All Chapters of Isang Mainit na Gabi Kasama si Ninong: Chapter 71 - Chapter 80

Kinagabihan, matapos ang isang mahaba at emosyonal na araw sa ospital, binalot muli ng kapayapaan ang bahay ng mga Lorenzo.Tahimik na nakahiga si Mikaela sa gitna ng kanilang malawak na kama, nakasuot ng manipis na silk nightgown. Binabasa niya ang isang medical journal, ngunit ang totoo ay hindi pumapasok sa isip niya ang mga salita. Ang kaniyang atensyon ay nakatuon sa sariling tiyan, kung saan nagsisimula nang mabuo ang pangalawang bunga ng pagmamahalan nila.Narinig niya ang pagbukas ng pinto ng banyo. Lumabas si Gabriel, may suot na gray sweatpants at hubad ang itaas. Ang pamilyar na amoy ng mint at musk ay agad na kumalat sa malamig na kwarto.Pumunta si Gabriel sa gilid ng kama at maingat na inagaw ang binabasang journal mula sa mga kamay niya. Ipinatong iyon ng lalaki sa side table bago ito tuluyang sumampa sa kama at pumosisyon sa ibabaw niya. Gamit ang dalawang braso, ikinulong siya ni Gabriel, ang madidilim nitong mga mata ay nag-aapoy sa pinaghalong labis na kaligayahan a

Limang buwan.Halatang-halata na ang umbok sa tiyan ni Mikaela sa ilalim ng kaniyang maroon scrubs. Kung noong pinagbubuntis niya si Dominic ay medyo kalmado pa siya, ibang-iba ang baby number two na ito. Ang mga hormones niya ay nagwawala, mabilis siyang mapagod, at higit sa lahat, ang kaniyang cravings ay hindi na maipaliwanag ng siyensya.Nakatungo si Mikaela sa ibabaw ng desk sa nurse's station ng OB ward. Hawak niya ang isang ballpen habang walang-tigil ang pag-agos ng luha mula sa kaniyang mga mata."Doc Mika? Hala, bakit po kayo umiiyak? Sumasakit ba ang tiyan niyo?" nag-aalalang tanong ni Nurse Joy, mabilis na nag-abot ng tissue.Humihikbing umiling si Mikaela. "H-Hindi, Joy... wala akong sakit.""Eh bakit po kayo umiiyak?" singit ni Dra. Carla na kababalik lang mula sa rounds.Bago pa man makasagot si Mikaela, umalingawngaw ang pamilyar at malalaking hakbang sa pasilyo. Agad na nahawi ang mga dumadaang staff nang dumating si Dr. Gabriel Lorenzo. Nakakunot ang noo ng asawa niy

Eksaktong tatlumpu't siyam na linggo.Sabado ng hapon, at abala ang mag-ama sa sala. Nakaupo si Gabriel sa sahig, tinutulungan si Dominic na buuin ang isang malaking lego set ng dinosaur. Nakasandal naman si Mikaela sa malambot na sofa, hinihimas ang kaniyang napakalaking tiyan habang natatawang pinapanood ang dalawang paborito niyang lalaki na nagtatalo kung saan ilalagay ang ulo ng T-Rex."Daddy, no! The head goes here!" giit ni Dominic, pilit na inaagaw ang pulang lego block mula sa ama."Dom, kapag diyan natin nilagay, magmumukhang giraffasaurus 'yan," natatawang paliwanag ni Gabriel, ginugulo ang buhok ng anak.Akmang sasawayin sana ni Mikaela ang mag-ama nang bigla siyang makaramdam ng isang matinding paninigas sa kaniyang ibabang balakang. Napatigil siya sa paghinga. Sanay na siya sa Braxton Hicks nitong mga nakaraang linggo, ngunit iba ang sakit na ito. Tila ba pinipiga ang kaniyang buong puson pababa.Kasabay ng pagkirot ay ang biglaang pagdaloy ng mainit na likido sa kaniyan

Umalingawngaw ang masigabong palakpakan sa loob ng napakalaking unibersidad. Halu-halo ang emosyon ng mga magulang, estudyante, at mga propesor. Ngunit para kina Gabriel at Mikaela, tila tumigil ang pag-ikot ng mundo nang tawagin ang isang pamilyar na pangalan."Dominic Lorenzo. Doctor of Medicine. Summa Cum Laude."Mula sa kanilang kinauupuan sa front row, hindi na napigilan ni Mikaela ang pag-agos ng kaniyang mga luha. Nakita niya ang kaniyang panganay na anak na naglalakad paakyat ng entablado, suot ang itim na toga at ang pamilyar na kumpiyansa na tila ba pag-aari nito ang buong mundo.Naramdaman ni Mikaela ang malapad at mainit na braso ni Gabriel na pumulupot sa kaniyang mga balikat. Hinila siya ng asawa palapit, idinidikit sa matigas nitong dibdib. Nang mag-angat siya ng tingin kay Gabriel, nakita niyang namumula rin ang mga mata ng kinatatakutang Pedia ng ospital, puno ng matinding pagmamalaki at saya."Our little man is now a doctor," garalgal na bulong ni Gabriel, hinalikan

Kung may isang bagay na pinakakinatatakutan ng mga surgical residents sa Lorenzo Medical Center, iyon ay ang mapabilang sa team ni Dr. Dominic Lorenzo."Is this a joke to you, Dr. Santos?"Ang malamig at nagbabantang boses ni Dominic ay umalingawngaw sa loob ng conference room. Nakatayo siya sa unahan, suot ang kaniyang puting coat na walang kahit anong gusot, habang matalim na nakatitig sa residenteng nakatungo at halos manginig na sa takot sa harapan niya."I-I'm sorry, Dr. Lorenzo," utal-utal na sagot ng residente."Sorry? Will your 'sorry' fix this botched suture? If you can't properly close a simple incision without making it look like a grade-school sewing project, you have no right to hold a scalpel in my OR," walang-awang panlalait ni Dominic, ang boses ay kalmado ngunit parang yelo na nakakapaso. "I demand perfection. Kung hindi niyo kayang umabot sa standard ko, lumipat kayo ng ibang department. Nauunawaan niyo ba?""Yes, Dr. Lorenzo," sabay-sabay at kabadong sagot ng limang