Lahat ng Kabanata ng Bakit Ikaw Pa Rin? : Kabanata 101 - Kabanata 110

Teresa Bennett’s POV"Anya!"Isinara na niya ang pint0. Naiwan akong nakatayo sa may dining area habang nakatitig ako sa bakanteng kinatatayuan niya kanina. Hindi ko alam kung ilang minuto akong hindi gumalaw. Ang naririnig ko lang ay sarili kong paghinga at ang papalayong yabag niya sa pasilyo.Hindi ko na siya hinabol. Hindi dahil ayaw ko kundi dahil alam kong kapag hinabol ko siya, baka tuluyan na niyang malaman ang katotohanan.Napahawak ako sa dibdib ko. Parang may kung anong pumipiga sa puso ko."Anak..." mahina kong bulong. Hindi ko na alam kung si Anya ba ang tinatawag ko o si Caroline.Pareho ko na silang anak. Sa loob ng maraming panahon naming pagsasama ni Anya, hindi ko maitatangging napalapit na rin ako sa kaniya. She's a good daughter, a good woman and a good person. Ayokong ipakita sa kaniya ang pagmamahal na unti-unting umuusbong sa aking puso dahil sanay na naman siya na matapang ako at hindi showy. Siguro, nakakaramdam na rin ako ng matinding pagkamuhi sa aking saril

Donya Carolina's POV Nang tuluyang isara ni Tres ang pint0 saka ko lang hinayaang manginig ang mga kamay ko.Nasa harapan ko na ang katotohanan. Isang hamak na brown envelope—manipis, magaspang, walang halaga kung titingnan. Ngunit sa buong buhay ko, ngayon lang ako nakaramdam na ang ilang pirasong papel ay may kakayahang baguhin ang kapalaran ng mga tao at ng pamilya ko.Tinitigan ko ito nang matagal, hindi dahil hindi ko iyon kayang buksan kundi dahil alam kong sa oras na punitin ko ito, wala nang atrasan.Narinig ko ang sarili kong paghinga. Maayos. Kontrolado. Gaya ng itinuro sa akin ng mga taon bilang isang Carolina Pendleton pero sa ilalim ng katahimikang iyon, kumakabog ang puso ko."Caroline..." mahina kong sambit.Sa loob ng maraming taon, si Caroline ang dinala ko sa lahat ng salo-salo. Siya ang ipinakilala ko bilang apo ko. Minahal ko siya. Binihisan ko siya ng pinakamagaganda at pinakamamahaling damit at mga alahas. Pinaaral ko siya sa isang prestihiyosong unibersidad. I

ANYA THERESE BENNETT'S POVPagod na pagod ako nang makabalik ako sa lumang gusali kung saan naroon ang apartment ko. Halos buong umaga akong naglibot sa mall para maghanap ng bagong trabaho. Simula nang bigla akong i-terminate ng HR ng Vitale Group nang walang maayos na paliwanag, wala na akong ibang pagpipilian kundi ang magsimula ulit. Hindi ko man lang alam kung ano ang naging dahilan ng pagtanggal sa akin. Wala naman akong ginawang paglabag. Wala rin namang nagbigay sa akin ng babala. Empleyado pa ako ng Vitale Group matapos ang alumni party nina Luca. Kinabukasan, wala na akong trabaho.Huminga ako nang malalim habang inaayos ko ang hawak kong bag. May ilang establishments akong napagtanungan kanina at may dalawa ring tumanggap ng résumé ko. Kaso hindi ko na maipagpapatuloy ang paghahanap dahil pagod na pagod na ako. At mas malaking problema pa ay naiwan ko ang envelope na pinaglagyan ko iba ko pang mga résumé.Napapikit ako sandali habang napapailing."Great, Anya. Ang dami-dami

ANYA THERESE BENNETT'S POVHindi ko na alam kung ano pa ang dapat kong sabihin. Kanina, gusto ko na siyang paalisin. Gusto kong bumalik siya sa hospital at kay Caroline at sa buhay na pinili niyang tahakin pagkatapos naming magkahiwalay. Pero ngayong kaharap ko na siya, lahat ng inis at guilt na ilang buwan kong pinilit panghawakan ay unti-unting natutunaw. At ang natitira sa akin ngayon ay ang damdaming buong lakas kong tinatakasan."Luca..."Napatingin siya sa akin. Hindi siya nagsalita agad. Siguro nakita niya sa mukha ko na may gusto akong sabihin.Huminga ako nang malalim at bago pa man tuluyang mapuno ng hangin ang dibdib ko, nanginig na agad ang hininga ko."Patawarin mo ako. Ginawa ko lang naman ‘yon dahil ayokong magdusa ka kasama ng pamilya ko. Hindi ko na alam kung paano ko pa kakayanin ang lahat noon at alam kong once na malaman mo ang mga problema ko, hinding-hindi ka magdadalawang-isip na damayan ako hanggang sa wala na ring matira pa sa'yo. At walang sinumang nagmamahal

ANYA THERESE BENNETT'S POVMatapos ang ilang oras na pananatili sa maliit na kuwarto, dahan-dahan naming pinalipas ang oras bago muling kumilos. Kahit nanghihina pa rin si Luca dahil sa sariwang sugat ng saksak sa kaniyang tagiliran, pilit siyang tumayo para alalayan ako. Lumabas kami ng apartment at pumara kami ng taxi sa may ‘di-kalayuang eskinita. Inilayo kami ng biyahe mula sa maingay na lungsod patungo sa isang pribadong villa sa isang lungsod.Pagkarating na pagkarating ng taxi sa harap ng mataas na gate ng villa, agad na bumukas ang bakal na pint0 at sinalubong kami ni Mang Isko, ang matagal nang caretaker ng ari-arian ni Luca."Sir Luca!" gulat na bungad ng matanda habang mabilis na lumalapit sa pint0 ng sasakyan. "Nakakagulat naman po ng pagdating ninyo. Wala man lang po kayong pasabi—Diyos ko, Sir Luca! Anong nangyari sa inyo? Bakit may may dugo ang inyong damit?"Mabilis akong bumaba sa may passenger seat at umikot para tulungan si Luca na dahan-dahang lumabas sa driver's