บททั้งหมดของ Lihim na Tikim (SSPG): บทที่ 61 - บทที่ 70

Nerisse Villareal’s Point of ViewSinunod niya talaga ang sinabi niya na pupunta siya sa office ko para hintayin akong matapos sa magtrabaho.Humigpit ang aking hawak sa ballpen, habang nakatitig sa document. Ramdam ko ang tingin na ipinupukol niya sa akin, kahit malayo ang sofa rito sa table ko.“Bakit ba tayo pupunta sa private resort niyo mamaya?” tanong ko sa kaniya, dahil nakabibingi na talaga ang katahimikan.Nag-angat ako ng tingin, at sinalubong ang kaniyang mga mata. Medyo magkahiwalay ang kaniyang mga hita, habang nakasandal sa backrest ng sofa.“Birthday celebration.”“At kayong lima lang?” nalilito kong tanong sa kaniya.Kasi kung birthday celebration naman, hindi ba dapat kasama ang mga brother in law nila? Pero bakit silang lima lang?“Yes.”“Bakit?” usisa ko.Dahan-dahan kong ibinaba ang hawak kong ballpen sa table ko, dahil parang nawalan ako ng ganang magtrabaho.Ilang minuto na ang lumipas, pero hindi ko kayang basahin ang mga document na nasa table ko. Naiilang din k

Nerisse Villareal’s Point of ViewMatapos niya akong parusahan nang halos isang oras, tumigil din siya. Ngunit hindi niya nagawang ilihis ang kaniyang mga mata. Nakatingin lang siya sa akin, habang sinusubukan kong magtrabaho.Kaya lang ay paano ako makapagtatrabaho nang maayos kung namamaga ang labi ko? Nakailang kagat na ako ng ibabang labi ko, pero hanggang ngayon ay hindi ko pa rin talaga maramdaman.“Stop biting your lips.”Nag-angat ako ng tingin, at napansin na masama na naman ang tingin niya sa akin. Namumula rin ang labi niya, dahil isang minuto pa lang ang lumipas mula nang tigilan niya ang paghalik sa akin, o hindi kaya ay pagkagat sa aking leeg.Pinakrus niya ang kaniyang mga bisig sa kaniyang dibdib, habang nakatitig sa akin nang mariin. Umiigting ang kaniyang panga, at parang gusto na namang lumapit sa akin para halikan ako.“Namamaga,” simpleng sagot ko, at tinaasan siya ng kilay. “Wala akong maramdaman.”Kung may nararamdaman man ang labi ko, ‘yon ay kung paano niya ang

Nerisse Villareal’s Point of ViewPagdating namin sa private resort nila, hindi ko maiwasang ilibot ang aking mga mata sa buong paligid. Nasa parking lot pa lang nila kami, pero kahit nag-aagaw na ang dilim, at liwanag, kitang-kita pa rin sa exterior ng kanilang private resort kung ilang milyon ang ginastos nila. Napalunok ako, at natanto kung gaano talaga kayaman ang mga Vieri. Sa pamilya ko, at pamilya nila, sila ang alam kong mas maraming property. Mas matagal na sila sa business world kung ikukumpara sa amin.“May mga staff kayo rito?” tanong ko sa kaniya nang alalayan niya akong makababa ng kaniyang sasakyan.Nilingon niya ako, at isinara ang p***o ng passenger seat. Pumulupot ang mainit, at matigas niyang bisig sa aking baywang.“Yes,” sagot niya, at nagsimulang maglakad. “May headquarters sila rito.”Nahigit ko ang aking hininga sa kaniyang sinabi, at hindi makapaniwala na may mga staff nga sila rito. Though, may kutob naman na ako, dahil malawak nga naman ‘tong private resort

Nerisse Villareal’s Point of View“Kailan ka pa naging corny?” tanong ni Adrien.Tumigil sa pag-amoy si Lucien sa aking leeg, at nag-angat ng ulo. Inabot niya kaagad ang aking pisngi, at bahagyang inihaplos ang kaniyang hinlalaki roon.Alam naming dalawa na nagpapanggap lang kami, ngunit hindi ko lang alam kung aware ba ang mga pinsan niya tungkol sa setup namin. Though, arranged marriage lang talaga ang mayroon sa amin.“Corny na ba ‘yon sa’yo?” seryosong tanong ni Lucien, at inilapit ako sa kaniyang dibdib.Ramdam ko naman ang pagsulyap sa akin ng mga pinsan niya. Kaya mas lalong nag-init ang aking mukha, at pilit na isinisiksik ang aking mukha sa kaniyang dibdib.Sa tuwing kumakabog nang malakas ang kaniyang puso, napapapikit ako. Parang nagiging musika sa tainga ko ‘yon, kahit na naiinis ako kay Lucien.“Oo. Hindi ka naman ganiyan.”“Kung alam nilang pinaggagagawa nina Aeron, at Lucien sa akin—” Hindi nagawang ituloy ni Vaughn ang kaniyang sasabihin, dahil sabay na sumigaw sina Lu

Nerisse Villareal’s Point of ViewTumawa ako sa kaniyang sinabi, habang ang kaniyang kamay naman sa aking leeg ay bahagyang bumibigat. Pero kahit papaano ay hindi naman niya ako sinasakal. Nakahihinga pa rin naman ako kahit papaano.“Dito?” tanong ko sa kaniya, at bahagyang ipinilig ang aking ulo sa kanan. “Kung saan nakikita tayo ng mga pinsan mo?”“Hindi nila tayo makikita,” mariing sagot niya, at sinamaan ako ng tingin.“Kasi? Doon tayo sa pinakasulok?”Umigting ang kaniyang panga, at mas lalong hinila ang leeg ko palapit sa kaniyang mukha.“Inuubos mo ang pasensya ko.”Umangat lang ang sulok ng aking labi. Unti-unti kong ipinagapang ang kamay ko sa likod ng kaniyang ulo, at hinila rin ang kaniyang buhok.Nakita ko ang pagkislap ng kaniyang mga mata, habang nakatitig sa akin. Biglang bumigat ang kaniyang presensya, habang ako ay natutuwa sa kaniyang naging reaksyon.“Wala sana akong balak na angkinin ka rito, pero talagang sinusubok mo ang pasensya ko, Nerisse.”“Tingin mo ba ay mat