PROLOGUE

Sa isang pribadong opisina sa loob ng isang eksklusibong sugalan, nakaluhod ang isang matandang lalaki sa harap ng lalaking kilalang walang pinapatawad pagdating sa utang.

Tahimik na nakaupo si Tristan Sarmiento, nakahalukipkip habang pinagmamasdan ang nanginginig na matanda. Ang mamahaling itim niyang suit ay lalong nagbigay-diin sa malamig niyang presensya.

"Isang linggo." Maikling sagot nito, ngunit sapat na iyon upang makaramdam ng kaba ang kausap niya.

"Isang linggo para mabayaran mo ang lahat ng utang mo." Ulit nito kaya napalunok ang matanda bago muling yumuko.

"Sir Tristan… makakabayad po ako. Sadyang kailangan lang ng pera ng anak kong may sakit. Nasa ospital po kasi siya ngayon."

"Really?" tanong niya habang marahang inaayos ang manggas ng kanyang coat.

"Your daughter needs medical treatment... yet you're here gambling."

Natawa si Tristan sa sagot ng matanda saka napailing.

"What a pathetic excuse." sambit nito saka ngumisi.

"Nagsasabi po ako ng totoo, Sir."

"Did I ask?" putol ni Tristan.

Tumayo siya at dahan-dahang lumapit sa matanda.

"You've already lost more money than you can ever repay."

Huminto siya sa harap nito. "So tell me… Why should I believe a liar?"

"Sir... dalawang linggo lang po. Kahit tatlong linggo. Makakapag-ipon po ako. Kailangan ko lang maipasok sa ospital ang anak ko."

Nanatiling blangko ang mukha ni Tristan. "I don't care."

Biglang sinipa ni Tristan ang maliit na mesa sa harap niya. Malakas ang lagapak nito sa sahig, dahilan upang magkalat ang mga gambling chips sa buong opisina.

Napapikit sa takot ang matanda. "Too many excuses."

"Magbabayad po ako! Pangako!"

"Ilang buwan ko nang naririnig ang salitang iyan pero sa mga araw na lumilipas ay lalo ka lang nalulubog sa utang!" Sigaw nitong muli.

Muling bumalot ang katahimikan. Isang tauhan ang lumapit kay Tristan at iniabot ang isang dokumento. Inilapag niya ito sa mesa at agad namang dumako ang tingin ng matanda doon.

"You have one week. That's my final offer."

Sunod-sunod na napalunok ang matanda bago muling napatingin sa papel na nasa mesa.

"And if you fail..." Yumuko si Tristan hanggang magtapat ang mga mata nila ng matanda.

"I'll collect what's mine." Pagpapatuloy ni Tristan sa malamig na tono.

—

Samantala, walang kaalam-alam si Kaia Wynter sa nangyayari.

Araw-araw siyang nagtatrabaho nang halos hindi na makauwi sa bahay. Tinitiis niya ang pagod at puyat upang makapag-ipon para sa pagpapagamot ng kanyang bunsong kapatid at matulungan ang kanyang ama sa mga gastusin.

Ngunit gaano man siya kasipag, tila hindi pa rin sapat ang kanyang kinikita.

Habang lumalala ang kondisyon ng kanyang kapatid, lalo namang nagiging madalang ang pag-uwi ng kanyang ama. Madalas itong mawala sa gabi at kung umuwi man, inaabot ng dalawa o tatlong araw bago muling magpakita. Hindi niya alam na sa bawat gabing nawawala ito, mas lalo lamang lumulubog ang kanilang pamilya sa utang.

Hanggang isang araw… Tumawag ang ospital. Inatake sa puso ang kanyang ama. Pagdating ni Kaia, mahina na itong nakahiga sa kama. Halos wala na itong lakas na abutin ang kanyang kamay.

"P-Patawad... anak..." Agad na napaluha si Kaia.

"Huwag na po kayong magsalita. Magpahinga po muna kayo. Gagaling pa kayo."

Ngunit mahina lamang na umiling ang kanyang ama.

"Patawarin... mo ako..."

Iyon ang huling salitang binitiwan nito bago tuluyang nalagutan ng hininga. Inakala ni Kaia na ang paghingi ng tawad ng kanyang ama ay para sa lahat ng pagkukulang nito bilang isang magulang.

Nagkamali siya.

Matapos ang libing, saka lamang niya nalaman ang buong katotohanan. Hindi lamang pala ang utang ang naiwan ng kanyang ama.

Siya mismo… ang ipinambayad nito kay Tristan Sarmiento.