มีแรงทำอะไรเลยนอกจากพูดนู่นพูดนี่แล้วก็ล้มตัวนอนคนแก่กว่าบนฟูกค่อย ๆ กลับมาสวมเสื้อปกปิดร่างกายเมื่ออีกฝ่ายเลื่อนลงไปเช็ดขาซึ่งพับขากางเกงขึ้นมาได้จนสุดความยาว ปลื้มไม่ได้ทักถึงร่องรอยตามตัวของเราเลยนอกจากมองและเลื่อนผ่านไป ยามนี้อีกฝ่ายคงเข้าใจได้ในทันทีว่าพวกมันเหล่านั้นมีสาเหตุมาจากสิ่งใด“พี่...ไม่ทายาเหรอครับ...”“ทาสิ แต่หยุดไปน่ะ”“ผมรู้เหตุผลได้ไหมครับ...”“ตอนนั้นพี่ยังเด็ก คิดว่าถ้าผู้ชายคนนั้นเห็นรอยแผลพวกนี้แล้วจะนึกสงสารพี่ขึ้นมาบ้าง”ทันใดนั้นคนเด็กกว่าก็หลบตาด้วยความรู้สึกผิดทันที เพราะรู้ดีว่าผลลัพธ์มันไม่เป็นเช่นนั้น สิ่งที่ตัวเราผู้ใสซื่อจงใจส่งสัญญาณ มันไม่เคยไปถึงคนที่ตามืดบอดได้แม้สักครั้ง เจรจาก็แล้ว อะไรก็แล้ว แต่ก็ยัง...“ผมสัญญา”“หือ? ...”“ผมสัญญาว่าจะดูแลพี่เป็นอย่างดีครับ”เสียงทุ้มติดเล่นสั่นไหวสอดคล้องไปกับความเศร้าหม
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-11-18 อ่านเพิ่มเติม