All Chapters of Lihim na Tikim (SSPG): Chapter 41 - Chapter 50

Nerisse Villareal’s Point of View Inilihis ko ang aking mga mata nang makita kong nakatingin si Lucien sa gawi ko, at nagawa pang iangat ang kaniyang kilay habang nakatingin sa akin. Napalunok ako, at napahigpit ang hawak ko sa baso, hindi man lang magawang inumin ang gatas na tinimpla ko kanina. “Tungkol saan ba ang pag-uusapan natin?” tanong ko sa kaniya para basagin ang katahimikang namayani. Nasa living room na kami, pero parang naiwan pa ang sarili ko roon sa kusina. Parang paulit-ulit ko ring naririnig sa utak ko ang sinabi ni Lucien. “Hindi ka puwede sa iba, Nerisse. Akin ka lang.” Napahawak ako sa aking noo, at bahagyang napailing. Ang mga mata niya ay nanatili sa akin, ngunit hindi ko ipinahalata ang pag-iinit ng aking mga pisngi. “Tungkol sa kasal natin.” Humugot ako nang malalim na hininga, at nilingon na nang tuluyan si Lucien na nakasandal sa sofa. Ang isang binti’y nakalapat sa sahig at ang isa nama’y nakapatong sa kabilang tuhod. Nakahalukipkip siya, habang tini

Nerisse Villareal’s Point of View Kumunot ang noo ko, habang nakatingin sa cellphone ni Lucien. Social media account niya ang gamit ko rito kaya hindi ako makapag-post. Ang bilin niya sa akin kagabi kasi ay account niya ang gamitin ko kung balak kong gumamit ng social media. “May fiancée si Aeron?” tanong ko kay Lucien. Gumalaw siya, at lumapit sa akin. Ang kaniyang mukha ay bahagyang humahaplos sa aking ulo. Kaya inilapit ko sa kaniya ang cellphone niya para mabasa niya nang husto. “Kalat sa social media,” saad ko. May picture siya na kasama ang isang babae. Nakapulupot ang bisig niya sa baywang ng babae, habang naglalakad sila sa mall. Kahit ilang beses ko pa lang nakita si Aeron, alam kong siya ‘yon. Naka-side profile man siya sa mga picture, ‘yong tindig niya, at katawan niya ay hindi nalalayo kay Lucien. “Hindi ba, hindi naman kayo nagpapakalat ng mga ganitong issue unless intentional?” tanong ko kay Lucien kagaya ng ginagawa namin. Pinipili lang nila ang mga inilalabas ni

Nerisse Villareal’s Point of ViewHumugot ako nang malalim na hininga, habang nakatingin sa laptop ko. Hindi ko magawang i-text, o i-chat si Seb, dahil kahit kabisado ko naman ang cellphone number niya, hindi ko naman puwedeng gamitin ang cellphone ni Lucien.Kinagat ko nang mariin ang aking ibabang labi. Pati kasi ang social media ko, hindi ko magamit, dahil naka-login ‘yon sa phone ko. Makikita ni Lucien ang mga chat ko kay Seb, tapos ang iisipin na naman no’n, nagchi-cheat ako.“Hindi naman niya ako masisisi kung ganoon ang tingin ko sa kaniya noong una!” bulong ko, at napailing na lamang.Tumigil ako sa pagtipa sa laptop, at isinandal na lamang ang likod ko sa swivel chair ko. Sinamaan ko ng tingin ang milk tea na ipina-deliver na naman ni Lucien sa akin.Dalawang araw nang wala sa akin ang phone ko. Puwede rin naman akong bumili na lang ng phone, at i-text si Seb doon. Pero magiging cheating kasi.“Tang ina!” mariin kong mura, at napapikit na lamang. “Pati g***l ko, naka-login doo

Nerisse Villareal’s Point of View Pinaglaruan ko ang cellphone ni Lucien, habang hinihintay siya sa loob ng kaniyang sasakyan. Hindi na niya ako hinayaan pang lumabas. Siya na raw kasi ang bibili ng dessert. Nag-vibrate ang phone niya, habang nilalaro ko ‘yon. Kaya napakurap ako, at kaagad na nilingon ang cellphone niya sa palad ko. Nang tingnan ko ‘yon, na-mention pala ‘tong account niya sa isang story. Ngunit hindi simpleng pag-mention ‘yon, dahil account ko mismo. Nerisse Villareal mentioned you in her story. “Ano na namang ni-post no’n?” bulong ko, at kaagad na binuksan ang notification. Tumambad sa akin na nakaupo siya, at nakatutok ang camera sa counter. Kitang-kita kung paano niya pinagparte ang kaniyang mga hita sa litrato, kahit na tuhod lang naman ang nakikita roon. Waiting. Lucien “Parang tanga talaga,” bulong ko, habang nakatitig sa kaniyang story. Napakunot ang aking noo, at hindi napansin na nakatitig na pala ang mga mata ko sa tuhod niya. “Kahit nakasuot ng s

Nerisse Villareal’s Point of View Tinapik ko ang dibdib ni Lucien nang makasakay siya sa kaniyang sasakyan. Walang espasyo sa pagitan namin, dahil bigla na lang siyang lumapit. “Lucien,” nanginginig na boses kong sambit. Pilit ko rin siyang inilalayo sa akin, ngunit hindi siya nagpapatinag. Inaabot niya lang ang kamay ko at pinipigilan akong ilayo siya. “Ano ba? Kasasakay lang natin sa sasakyan mo,” sita ko sa kaniya. Isinubsob niya ang kaniyang mukha sa akin, at marahan akong hinalikan doon. Ipinilig ko nang kaunti ang aking ulo para hindi siya mahirapan, ngunit napaungol siya bigla. Binitawan niya ang aking kamay, at mabilis na pinagapang ang kaniyang kamay sa aking baywang, hanggang sa bahagya na akong sumasandal sa kaniyang katawan. “Lucien!” Hindi pa bukas ang makina ng sasakyan niya. Kapapasok lang kasi talaga namin, at nasa harapan lang namin ang bahay nila. Hindi pa kami nakaaalis ng tuluyan. Kinagat niya nang marahan ang aking dibdib, at napaungol nang mahina. “Dito