บทที่ 2

เพิ่งวางสาย เสียงของผู้จัดการก็ดังมาจากหน้าร้านอาหาร

“หมอหลิน โต๊ะที่จองไว้พร้อมแล้ว เชิญทางนี้ครับ”

ผมอ่อนไหวกับคำเรียกว่า “หมอหลิน” เอามาก ๆ จึงเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ

เป็นหลินเยียนหรันจริง ๆ

ด้านข้างยังมีลู่เฉวียน

ทั้งสองคนเดินเคียงบ่าเคียงไหล่กันเข้ามา

หลินเยียนหรันถอดเสื้อกาวน์ออกแล้ว ปลายแขนเสื้อเชิ้ตสีขาวพับขึ้นมาถึงท่อนแขน สีหน้าแววตาดูเหนื่อยล้า

ลู่เฉวียนเดินอยู่ข้างเธอ เอียงหน้าพูดอะไรบางอย่าง

ไม่รู้ว่าพูดเรื่องอะไร หลินเยียนหรันถึงได้ยิ้มออกมา

ผมมองภาพนั้นแล้วรู้สึกอึดอัดเหมือนมีก้อนสำลีจุกอยู่ที่อก

เมื่อก่อนตอนเธอกลับบ้านหลังเลิกงาน ผมมักจะดึงเธอมาคุยด้วยเสมอ แทบจะอยากเล่าเรื่องราวใหม่ ๆ ที่พบเจอมาทั้งวันให้เธอฟังทั้งหมด

แต่เธอมักจะทำท่าทีไม่ค่อยสนใจ อย่าว่าแต่ยิ้มเลย แค่ตอบอืมคำเดียวก็ถือว่าไว้หน้ากันมากแล้ว

ผมยังคอยหาข้ออ้างให้เธอว่าทำงานเหนื่อยเกินไป เลยไม่มีแรงตอบสนองผม

ตอนนี้ถึงได้เข้าใจว่าต่อให้เธอเหนื่อย เธอก็ยิ้มได้เหมือนกัน

แค่ไม่ได้ยิ้มให้ผมก็เท่านั้น

“พี่เขยเหรอครับ”

ลู่เฉวียนสังเกตเห็นผมก่อน จึงรีบเดินเข้ามาหาพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูพอเหมาะพอดีบนใบหน้า

“ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่คนเดียวล่ะครับ”

ผมไม่ได้ตอบ

เขาอธิบายขึ้นมาเองว่า

“วันนี้มีอุบัติเหตุรถยนต์ครั้งใหญ่ คนเจ็บเยอะมากเลยครับ”

“ผมกับรุ่นพี่หลินยุ่งตั้งแต่บ่ายจนถึงตอนนี้ เพิ่งจบการผ่าตัดเคสสุดท้าย หิวจนไส้จะกิ่วอยู่แล้ว”

“จู่ ๆ รุ่นพี่ก็คิดขึ้นได้ว่าที่นี่มีปลาค็อดทอดที่พี่ชอบกิน ก็เลยจะพาผมมาให้ได้ เธอบอกว่ากินเสร็จแล้วจะห่อกลับไปฝากพี่ด้วย”

พูดจบเขาก็หันไปมองหลินเยียนหรันแล้วยิ้มอย่างว่านอนสอนง่าย

“รุ่นพี่รักพี่มากจริง ๆ นะครับ มีอะไรก็นึกถึงพี่ตลอดเลย”

“ผมอิจฉาจังเลย ถ้ามีผู้หญิงมารักผมแบบนี้บ้างก็คงดี”

รักผมจริง ๆ เหรอ

คนที่รักผมจริง จะลืมไปหรือไงว่าวันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานของเรา

คนที่รักผมจริง จะมานั่งกินข้าวกับผู้ชายอีกคนในร้านอาหารบรรยากาศดี ๆ ตอนดึกดื่นขนาดนี้ไหม

คนที่รักผมจริง จะยอมวิ่งวุ่นเดินทางห้าร้อยกิโลเมตรเพื่อไปผ่าตัดให้น้าของคนอื่น แต่กลับไม่ยอมไขว่คว้าโอกาสรอดชีวิตเฮือกสุดท้ายของพ่อผมเหรอ

ผมตวัดสายตามองลู่เฉวียน พลันกดเสียงต่ำลง

“เธอจะรักฉันหรือไม่ มันเกี่ยวอะไรกับนาย”

รอยยิ้มบนใบหน้าของลู่เฉวียนค่อย ๆ เลือนหายไป เขาดูลุกลี้ลุกลน

“ขอโทษครับ...ผมพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า ผมแค่หวังดีจริง ๆ นะ...”

น้ำเสียงของเขาแผ่วลงเรื่อย ๆ แถมขอบตายังแดงก่ำ

แต่เห็น ๆ อยู่ว่าผมยังไม่ได้พูดคำหนักหนาอะไรออกไปสักคำ

ทว่าหลินเยียนหรันกลับก้าวมาบังหน้าลู่เฉวียน บดบังสายตาของผมทันที

ท่าทีปกป้องนั้นทิ่มแทงตาผมจนปวดร้าวไปหมด

“กู้เลี่ยน คุณก็รู้ว่าเขาไม่ได้มีเจตนาร้าย ทำไมต้องพูดจาแบบนี้ด้วย”

น้ำเสียงของเธอแฝงไปด้วยความโกรธ

“วันนี้คนเจ็บเยอะขนาดนั้น ทุกคนต่างก็ทุ่มเทกันสุดชีวิต เขาในฐานะหัวหน้าพยาบาลก็ยุ่งมาทั้งวันจนไม่มีเวลากินข้าว คุณอย่ามาหาเรื่องไร้สาระได้ไหม”

คนรอบข้างก็เริ่มผสมโรง

“หมอกับพยาบาลเหนื่อยกันมากจริง ๆ ...”

“เธอออกจากห้องผ่าตัดแล้วยังคิดจะซื้อของกินไปฝากสามีอีก แค่นี้ก็ดีมากแล้วหรือเปล่า”

“ผู้ชายบางคนก็ชอบควบคุมคนอื่นเกินไป พวกผู้ชายเป็นใหญ่เนี่ยน่ากลัวจริง ๆ ”

ได้

ทุกคนเป็นคนดีกันหมด มีแค่ผมคนเดียวที่เป็นคนเลว

ผมไม่อยากต่อล้อต่อเถียงอีก จึงหันหลังเดินหนี

แต่ตอนเดินผ่านหลินเยียนหรัน ข้อมือกลับถูกเธอคว้าเอาไว้แน่น

อุณหภูมิร่างกายที่คุ้นเคยทำให้ผมรู้สึกลังเลไปชั่วอึดใจ

แต่วินาทีต่อมา ผมก็ได้ยินเธอพูดว่า

“ขอโทษลู่เฉวียนก่อน”

ผมคิดว่าตัวเองหูฝาดไป

“อะไรนะ”

“คำพูดของคุณเมื่อกี้ทำให้เขาลำบากใจมาก ขอโทษเขาซะ”

ผมมองไปทางลู่เฉวียน เขายืนขอบตาแดงอยู่ด้านหลังหลินเยียนหรัน ราวกับลูกกวางที่กำลังตื่นตระหนก

หลินเยียนหรันยืนบังเขาไว้ สายตาที่มองผมราวกับกำลังมองสัตว์ร้าย

ผมหัวเราะ

“หลินเยียนหรัน งั้นคุณบอกผมสิว่าคำพูดผมมันผิดตรงไหน”

“เรื่องระหว่างเราสามีภรรยา มันไปเกี่ยวอะไรกับเพื่อนร่วมงานอย่างเขา”

ผมเน้นเสียงหนักตรงคำว่า “เพื่อนร่วมงาน”

หลินเยียนหรันสะอึกไป จู่ ๆ ก็ตอบโต้ไม่ออก

ผมสะบัดมือเธอ แล้วเดินออกจากร้านไปโดยไม่หันกลับมามองอีก

ลมเย็นยามค่ำคืนปะทะใบหน้า ช่วยพัดพาความคับแค้นใจทั้งหมดให้มลายหายไป

ผมพลันตระหนักได้ว่าขอแค่กล้าก้าวออกมา ก็ไม่มีอะไรมาพันธนาการผมไว้ได้อีก

เมื่อกลับถึงบ้าน ผมก็จัดการพรินต์หนังสือหย่าออกมา

ก่อนจะถึงวันเสาร์หน้า ทุกอย่างจะต้องจบ