บทที่ 1

วันนี้ตอนเพิ่งได้รับดอกไม้ ผมดีใจมากจริง ๆ

ผมนึกว่าในที่สุดหลินเยียนหรันก็คิดได้ และเตรียมเซอร์ไพรส์วันครบรอบแต่งงานให้ผม

แต่พอเปิดการ์ดในช่อดอกไม้ดู รอยยิ้มของผมก็แข็งค้างอยู่บนมุมปาก

[ขอบคุณรุ่นพี่หลินที่บินด่วนมาผ่าตัดให้คุณน้าของผมโดยเฉพาะ ครอบครัวของเราซาบซึ้งใจมาก นี่ดอกไม้ที่ผมตั้งใจเลือกให้รุ่นพี่ คิดว่ามันเหมาะกับ ‘เรา’ มาก หวังว่ารุ่นพี่จะชอบนะครับ—ลู่เฉวียน]

มือของผมสั่นเทา ช่อดอกไม้ร่วงหล่นกระแทกพื้น

สามปีก่อน พ่อป่วยหนัก

หมอบอกว่าต้องผ่าตัดให้เร็วที่สุด

แต่เทคโนโลยีการแพทย์ในอำเภอล้าหลัง และพ่อของผมก็ทนรับการย้ายโรงพยาบาลทางไกลไม่ไหว

ผมจึงขอร้องให้หลินเยียนหรันกลับบ้านเกิดไปผ่าตัดให้พ่อ

แล้วเธอพูดว่ายังไงน่ะเหรอ

“โรงพยาบาลห้ามหมอบินไปรับงานผ่าตัดข้างนอก งานก็คืองาน จะมาทำลายกฎเพราะเรื่องส่วนตัวไม่ได้”

ต่อมาพ่อของผมก็เสียชีวิตบนรถพยาบาลระหว่างการส่งตัวไปรักษาต่อ

นั่นคือความเสียใจที่สุดในชีวิตของผม

ตอนจัดงานศพให้พ่อ ผมตั้งใจเลือกดอกลำโพงสีดำ

มันคือภาษาดอกไม้ที่สื่อถึงพ่อ นั่นคือความตายและความรักที่ไม่อาจหยั่งรู้ได้

แต่ที่แท้มันไม่เคยมีอะไรที่ไม่อาจหยั่งรู้เลย...

ไม่รู้กี่ครั้งที่สะดุ้งตื่นกลางดึก เมื่อนึกถึงเส้นผมสีดอกเลาของพ่อตอนใกล้จะสิ้นใจ ผมก็มักจะแอบร้องไห้ออกมา

ผมเฝ้าเตือนตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าไม่ควรเคียดแค้นหลินเยียนหรัน เพราะทุกคนต่างก็มีหลักการในใจที่ต้องปกป้อง

กระทั่งวันนี้ผมถึงได้เข้าใจว่ากฎเกณฑ์แหกได้ และหลักการก็สามารถโอนอ่อนได้

เพียงแค่คนอย่างผม กู้เลี่ยน ไม่คู่ควรก็เท่านั้น

หลังจากวางสายจากฉู่เหยียน ผมก็จับลูกโป่งและสายรุ้งที่ตกแต่งไว้โยนทิ้งลงถังขยะทั้งหมด

ผมเปิดเสิร์ชเอนจิน แล้วพิมพ์ข้อความลงไป 'คู่มือขับรถเที่ยวเองเส้นทางเสฉวน-ทิเบตสาย 318'

ภูเขาหิมะ ทุ่งหญ้า ทะเลสาบ และถนนทอดยาวไปจนสุดขอบฟ้า

ผมเคยสัญญากับพ่อไว้ว่าในช่วงชีวิตนี้ จะขับรถพกกล้องถ่ายรูปไปเที่ยวเส้นทางสาย 318 ด้วยกันสักครั้ง

หลังพ่อจากไป เพื่อจะปลอบใจผม หลินเยียนหรันจึงบอกว่าสัญญาที่ยังไม่สำเร็จนี้ เธอจะเป็นคนไปเป็นเพื่อนแทนพ่อเอง

ทว่าปีนั้นหลินเยียนหรันเพิ่งเลื่อนขั้นเป็นแพทย์เจ้าของไข้ เธอยุ่งมาก ยุ่งเสียจนไม่มีเวลาแม้แต่จะกินข้าว

เห็นเธอหิวจนปวดท้องอยู่บ่อยครั้ง แต่ก็ยังต้องมานั่งดูประวัติคนไข้และเขียนวิทยานิพนธ์ ผมปวดใจเหลือเกิน

ผมจึงตัดสินใจปิดสตูดิโอถ่ายภาพของตัวเอง เปลี่ยนสถานะจากช่างภาพมาเป็นสามีของคุณหมอหลิน

ทั้งที่ในปีนั้น ผมเพิ่งได้รับรางวัลภาพถ่ายระดับประเทศ มีข้อเสนอจากบริษัทชั้นนำหลายแห่งอยู่ในมือ อนาคตกำลังสดใส

แต่ผมก็ยังเลือกจะทิ้งมันไปอย่างไม่ลังเล

ต่อมาหลินเยียนหรันได้กลายเป็นหัวหน้าแผนกศัลยกรรมหัวใจที่อายุน้อยที่สุด มีชื่อเสียงโด่งดังในวงการ

ผมเคยคิดว่าความเสียสละและการทุ่มเทของตัวเองนั้นคุ้มค่า

แต่พอย้อนกลับมามองตอนนี้ มันช่างน่าสมเพชสิ้นดี...

เสียงบิดลูกบิดประตูดังขึ้น ขัดจังหวะความคิดของผม

หลินเยียนหรันกลับมาแล้ว

เธอถอดเสื้อคลุมออก ปรายตามองโต๊ะอาหารที่ว่างเปล่า แล้วขมวดคิ้วเข้าหากัน

“ข้าวล่ะ”

ผมจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์โดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น

“ไม่อยากทำ เหนื่อยแล้ว”

คิ้วของเธอขมวดมุ่นยิ่งกว่าเดิม

“เหนื่อยกว่าฉันไปทำงานหรือไง”

ยังไม่ทันที่ผมจะได้ตอบ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

เธอเหลือบมองชื่อคนโทรเข้า ก่อนจะกดรับสายแทบจะในทันที

“มีอะไรหรือเปล่า”

ปลายสายเป็นเสียงผู้ชายที่ฟังดูอ่อนโยน

ใบหน้าที่ตึงเครียดของเธอผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด มุมปากถึงกับยกขึ้นเล็กน้อย

“ใจเย็น ๆ เดี๋ยวฉันรีบไป”

ปลายสายมีเสียงเพื่อนร่วมงานในโรงพยาบาลเอ่ยแซว

“โหย หัวหน้าพยาบาลลู่มาตามกำลังเสริมอีกแล้วเหรอ”

“หัวหน้าหลินรีบมาเถอะครับ หัวหน้าพยาบาลใกล้จะทนไม่ไหวแล้ว”

เสียงหัวเราะดังไม่ขาดสาย บรรยากาศดูผ่อนคลาย ทั้งยังแฝงไปด้วยความตื่นเต้นของการจิ้นคู่รัก

ส่วนผมที่เป็นสามีที่จดทะเบียนสมรสกลับเหมือนคนนอกไปเลย

หลังจากวางสาย หลินเยียนหรันก็หยิบเสื้อคลุมที่เพิ่งถอดออกขึ้นมาสวมกลับเข้าไปใหม่

ผมเอ่ยปากขึ้น “ลู่เฉวียนเหรอ”

การกระทำของเธอชะงักไปเล็กน้อย

“คนไข้มีอาการผิดปกติ เขาเลยต้องตามฉัน เรื่องคอขาดบาดตาย คุณอย่าคิดมากไปเองเลย”

พูดจบเธอก็หันหลังเดินจากไป

ผมมองตามแผ่นหลังของเธอไป

นึกไปถึงสัปดาห์ก่อนที่เธอก็รีบร้อนออกจากบ้านไปแบบนี้ โดยบอกว่าจะไปดูงานสามวัน

ตอนนี้ถึงได้เข้าใจว่าไม่ได้ไปดูงาน

แต่เป็นการเดินทางไกลห้าร้อยกิโลเมตร เพื่อไปผ่าตัดให้น้าของลู่เฉวียน

“หลินเยียนหรัน”

ผมเรียกเธอไว้

เธอหันกลับมา “ว่าไง”

ผมมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเบา “วันนี้วันอะไร คุณจำได้ไหม”

เธอตอบกลับโดยไม่เสียเวลาคิด “หนึ่งมิถุนาเหรอ”

ผมหัวเราะ

ลืมไปแล้วจริง ๆ สินะ

วันนี้คือวันครบรอบแต่งงานของเรา

ปีที่ห้า

โชคดีที่มันก็เป็นปีสุดท้ายเช่นกัน

“ไม่มีอะไรหรอก”

ผมดึงสายตากลับมา

“คุณตั้งใจทำงานเถอะ”

หลินเยียนหรันมองผม ราวกับสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เธอก็เค้นคำพูดแข็งกระด้างออกมา

“ฉันจัดการเสร็จแล้วจะรีบกลับมา จะให้ซื้ออะไรมาให้กินเป็นมื้อดึกไหม”

ผมส่ายหน้า

“ไม่ต้องหรอก”

ไม่จำเป็นอีกต่อไปแล้ว

หลังหลินเยียนหรันออกไป ผมก็ไปร้านอาหารที่จองล่วงหน้าไว้เป็นสัปดาห์เพียงลำพัง

แสงไฟเจิดจ้า คู่รักเดินกันเป็นคู่ มีเพียงผมที่อยู่ตัวคนเดียว

พนักงานเสิร์ฟถาม “คุณผู้ชาย ไม่ทราบว่าลูกค้าอีกท่านจะมาถึงเมื่อไหร่ครับ”

ผมยิ้มบาง ๆ “เขาไม่มาแล้วล่ะครับ”

และจะไม่มีวันมาอีกแล้ว

หลังจากกินเสร็จ ผมก็กดโทรศัพท์หาศูนย์จำหน่ายและบริการรถยนต์

“ผมอยากจองรถออฟโรดสักคัน ขอสมรรถนะดี ๆ ที่ขับบนเส้นทางเสฉวน-ทิเบตสาย 318 ได้ งบอยู่ที่ราว ๆ สี่ล้านครับ”

ผู้จัดการบอกว่ามีรุ่นหนึ่งที่ตรงตามความต้องการ แต่เพราะขายดีมากจึงไม่มีรถพร้อมส่ง ต้องใช้เวลาดึงของประมาณหนึ่งสัปดาห์

เจ็ดวัน เพียงพอให้ผมปล่อยวางอดีต และจัดการกับชีวิตแต่งงานอันแสนวุ่นวายนี้แล้ว

“เอารุ่นนี้แหละครับ อีกหนึ่งสัปดาห์ผมจะไปรับรถ”

หลังจากวางสาย ผมก็เปิดเบราว์เซอร์ขึ้นมาเพื่อดูคู่มือขับรถเที่ยวเส้นทางสาย 318 ต่อ

รูปภาพถูกเลื่อนผ่านไปทีละรูป ความฝันที่ถูกผมทอดทิ้งมาถึงห้าปี ราวกับได้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

ไม่นานนัก ฉู่เหยียนก็โทรมาบอกว่าร่างหนังสือหย่าเสร็จเรียบร้อย และส่งเข้าอีเมลไปแล้ว

ผมตอบรับในลำคอเบา ๆ “อืม”

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะอดถามผมไม่ได้

“กู้เลี่ยน นายรักเธอมากขนาดนั้น ตัดใจได้จริง ๆ เหรอ”

ผมถามเขากลับ “นายเคยเห็นหลินเยียนหรันยอมทิ้งหลักการและทุ่มเทสุดตัวเพื่อใครสักคนไหมล่ะ”

“ไม่เคย” เขาตอบตามตรง

“แต่ฉันเคยเห็น”

ผมทอดสายตามองวิวทิวทัศน์ยามค่ำคืนอันมืดมิดนอกหน้าต่าง มุมปากยกยิ้มขื่นขม

“แต่ไม่ใช่เพื่อฉัน”