All Chapters of Lihim na Tikim (SSPG): Chapter 71 - Chapter 80

Nerisse Villareal’s Point of View“Let it go,” daing niya, at kinagat ang aking ibabang labi.Patuloy pa rin sa pagnginig ang aking katawan. Hindi siya tumigil sa paggalaw ng kaniyang daliri sa aking loob, at pilit pinapatagal ang pag-abot ko sa rurok ng sarap.Napadaing ako, at napaawang ang aking labi. Ngunit ipinasok lang niya ang kaniyang dila sa aking bibig para palalimin ang aming paghahalikan. Napaliyad ako, at hindi napigilan ang sariling hilahin ang kuwelyo ng kaniyang damit.Wala na akong naging pakialam kung magusot man ang kaniyang damit. Ang mahalaga sa akin, magawa kong ilabas ang gigil ko kagaya ng ginagawa niya sa akin.“Hmm,” ungol ko sa pagitan ng aming paghahalikan nang hugutin niya ang kaniyang daliri sa aking loob.Hinila ko ang kaniyang buhok, ngunit mas lalo lang niya akong idiniin sa pader. Narinig ko ang tunog ng pagbaba ng kaniyang zipper. Kinagat ko ang kaniyang dila na siyang nagpamura sa kaniya.Ilang saglit pa ng paghihintay, kaagad kong naramdaman ang pam

Nerisse Villareal’s Point of View Inayos ko ang aking makeup, at hindi maiwasang makaramdam ng pag-iinit ng aking mukha, habang nakatitig sa repleksyon ko sa salamin. Kitang-kita ang pamumula ng aking mukha—hindi dahil sa hiya, o kilig. Medyo namamaga rin ang labi ko, dahil sa marahas na paghalik kanina sa akin ni Lucien. Kaya mahahalata kaagad kung ano ang nangyari. “Damn!” malutong kong sambit, at napailing. Humugot nang malalim na hininga. Pinadasahan ko ang aking mga daliri sa aking buhok, at hindi maiwasang maisip kung paano ako titigan kanina ni Lucien. “Are you done?” tanong ni Lucien sa labas ng comfort room. Hindi pa man ako nakasasagot, bigla nang bumukas ang p***o. Kaagad siyang pumasok, at hinanap ang aking mga mata sa repleksyon ko. Sinuri niya ang aking mukha, at nakita ko kung paano niya titigan ang aking sarili. Bahagya rin kasing tumigil ang kaniyang mga mata sa aking puwet, at kahit hindi niya sabihin kung ano ang iniisip niya, alam ko kung ano ‘yon. Mabuti na

Nerisse Villareal’s Point of View Dahan-dahan akong nagmulat ng aking mga mata, at hindi mapigilan ang pagdaing lalo na nang sinubukan kong bumaling sa kanan.“Ang ganda namang umaga ‘to,” bulong ko, at napahugot nang malalim na hininga.Nang tuluyan ko nang malingon ang tabi ko, natanto kong wala na roon si Lucien.Napakurap ako, at mabilis na inilibot ang aking mga mata sa kabuuan ng villa. Pinakinggan ko rin kung may ingay ba na nanggagaling sa bathroom, pero wala.“Saan ‘yon nagpunta?”Matapos ang nangyari kaninang madaling araw, pinili ko nang matulog. Hindi ko nga alam kung tinigilan ba ako ni Lucien, o nagpatuloy pa rin siya.Napailing ako, at sinubukang bumangon. Sa kabila ng sakit ng aking katawan, pinilit ko ang sarili kong umupo sa kama.Hindi ko nga lang inaasahan na bubukas ang p***o ng villa, at mararamdaman ko ang pamilyar na presensya.“Gising ka na pala,” wika niya, at dahan-dahang isinara ang p***o.Narinig ko naman ang mga yabag niya papunta sa aking gawi. Kaya humi

Nerisse Villareal’s Point of View Matapos niyang patuyuin ang buhok ko, saka lang siya nag-ayos ng kaniyang sarili. May nakahanda nang damit sa kama namin na hindi ko nagawang pagtuunan ng pansin kanina. Mukhang inutos ni Lucien ‘yon sa mga tauhan nila, dahil bago pa lang ang mga ‘to. Halatang kabibili lang, pero nalabhan na.Lumapit siya sa akin, at tinulungan akong magsuot. Sa tuwing kakailanganin kong tumayo, o gumalaw, pupulupot na kaagad ang kaniyang bisig sa aking baywang.Nang maibaba niya ako sa kama, kaagad niyang kinuha ang tray na hawak niya kanina nang pumasok siya ng villa.“Umuwi ba ang mga pinsan mo?” tanong ko sa kaniya, umaasang hindi na masisira ang mood niya.“No. Nasa main house sila,” sagot niya nang ilapag niya ang bed tray table sa tabi ko.Nakita ko kaagad ang French toast, pancake, at sunny side up egg. Bukod doon, may kape rin, at medyo umuusok pa. Mukhang ang mga staff niya ang nagpahabol ng kape namin, dahil hindi ko naman matandaan na may dala siyang kape

Nerisse Villareal’s Point of View Natawa nang mahina si Lucien, at tumigil sa paghalik sa aking leeg. Hindi siya lumayo, at nanatili ang kaniyang mukha roon, habang ang kamay niya ay patuloy pa rin sa pagmasahe sa aking dibdib.“Bakit mo pinatay ang tawag, huh?” tanong niya, at bahagyang isinubsob ang kaniyang mukha sa aking leeg para amuyin ako roon. “Akala ko ba ay gusto mong kausapin ‘yang kaibigan mo?”Sinubukan ko siyang ilayo sa akin, ngunit mas lalo lang humigpit ang pagkakapulupot ng kaniyang bisig sa aking baywang, at parang ayaw talaga akong pakawalan.“Paano ko siya makakausap kung ayaw mong tumigil?” hinihingal kong tanong sa kaniya.Naramdaman ko ang pag-angat ng sulok ng kaniyang labi na siyang nagpapikit nang mariin sa aking mga mata.“Bakit naman ako titigil?” bulong niya, at dahan-dahang hinalikan ang aking leeg. “Nauna naman nating ginawa ‘yon.”Hinampas ko ang dibdib niya, at inilayo siya nang kaunti. Tumigil na siya sa pagmasahe sa aking dibdib, ngunit hindi pa ri