All Chapters of The Contract Agreement Between Mr. Ross: Chapter 41 - Chapter 50

Tahimik ang buong kahabaan ng EDSA habang binabagtas namin ang madaling-araw na biyahe patungo sa opisina ng CIDG sa Quezon City. Kakaiba ang katawanan sa loob ng SUV. Walang nag-aastang mag-aaway, walang nagpapakita ng takot. Ang tanging maririnig ay ang mahinang ugong ng aircon at ang paulit-ulit na pag-play ng instrumental music mula sa stereo ni Alex. Pero sa kabila ng katahimikan, ramdam ko ang kabigatan ng bawat minutong lumilipas.Katabi ko si Alex sa driver's seat. Nakasuot siya ng itim na turtleneck at blazer, malayo sa pormal na barong na suot niya noong nahuli namin si Henry. Mas mukha siyang seryoso ngayon, mas kalkulado ang bawat galaw. Ang mga mata niya ay nakatutok nang deretso sa daan, pero alam kong lumilipad ang isip niya sa isang tao—kay Marcus."Napansin ko," basag ko sa katahimikan habang nililingon siya, "medyo tahimik ka roon sa bahay kanina pagkatapos nating mabasa ang audit report. Okay ka lang ba talaga, babe?"Lumingon si Alex sa akin sandali bago ibinalik a

Ang malamig na simoy ng hangin sa labas ng tradisyunal na ryokan sa Kyoto ay parang walang laban sa init ng silid na tinutuluyan namin. Pagkatapos ng mahabang araw ng paglakad sa mga sinaunang templo at tahimik na hardin, ang tanging gusto ko na lamang ay ang mahiga at maramdaman ang presensya ni Alex. Ang buong paligid ay nababalot ng mahinang dilaw na ilaw mula sa paper lanterns, na nagbigay ng mas romantiko at mapayapang atmospera sa loob ng tatami room. Nakaupo ako sa gilid ng malambot na futon habang pinapanood si Alex na lumalakad papalapit mula sa banyo. Suot pa rin niya ang itim na yukata, medyo basa pa ang buhok dahil sa mainit na shower, at ang mga patak ng tubig ay dahan-dahang gumuguhit sa kanyang matipunong balikat at dibdib. Walang salita, pero ang mga mata niya ay nagsasalita—puno ng pagnanasa, pagmamahal, at ng isang malalim na pangako na kailanman ay hindi niya ako pakakawalan. Umupo siya sa harap ko, ang mga tuhod namin ay nagdikit sa ibabaw ng tela ng makapal na k

Ang dalawang linggong bakasyon namin sa Kyoto ay parang isang panaginip na ayaw ko nang magising. Paglapag pa lang ng eroplano namin sa Ninoy Aquino International Airport, sinalubong na agad kami ng pamilyar na init at ingay ng Maynila. Pero sa kabila ng pagod sa biyahe, magaan ang pakiramdam ko. Hawak ni Alex ang kamay ko habang naglalakad kami palabas ng arrival area patungo sa naghihintay na sasakyan. Wala na ang takot, wala na ang mga nagbabantang kaaway; ang tanging nasa isip ko ay ang tahimik na buhay na naghihintay sa amin sa Forbes Park mansion.Pagdating namin sa mansyon, sinalubong kami ng mga kasambahay na may ngiti at mainit na pagbati. Si Kuya Eddie, ang aming family driver, ay tinulungan kaming ibaba ang mga maleta."Maligayang pagbabalik, Sir Alex, Ma'am Clara," masayang bati ni Manang Rosa habang inihahain ang ilang malamig na juice sa living room. "Namiss po namin kayo rito sa bahay.""Salamat, Manang," nakangiting sagot ko habang ininom ang juice. "Kamusta naman po r

Hindi ko alam kung paano kami nakarating pabalik ng Forbes Park mansion mula sa madilim at mabahong bodega na iyon sa Parañaque. Ang tanging alam ko lang ay ang mahigpit na pagkakayakap ni Alex sa akin sa buong biyahe, habang ang mga mata niya ay blangko, malamig, at punong-puno ng galit na kailanman ay hindi ko pa nakita. Pagdating namin sa bahay, agad niyang tinawag ang aming personal na doktor para suriin ang mga pasa at gasgas ko sa katawan, habang siya naman ay dumiretso sa kanyang pribadong opisina.Nakatayo ako sa tapat ng bintana ng silid namin habang nakatingin sa labas, suot ang malinis na damit na ibinigay sa akin ni Manang Rosa. Habang umiinom ako ng mainit na gatas para pakalmahin ang nanginginig kong katawan, paulit-ulit na naglalaro sa isip ko ang mga nangyari—ang takot, ang pagpilit sa akin ng mga goons, at ang mukha ni Tita Marissa na nagbanta sa akin.Ilang sandali pa, bumukas ang pinto at iniluwa nito si Alex. Wala na siyang suot na blazer; nakatupi ang manggas ng p

Ang buong linggo namin sa Tagaytay ay tila isang panaginip na ayaw ko nang magising. Walang mga tawag mula sa opisina, walang mga banta mula sa nakaraan, at walang ibang tao kundi kaming dalawa lamang ni Alex. Sa bawat oras na lumipas, mas lalo kong naramdaman ang kapayapaan na matagal naming pinaghirapan. Ang dating malamig at pormal na CEO na nakilala ko sa isang kasunduan ay tuluyan nang nagbago; ngayon, siya na ang aking tahanan, ang aking kanlungan, at ang taong handang ibigay ang buong mundo para sa akin.Pagbalik namin sa Forbes Park mansion, naging maganda at masigla ang simula ng sumunod na linggo. Abala ako sa aking laptop, tinatapos ang mga bagong disenyo para sa Pearly Digital marketplace habang si Alex naman ay naghahanda para sa isang mahalagang board meeting sa Ross Holdings.Habang nagtitimpla ako ng kape sa kusina, narinig ko ang pagtunog ng aking cellphone sa ibabaw ng isla. Lumapit ako at tiningnan ang screen. Isang hindi pamilyar na numero ang tumatawag. Noong una