All Chapters of Lihim na Tikim (SSPG): Chapter 81 - Chapter 90

Nerisse Villareal’s Point of View Pagkasara niya ng p***o, kaagad kong napansin na wala na pala siyang suot na salamin. Nakatupi rin ang kaniyang sleeves, hanggang sa kaniyang siko. ‘Yong buhok naman niya, medyo magulo pa rin.Napakurap ako nang ini-lock niya ang p***o ng aking office. Hindi niya inilihis ang kaniyang mga mata. Kaya napakunot ang aking noo.“Bakit ka nandito?” tanong ko sa kaniya nang magsimula siyang maglakad palapit sa akin.Napasulyap ako sa dala niyang paper bag, pero ang una kong hinanap ay ang milk tea, dahil ‘yon naman ang itinanong niya sa akin kanina.Nang ilapag niya ang paper bag sa aking table, binuksan naman niya ‘yon, saka inilabas ang laman. Napakurap pa ako, dahil ang nakita ko lang ay ang cinnamon.“‘Yong milk tea ko?”Sinalubong ko na naman ang kaniyang mga mata, at hindi maiwasang ikunot ang aking noo. ‘Yon pa man din ang hinihintay ko, pero wala?“Hindi ako bumili,” kalmado niyang sagot na siyang nagpalaglag ng aking panga.Nakita naman niya ang re

Nerisse Villareal’s Point of View “Bakit ako uupo riyan?” tanong ko sa kaniya nang mahigit niya ako palapit sa kaniya.Tinanggal niya ang kamay niyang nasa kandungan niya, at ipinatong muli ‘yon sa armrest. Humaplos naman ang palad niya sa likod ko, at nagsimulang gumuhit doon ng bilog.“Puwede namang umalis ka na lang diyan nang makapagtrabaho ako.”“You look uncomfortable when you’re sitting here, though. Kaya ako na ang umupo para hindi ka mahirapan,” paliwanag niya na siyang nagpalalim ng mga linya sa aking noo.Anong nahihirapan? Hindi naman ako nahihirapan kapag umuupo ako sa swivel chair ko. Kaya ano ang pinagsasabi nitong lalaking ‘to?Kinagat ko ang aking ibabang labi. Sinubukan kong pigilan ang sarili kong magmura lalo na’t marami siyang ginawang mabuti sa akin ngayon. Hindi niya ako inaasar, o hindi niya pinapainit ang ulo ko.Pero ang hindi ko lang matanggap ay kung paanong nahihirapan ako. Nahihirapang magtrabaho, oo. Pero ‘yang nahihirapang umupo? Kalokohan.Sinubukan ko

Nerisse Villareal’s Point of View Napadaing naman ako sa kaniyang ginawa, at ipinikit nang mariin ang aking mga mata. Humigpit ang pagkahahawak ko sa kaniyang balikat, at tuluyang nawalan ng lakas.“Lucien…”Hindi ko alam kung bakit ko siya tinatawag. Hindi ko alam kung bakit iba sa pandinig ko ang boses ko. Pero sigurado akong gusto kong magtrabaho.“Hmm?”“Tama na,” nanghihina kong bulong, pero tumawa lang siya.Hindi na niya ako hinintay pa na magsalita muli, dahil bigla na niya akong hinalikan na siyang ikinasinghap ko. Sinubukan ko siyang itulak mula sa kaniyang dibdib, ngunit dahil mahigpit ang pagkapulupot ng kaniyang bisig sa aking baywang, walang naging silbi ‘yon.Lumipas ang ilang minuto, natagpuan ko na lamang ang sarili kong tumutugon sa halik niya na halos ikabaliw ko. Talagang nagawa ko pang tumugon sa halik niya, kahit pinipigilan ko siya.“Akala ko ba ayaw mo?” bulong niya sa gitna ng aming paghahalikan, ngunit tanging ungol lang ang lumabas sa aking labi.Kaya natawa

Nerisse Villareal’s Point of View Matapos kong malaman ang tungkol doon, mas naging alerto ako sa buong paligid ko. Alam ko naman na hindi ko kailangang mabahala, dahil kagaya ng sinabi ni Lucien, siya ang bahala sa lahat. Pero hindi ko pa rin naman mapigilan. Kahit pa may mga tauhan siyang nakabantay sa akin, hindi pa rin nawawala sa isipan ko ‘yon. “Hindi naman siguro ako ang target, hindi ba?” bulong ko, at paulit-ulit kong tinatapik ang mga daliri ko sa table. Isang araw na ang lumipas, at wala namang nagbago kay Lucien. Madalas nga lang siyang pumunta rito kahapon, at dito pa niya naisipang magtrabaho. Ngayon, hindi ko alam kung dadalhin na naman niya ang mga paper work niya rito. “Ang kaso lang, sinabi ni Vaughn na hindi nila alam ang puwedeng mangyari, lalo na’t may mga fiancée sila,” problemado kong wika, at napahugot na lang nang malalim na hininga. Gusto kong maging kalmado, pero paano ko ‘yon gagawin kung alam kong naglalaro sa isipan ko ‘yon? Kinagat ko nang mariin

Nerisse Villareal’s Point of View Ngumiti ako nang matamis sa kaniya. Hindi ko ipinahalatang nagulat ako sa sinabi niya.Baliw na baliw?Iniangat ko ang kamay ko sa ere para haplusin ang kaniyang panga.“Alam mo, kaunti na lang, iisipin kong may gusto ka sa akin,” malambing kong wika.Hindi ko inilihis ang aking mga mata. Nanatiling umiigting ang kaniyang panga, habang hinahaplos ko ‘yon.“Bakit baliw na baliw ka sa akin?”“Gusto mong malaman?” mariing tanong niya, at inilapit lalo ang kaniyang mukha sa akin.Mas lalo niyang hinila pababa ang aking buhok. Kaya napapikit ako saglit, dahil halata ang panggigigil niya ngayon.Siya pa ang may ganang manggigil?“Bakit? Sasabihin mo ba?” tanong ko sa kaniya, at unti-unting napamulat. “Kasi kung sasabihin mo, matutuwa ako.”Kasi kung gusto ako ng lalaking ‘to, talo siya. Kahit ilang beses pa siyang nanalo, talo pa rin siya, dahil nahulog siya.Bakit naman kasi siya mahuhulog sa kalaban niya?Kung hindi ko siguro siya kalaban, baka mahulog di