ตอนที่ 11

“น้องมู่เสวี่ยมาจากเมืองไหนครับ ไม่ใช่คนเมืองนี้ใช่ไหม”

“ฉันมาจากเมืองเล็ก ๆ ทางตอนเหนือค่ะ พี่เจี้ยนน่าจะไม่รู้จัก” มู่เสวี่ยตอบกลับด้วยท่าทางใสซื่อ “แล้วพี่เจี้ยนล่ะค่ะ เป็นคนที่นี่หรือเปล่า” เธอถาม

และนี่ต่างหากเป้าหมายที่แท้จริงของมู่เสวี่ย

หนึ่งในเพื่อนสาวทั้งสามของมู่เสวี่ยมีชื่อว่า หวังปิงปิง เธอมีฐานะเป็นน้องสาวของหวังเจี้ยนคนนี้ อีกทั้งเป็นเป้าหมายใหญ่ที่สุดที่มู่เสวี่ยต้องจัดการให้ได้

พี่น้องตระกูลหวังค่อนข้างมีฐานะพอสมควร ทางบ้านทำบริษัทนำเข้าและส่งออกเฟอร์นิเจอร์ พวกเขาอาจไม่ใช่ยักษ์ใหญ่ในสายงานของตัวเอง แต่ก็มีคอนเนคชันกับโรงแรมหลายแห่ง ซึ่งบางแห่งเป็นคู่แข่งกับโรงแรมในเครือของตระกูลมู่โดยตรง

พอหวังปิงปิงรู้ว่ามู่เสวี่ยเป็นใครแล้วนำไปบอกครอบครัวจนไปถึงหูทางฝั่งคู่แข่ง พวกเขาก็ใช้เธอเป็นสายข่าวสืบหาความเป็นไปของตระกูลมู่ทันทีผ่านมู่เสวี่ยทันที และนี่เป็นตัวเร่งให้ตระกูลของมู่เสวี่ยถึงจุดตกต่ำ

“ใช่แล้ว พี่เป็นคนที่นี่ จะว่าไปน้องสาวพี่ก็เข้าเรียนสาขาเดียวกับน้องมู่เสวี่ยนะ วันหน้าสมควรรู้จักกันไว้” หวังเจี้ยนตอบคำถาม ทั้งยังแนะนำคล้ายหวังดี

แม้ไม่ต้องมีกล่องข้อความบอกแต่มีหรือที่มู่เสวี่ยจะไม่รู้ว่าเขาคิดอะไร

หวังปิงปิงนั้นเป็นคุณหนูเอาแต่ใจ เห็นคนที่ต่ำกว่าเป็นเบี้ยล่าง เพื่อนร่วมห้องอีกสองคนล้วนเป็นมือเป็นเท้าให้ จะเกรงใจก็แต่เธอที่ฐานะดีกว่า

ถ้าเทียบกันแล้ว มู่เสวี่ยเป็นคนที่ค่อนข้างฟุ่มเฟือยพอสมควรเนื่องจากทางบ้านฐานะดีมากจนไม่สนใจค่าเงินเท่าไหร่ แต่หวังปิงปิงกลับค่อนข้างฟุ้งเฟ้อเพราะต้องการอวดรวยจากการเป็นทายาทรุ่นที่สองของตระกูลผู้มีอันจะกิน

แต่ด้วยฐานะในตอนนี้มู่เสวี่ยคิดว่าหวังเจี้ยนต้องการให้เธอเป็นเบ้คอยให้น้องสาวตัวเองเรียกใช้มากกว่า เพราะเห็นเธอดูเหมือนจะหัวอ่อน

ปัญหาคือเธอต้องสนิทกับหวังปิงปิงอยู่ดีหากต้องการสืบสาวถึงตัวการเบื้องหลังที่วางแผนจัดการโรงแรมในเครือตระกูลมู่ หากถามว่าต้องการจัดการหวังปิงปิงด้วยไหม แน่นอนว่าต้องการมาก แต่เธอจำต้องอดทนไว้ก่อน

เมื่อเดินมาถึงมุมสนามหญ้าแห่งหนึ่งที่นักศึกษามานั่งพักผ่อนกัน เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือของมู่เสวี่ยก็ดังขึ้น เธอหยิบขึ้นมาดู พอเห็นชื่อของนิ่งหลง รอยยิ้มเสแสร้งที่ทำมาตลอดก็อ่อนโยนขึ้นกว่าเดิม

“ฉันขอรับสายสักครู่นะคะ” พูดจบมู่เสวี่ยก็แยกตัวห่างออกมา

เธอรับสายแล้วถามออกไปด้วยน้ำเสียงร่าเริง “นิ่งหลง แปลกจังที่นายโทรมาวันเดียวถึงสองรอบเนี่ย”

“มู่เสวี่ย ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน” เสียงตอบกลับจากปลายสายมีความไม่พอใจแฝงอยู่อย่างเด่นชัด

“ฉันกำลังเดินเล่นอยู่กับรุ่นพี่ในคณะ เขาแนะนำมหาวิทยาลัยให้น่ะ” เธอเล่าออกไปทันที จะอย่างไรนี่ก็ไม่ใช่เรื่องที่ต้องปิดบัง

“กลับได้แล้ว! ไปอยู่กับผู้ชายสองต่อสองได้ยังไง” น้ำเสียงของนิ่งหลงค่อนข้างเย็นชา และวิธีการพูดไม่ต่างจากการออกคำสั่ง

หากเป็นเมื่อก่อนมู่เสวี่ยอาจไม่พอใจ แต่ตอนนี้คงได้แต่ขำ เธอรู้ว่าอีกฝ่ายน่าจะเกิดความหึงหวงขึ้นมา

“สองต่อสองอะไรกัน คนแถวนี้เป็นร้อยได้มั้ง แต่ก็จะกลับแล้วล่ะ แล้วคุณว่าที่สามีทำไมถึง…” ยังไม่ทันที่มู่เสวี่ยจะถามว่าเขารู้ได้ยังไงว่าเธอมาเดินกับรุ่นพี่แค่สองคนไม่ใช่เป็นหมู่คณะ แต่อีกฝ่ายก็ตัดสายไปก่อน

“ถ้าอยู่ใกล้ๆนะ แม่จะกระโดดกอดตอนนี้เลย ดูว่าจะนิสัยเสียแบบนี้ได้อีกไหม หึ!” เธอถลึงตาใส่โทรศัพท์ก่อนจะเดินกลับไปหารุ่นพี่ที่กำลังเล่นโทรศัพท์รออยู่

“ใครโทรมาเหรอ” หวังเจี้ยนถาม

คำถามนี้ค่อนข้างละลาบละล้วงความเป็นส่วนตัว เขาทำราวกับว่าเธอเป็นสมบัติของตนเองไปเสียแล้ว

“คนในครอบครัวค่ะ” มู่เสวี่ยยิ้มตอบ

***

หลังจากแยกย้ายกับหวังเจี้ยน มู่เสวี่ยก็เดินทอดน่องกลับมาที่หอพักนักศึกษา เมื่อหญิงสาวผลักประตูห้องพักหมายเลข 302 เข้าไปก็พบว่าภายในห้องมีนักศึกษาหญิงสองคนกำลังจัดข้าวของอยู่

“อ๊ะ! สวัสดี เธอคงเป็นเพื่อนร่วมห้องอีกคนสินะ” ผู้ทักทายเป็นหญิงสาวร่างเล็ก ผมตัดสั้นประบ่า เธอส่งยิ้มมาอย่างร่าเริง ดูไปแล้วค่อนข้างที่จะเป็นคนใจกล้าและอัธยาศัยดี

“ฉันชื่อ เฉียวเฉียว มาจากเมืองทางใต้ ยินดีที่ได้รู้จัก” เธอแนะนำตัวก่อนจะหันไปสาละวนกับกองขนมที่พยายามยัดเข้าไปในตู้ให้หมด

อีกฝั่งหนึ่งของห้องมีหญิงสาวร่างผอมกำลังจัดผ้าปูที่นอนเตียงล่างสุดอยู่ พอได้ยินเฉียวเฉียวพูดกับใครอีกคนก็เงยหน้าขึ้นมามอง เธอสวมแว่นตากรอบหนา ลักษณะท่าทางดูเรียบร้อย

“สะ สวัสดีจ้ะ ฉันชื่อ ซูเหมียน” ซูเหมียนพูดเสียงเบาพร้อมกับยิ้มบาง น้ำเสียงตะกุกตะกักแบบนั้นทำให้รู้สึกว่าเธอค่อนข้างขี้อายและคุยไม่ค่อยเก่ง

แต่ใด ๆ แล้วมู่เสวี่ยนั้นรู้สันดานของแต่ละคนดี ในใจจึงแอบยิ้มเยาะการแสร้งทำแบบนี้

“ฉันชื่อ มู่เสวี่ย มาจากเมืองทางตอนเหนือ ยินดีที่ได้รู้จักพวกเธอทั้งสองคนนะ” มู่เสวี่ยส่งยิ้มหวานตอบกลับไป

ในขณะที่ทั้งสามกำลังพูดคุยทำความรู้จักกันอยู่นั้นเอง ประตูห้องก็ถูกกระแทกเปิดอย่างแรง

เฉียวเฉียวและซูเหมียนสะดุ้งสุดตัว พวกเธออยู่เตียงด้านนอกจึงใกล้กับประตูมากกว่า ส่วนมู่เสวี่ยที่กำลังหยิบหนังสือหมายจะนำมาอ่านเล่นเพียงแค่เหลือบมองเท่านั้น

“โอ้ย! ตกใจหมด” เฉียวเฉียวพึมพำ เมื่อเห็นคนที่น่าจะเป็นเพื่อนร่วมห้องคนสุดท้ายที่ดูไม่เป็นมิตรจึงรีบปีนขึ้นเตียงหนีก่อน