All Chapters of องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์: Chapter 81 - Chapter 90

101 Chapters

บทที่ ๒๐ อย่ามัวรีรอ (3/4)

“ของพวกนั้นเขาให้คนไทยทำ ไม่คิดหน่อยว่าฉันเข้าไปแล้วจะโดนอะไรบ้าง!!”“ถ้าแค่นั้นยังอดทนไม่ได้แล้วลื้อจะไปทำมาหากินอะไรได้!!”“ป๊าบอกให้ทนอยู่ได้! แล้วมันมีอะไรเปลี่ยนไปไหม! จะอีกสิบปี ยี่สิบปียังไงพวกเราก็ยังเป็นพลเมืองชั้นสองอยู่วันยังค่ำ!!”พวกเราทะเลาะกันอย่างรุนแรงเพราะเราไม่อาจยอมรับลูกชายที่จะโตไปอยู่หน้าเตาไฟ แม้ตัวเองกำลังหาเงินจากอาชีพนั้นอยู่ก็ตาม จนกระทั่งการถกเถียงเดินทางมาถึงจุดสิ้นสุด“ป๊าหวงร้านขนาดไม่ยอมให้ลูกชายตัวเองรับช่วงต่อเลยเหรอ!?”“ก็เออสิวะ! จำไว้เลยนะถ้าอั๊วยังไม่ตาย ร้านนี้ก็ยังเป็นของอั๊ว!!!”เราไม่เคยคิดว่าผลจากการมีปากเสียงในครั้งนั้นจะเป็นสาเหตุให้วันต่อมาลูกชายเก็บกระเป๋าออกจากบ้านเพื่อเดินทางไปสมัครโรงเรียนเตรียมทหาร ก่อนจะกลับมาพร้อมกับความผิดหวังที่สอบข้อเขียนไม่ผ่าน แต่เขาที่ใช้ลูกชายตัวเองในฐานะลูกจ้างคนหนึ่งจะคอยเพิ่มเงินรายวันให้มันเก็บหอมรอมริบไปสมัครสอบจนประสบผลสำเร็จในหน้าที่การงาน แม้ว่ามันจะเสี่ยงตายจนเขาเกือบออกปากห้ามหลายต่อหลายครั้งก็ตามไม่ว่าจะเป็นการไป
last updateLast Updated : 2026-10-29
Read more

บทที่ ๒๐ อย่ามัวรีรอ (4/4)

“ไอ้เปี๊ยกมันขี้น้อยใจ ช่วยใจเย็นกับมันแทนฉันหน่อยก็แล้วกัน”“ผมพยายามทำอยู่ตลอดเลยครับ”“ฮ่า...ฮ่า เป็นเรื่องที่ถึงกับต้องพยายามเลยเหรอ แคก!”“ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ ฮ่า ๆ”“เอาเป็นว่าหลังจากอั๊วลงดินไปแล้ว ฝากบอกไอ้เปี๊ยกมันหน่อยก็แล้วกัน ว่าป๊ารักมันอยู่ตลอดนั่นแหละ”เป่าหลงกล่าวอย่างปล่อยวาง หากมีเจ้าน้ำอยู่ด้วยกับไอ้ลูกชายติดเล่น เขาคงตายตาหลับ ทว่าในขณะที่คุณป๊ากำลังเตรียมจะลุกไปปิดหน้าต่างส่งคุณหมอกลับห้อง นายแพทย์กลับเดินตรงไปยังหน้าประตูด้วยตัวเองก่อน“ผมว่าคงไม่ต้องพูดแล้วล่ะครับ”สิ่งที่อาน้ำกล่าวทำเอาเป่าหลงสับสนงงงวยก่อนทุกอย่างจะกระจ่างชัดเมื่อหลังบานประตูกลับมีลูกชายยืนอยู่ และมันคงยืนฟังบทสนทนาระหว่างตัวเขาและอาน้ำมาตลอด“อะไร พอฉันมายืนต่อหน้าแล้วพูดไม่ออกเลยเหรอ...โอ๊ย!”“พูดจาดี ๆ สิปลื้ม”น้ำหยิกแขนเจ้าเด็กดื้อให้หลาบจำ เขาเตือนมาก่อนหน้านี้แล้วแท้ ๆ ว่าให้ประพฤติตัวดีจะได้ไม่มาเสียใจทีหลัง แต่กลับพูดจาวางท่ากับพ่อที่พึ่งเปิดใจเป็นครั้งแรกน่ะหรือปลื้มเองก็ไม่
last updateLast Updated : 2026-10-30
Read more

บทที่ ๒๑ เถ้าแก่เปี๊ยก (1/4)

“ตรงนี้มันไม่แพงไปหน่อยรึไอ้เปี๊ยก”เป่าหลงทักท้วงไอ้ลูกชายที่พามาเดินซื้อฮวงซุ้ยกับนายหน้าหนึ่งสัปดาห์หลังทราบว่าตัวเขาจะอยู่ได้อีกไม่ถึงปี เพื่อให้ได้มีโอกาสเลือกมากกว่าชาวบ้าน นอกจากนี้ที่สำหรับสองคนนั้นเริ่มหายากแล้วเพราะนอกจากเปี๊ยกจะซื้อให้ตัวเขาแล้วยังต้องการซื้อให้ภรรยาเขาหรือมารดาที่จากไปด้วย“เงินฉันบอกว่ามันไม่แพง”“เงินลื้อหรือเงินร้าน”“เงินฉันเก็บมาตั้งแต่เป็นทหารเถอะ!”ปลื้มโมโหแก้มป่องกลบเกลื่อน เพราะมันก็ชวนเขินเหมือนกันที่บอกว่าจะมาซื้อฮวงซุ้ยให้พ่อที่พวกเราไม่ได้มีความสัมพันธ์ดีมาตั้งแต่แรก ทว่าพอนึกเรื่องนี้ขึ้นได้และบอกกับพี่น้ำตอนกลางดึก เจ้าตัวกลับสนับสนุนยกใหญ่ให้พาป๊ามาดูที่เผื่อไว้ขณะเดียวกันพี่หมอที่มาด้วยก็ขอนั่งรออยู่ใต้กระโจมใกล้ ๆ เพราะต่อให้จะเข้าหน้าหนาวแต่แดดของประเทศไทยยังคงแรงอย่างเคย หากไม่พกร่มไปเหมือนสองพ่อลูกมีหวังเขาที่ยังไม่ได้ทานมื้อเช้าได้เป็นลมแน่เรื่องราวมีอยู่ว่าทีแรกเราต้องการมอบความเป็นส่วนตัวให้สองพ่อลูก จึงบอกว่าตนจะอยู่เฝ้าร้าน ทำความสะอาดทั้งร้านวิภาโภชนาและคลินิกของตัวเอง ไม่ก็นั
last updateLast Updated : 2026-10-31
Read more

บทที่ ๒๑ เถ้าแก่เปี๊ยก (2/4)

น้ำกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะเห็นพ่อลูกและนายหน้าเดินกลับเข้ากระโจมเพื่อเจรจาสรุปการซื้อขายกันอีกครั้ง ทว่ากลับมีความผิดปกติบางประการที่ทำให้น้ำจำต้องยกประเด็นมาคุยต่อระหว่างทางเดินไปสถานีรถไฟ“ทำไมเราซื้อตั้งสี่หลุมล่ะปลื้ม”“ก็ซื้อเผื่อผม แล้วก็...”ปลื้มไม่ค่อยกล้าพูดเท่าไรนัก เพราะไม่แน่ใจว่าพี่หมอจะยอมรับการกระทำดังกล่าวได้หรือเปล่า เนื่องจากอีกตำแหน่งหนึ่งเราซื้อเผื่อคนรักของตัวเอง เนื่องจากนายหน้าคนนั้นเป็นซินแสคนเดียวกับที่มาดูวงจรพลังงานในร้านให้ ท่านแนะนำว่าวันนี้เป็นวันฤกษ์ดีที่สิบปีจะมีหน ควรฝังพลังงานเอาไว้เปิดประตูรับความมงคล ซึ่งแน่นอนว่าคนที่เขานับถือเป็นคนรักอยู่ในตอนนี้จะเป็นใครไปได้นอกจากพี่หมอน้ำ แต่เจ้าตัวอาจไม่ได้มีความเชื่อทางนี้ เขาจึงรู้สึกผิดนิด ๆ“ขะ...ขอโทษที่ผมคิดไปไกลนะครับ ถ้าพี่ไม่พอใจจะบอกให้ผมโทรไปยกเลิกก็ได้“อั๊วบอกแล้วว่าให้มาถามอาน้ำก่อน แคก!”บิดาเดินกลับมาจากการเข้าห้องน้ำ ไอ้ลูกคนนี้ไม่เคยคิดถึงอนาคต แต่พอจะคิดก็จินตนาการเลยเถิด ถ้าอาน้ำมันบอกปัดไม่เอาฮวงซุ้ยร่วมด้วยเขาจะขำให้ฟันร่วงหมดปากเลย
last updateLast Updated : 2026-11-01
Read more

บทที่ ๒๑ เถ้าแก่เปี๊ยก (3/4)

“เถ้าแก่ ให้ฉันยกขึ้นไปเลยไหม?”“เอ้อ! ยกไปทีละถาดล่ะ”“จ้ะ”หนูเผิงเองกลายมาเป็นพนักงานประจำที่ทำงานขยันขันแข็งสู้งานกว่าพี่ที่โตกว่าหลายขุม ในทางกลับกันก็เป็นพนักงานที่อายุน้อยที่สุดเช่นเดียวกัน ได้เห็นเด็กจิ๋วเดินเตาะแตะไปมาอยู่ตรงหน้าชวนให้เขารู้สึกกระชุ่มกระชวยหัวใจเสียจริง หรือนี่จะเป็นเหตุให้เราหันมาสนใจคนอายุน้อยกว่าหรือเปล่านะน้ำคิดพลางเคาะเอกสารบัญชีบนโต๊ะตรวจ ทว่าตอนนี้คลินิกของเขาต่อให้ไปนำบัตรประชาชนพร้อมเอกสารไปยื่นเรื่องได้รับการอนุมัติแล้ว แต่ด้วยสภาพการณ์ร้านที่ยังคงต้องปรับตัวกับการขยายอีกเยอะ เราจึงตัดสินใจยังไม่เปิดคลินิกอายุรกรรมและจัดการบัญชี ช่วยปลื้มแจกจ่ายค่าแรง รวมไปถึงการบริหารระบบหลังบ้านให้เป็นสัดส่วนมากขึ้น เพราะด้วยปริมาณลูกค้าที่เพิ่มขึ้น เราไม่สามารถจัดการแบบบ้าน ๆ ได้อีกต่อไปนอกจากนี้งานครัวเอง พอคุณป๊าจากไปแล้ว งานส่วนใหญ่จึงตกไปอยู่ที่ปลื้มซึ่งได้รับสืบทอดสูตรมาแต่เพียงผู้เดียว ถึงเราจะพอทำอาหารเป็นแต่การยื่นมือเข้าไปช่วยคงจะส่งผลต่อรสชาติ และความเร็วในการทำเองก็ไม่เท่าพ่อครัวที่มีประสบการณ์มาตั้งแต่ยังเล็กหรอก
last updateLast Updated : 2026-11-02
Read more

บทที่ ๒๑ เถ้าแก่เปี๊ยก (4/4)

‘จานล้างเสร็จรึยัง! อาหารเสร็จตั้งนานแล้ว!!’‘กะ...กำลังเช็ดอยู่ครับ!’‘แล้วตรงนั้นเมื่อไหร่จะหั่นเสร็จ!’‘ขอโทษจ้ะ จะเร่งมือจ้ะ!’ขนาดพาหนูน้อยเดินมาด้วยกันเจ้าตัวยังสั่นเป็นเจ้าเข้า ทีอยู่กับเขานี่ขี้อ้อนซุกซนเป็นลูกลิง เราเองตอนนี้หลังสรุปกำไรขาดทุนของสัปดาห์ที่ผ่านเสร็จก็ไม่มีงานใดแล้ว เลยเข้ามาช่วยในครัวสักหน่อย“ปลื้ม เดี๋ยวพี่มาช่วยล้างจานนะ ถ้ามีอะไรให้เตรียมเพิ่มก็บอกพี่ได้”“ถะ...ถ้าอย่างนั้นผมรบกวนเอาไก่ในตู้แช่ออกมาพักไว้ก่อนได้ไหมครับ”“อื้อ!”บรรยากาศภายในครัวสงบลงในพริบตาเมื่อเจ้าของร้านตัวจริงเข้ามาคุมพื้นที่ เพราะแบบนี้อย่างไรเล่าลูกจ้างอย่างพวกเราจึงชอบคุณหมอคนนี้นัก เพราะเถ้าแก่ตอนปกติก็อารมณ์ดีอยู่หรอก แต่อยู่หน้าเตาทีไรมักมีน้ำโหตลอด ดังนั้นการมาของคุณหมอช่างราวกับนางฟ้ามาโปรดเหลือเกิน. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .“ไหนสัญญากับพี่ว่าจะไม่ตะโกนใส่เด็ก ๆ อีกแล้ว”“ขอโทษครับ...”เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ขณะที่ร่าง
last updateLast Updated : 2026-11-03
Read more

บทที่ ๒๒ อดีต ปัจจุบัน อนาคต (1/4)

‘อาน้ำ...’‘ครับคุณป๊า’ช่วงเวลาก่อนเราจะออกมาจากห้องนอนของคุณป๊า ท่านได้เรียกเราเข้าไปพูดคุยกันเป็นการส่วนตัวก่อนปลื้มที่อยู่ด้านนอกจะนำมื้อดึกเข้ามาให้ เราคิดไม่ถึงเลยว่าท่านจะมองเห็นตัวตนของเราออก ทั้งที่เราไม่ได้ป่าวประกาศมันออกไป‘ลื้ออย่าเป็นเหมือนอั๊วเลยนะ...”‘…’‘อย่ามัวแต่มองไปยังอนาคต’ เราเข้าใจในเจตนารมณ์นั้น เพราะท่านคงมีช่วงเวลาที่หลงลืมไปว่าตัวเองกำลังอยู่ในปัจจุบัน และประโยคสุดท้ายนั้นราวกับมีดปักกลางใจ‘หรือต่อให้กลายเป็นอดีตไปแล้ว ก็อย่าได้กีดกันตัวเองจากความสุขเลย’เราคิดอยู่เสมอว่าตัวเองกำลังมีความสุขเพราะรายล้อมด้วยคนดีมากมาย ถึงกระนั้นไม่รู้ทำไมอดีตของเขากลับวนกลับมาอยู่เรื่อย ๆ จนถึงคราวจะยิ้มก็ยิ้มได้ไม่สุด หลายครั้งมันตามเข้าไปอยู่กระทั่งในความฝันจนสะดุ้งตื่นหลายครั้ง แม้ได้อ้อมกอดของคนรักมอบความอบอุ่นอยู่ก็ตาม ช่างน่าอายเหลือเกิน. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .บ้านพักข้าราชการ เขตชานเมืองพระนคร พ.ศ.๒๔๘๘ร่างก
last updateLast Updated : 2026-11-04
Read more

บทที่ ๒๒ อดีต ปัจจุบัน อนาคต (2/4)

‘วิภาโภชนา’ ถ.เยาวราช แขวงสัมพันธวงศ์ เขตสัมพันธวงศ์ จ.กรุงเทพมหานคร พ.ศ.๒๔๙๑“พี่น้ำ เมื่อคืนฝันร้ายเหรอครับ?”“พี่เหรอ?”ปลื้มเล่าให้เราฟังว่าเมื่อคืนในขณะที่ปลื้มสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก เห็นเรานอนขดตัวสั่นอยู่ใต้ผ้าห่มทั้งยังขมวดคิ้วละเมอพูดภาษาญี่ปุ่นที่ปลื้มฟังไม่ค่อยออก เราจึงนึกออกในทันทีว่าเมื่อคืนตัวเองได้กลับไปฝันเรื่องราวเดิม ๆ อีกครั้ง สงสัยคงมีสาเหตุมาจากที่เราเอาแต่ครุ่นคิดถึงประโยคที่คุณป๊าบอกมากระมัง“พี่ไม่เป็นไรแล้ว เราลงไปอาบน้ำก่อนเถอะ”“ครับ เดี๋ยวผมต้มน้ำร้อนใส่โอ่งให้พี่ด้วยนะ”“ขอบใจนะปลื้ม...อือ”เจ้าของชื่อส่งยิ้มหวานให้พี่หมอ ก่อนจะเดินไปหยิบผ้าผ่อนมาคลุมตัวกันหนาวเดินออกไปจากห้องพร้อมปิดประตูให้พี่หมอได้ใช้เวลาอยู่กับตัวเอง ปลื้มเดินหาวลงมาเปิดไฟชั้นสองไล่ลงมายังชั้นหนึ่ง แล้วจึงเดินเข้าครัวตั้งเตาต้มน้ำร้อนเมื่อสักครู่เราไม่ได้บอกพี่ไปว่าเรารู้จักคำคำหนึ่งท่ามกลางเสียงละเมอทั้งหมด ‘โอคาดะ’ มันเป็นชื่อที่เราต้องใช้เวลานึกสักครู่ก่อนจะจำได้ แต่เมื่อความทรงจำหนึ่งกลับมาแล้ว ห
last updateLast Updated : 2026-11-05
Read more

บทที่ ๒๒ อดีต ปัจจุบัน อนาคต (3/4)

“น้ากินข้าวมาแล้วจริง ๆ ใช่ไหมจ๊ะ”“กินแล้วจริง ๆ สิ”น้ำแทบลมจับเมื่อต้องเดินตามเด็กจิ๋วที่พลังงานล้นเหลือมาตามถนนเยาวราช เผิงเด็กน้อยอยู่ในวัยที่กำลังโตส่วนเรามันกำลังสลายตัว ดังนั้นผลลัพธ์จึงเป็นการที่เราต้องขอให้เผิงไปซื้อน้ำหวานน้ำเย็นมาให้จิบระหว่างรอเจ้าของร้านสั่งลูกน้องยกกระสอบบรรจุจานชามช้อนขึ้นสามล้อ เหมือนว่าตัวเองมาเป็นตัวถ่วงมากกว่าผู้นำเลย ขนาดต้องให้เด็กมาดูแล นี่เราถึงวัยนั้นแล้วจริง ๆ น่ะหรือ“เผิง ขากลับอยากกินอะไรไหม เดี๋ยวน้าซื้อให้”“อยากกินไอติมหลอดจ้ะ!”“อื้อ ร้านชำที่เราเดินผ่านมาใช่ไหม?”“ใช่จ้ะ”ไม่รู้เพราะเหตุใดเราจึงเอื้อเอ็นดูเด็กคนนี้เหลือเกิน เป็นเพราะหน้าคล้ายปลื้มคงไม่ใช่ เพราะเด็กทุกคนล้วนหน้าคล้ายกันไปหมดในสายตาเขา แต่คงเป็นนิสัยเถรตรงและขยันเหมือนกับปลื้มกระมัง สมัยอดีตหลายปีก่อน ก็เป็นเพราะความซื่อตรงของปลื้มที่ช่วยเราออกมาจากกรงขังได้ชั่วขณะหนึ่ง เด็กคนนี้หากขัดเกลาสักหน่อยคงโตมาได้อย่างดีเป็นแน่“แล้วนี่บ้านเราอยู่ไหนเหรอ?”“กระท่อมที่คนอยู่กันเยอะ ๆ จ้ะ”“เหรอ...”
last updateLast Updated : 2026-11-06
Read more

บทที่ ๒๒ อดีต ปัจจุบัน อนาคต (4/4)

“คุณหมอดูแลหน้าอย่างไงเหรอครับ ดูเด็กกว่าอายุมากเลย”“จะว่าอย่างไรดีล่ะ ไม่ได้ดูแลอะไรเป็นพิเศษนะครับ”พูนได้ยินก็สิ้นหวัง เพราะตัวเขาเองอายุพอ ๆ กับคุณหมอแต่กลับดูต่างกันราวฟ้ากับเหว น้องแผนเองจนถึงตอนนี้ก็ยังหน้าเดิมไม่มีรอยตีนกาหรือฝ้ากระเลยสักนิด“พี่ลงพื้นที่บ่อยหรือเปล่า หน้าเลยเหี่ยวเร็ว”“ถ้าเป็นอย่างนั้นก็มีโอกาสที่จะโทรมเร็วเหมือนกันครับ”แผนกล่าวทักพี่ตำรวจตามตรงเหมือนที่ทำมาตลอดผนวกกับคุณหมอที่กล่าวสนับสนุน พูนจึงหมดหนทางกู้หน้าอันหล่อเหลาของตัวเองกลับมาให้น้องแผนได้ดูก่อนมันจะโรยรา ส่วนน้ำก็หันกลับไปมองเจ้าเด็กที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาจับเซียะผัดข้าวในครัว ในตอนนี้เราไม่ทันได้นึกถึงเรื่องริ้วรอยเพราะเคยชิน และปลื้มเองดูจะไม่ได้มีปัญหากับมัน แค่คิดไว้หน่อยคงดีกว่ากระมังจะได้มีอะไรดึงดูดใจเจ้าเด็กบ้าง“มาแล้วครับ ข้าวผัดกุนเชียง คะน้าทีโป๊ว แล้วก็เป็ดย่าง” ปลื้มกล่าวอย่างอารมณ์ดีก่อนจะกระซิบว่าจานที่สามนั้นเป็นของเขา สามารถหยิบไปทานที่โต๊ะทำงานได้เลย ทว่าคราวนี้คุณพูนกลับรั้งทั้งตัวเขาและปลื้มเอาไว้เนื่องจากมีเรื่องสำคัญต้องการมาแจ้ง
last updateLast Updated : 2026-11-07
Read more
PREV
1
...
67891011
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status