Alle Kapitel von My Stepmother’s Hidden Daughter is my Fiancée: Kapitel 31 – Kapitel 40

Bumalik si Eliana sa penthouse nang gabing iyon na halos hindi na niya maramdaman ang lamig ng ulan sa kanyang balat.Basang-basa ang buhok niya at bahagyang basa ang laylayan ng damit habang naglalakad palayo sa lugar kung saan niya iniwan si Jayson.Hindi na siya lumingon.Ayaw niyang makita ang mukha nito.Ayaw niyang makita kung nasaktan ba ito.Pero ilang hakbang pa lamang ang nalalayo niya nang marinig niya ang mahina nitong pagtawag.“Eliana…”Huminto siya.Sandali siyang napapikit.Ngunit hindi na siya lumingon.“Sorry”Iyon lamang ang nasabi niya bago siya tuluyang nagpatuloy sa paglalakad.Sa likuran niya, nanatiling nakatayo si Jayson sa ilalim ng ulan.Basang-basa rin ang kanyang damit. Ngunit tila wala siyang pakialam.Pinanood lamang niya si Eliana hanggang sa tuluyan itong mawala sa kanyang paningin.Dahan-dahan siyang napayuko.May luha sa kanyang mga mata na hindi na niya kayang pigilan.“I’m sorry, Eliana…”Mahina niyang bulong.“Pero mahal pa rin kita.”At sa gabing

Tahimik na nakatayo si Eliana sa gilid ng malawak na garden habang patuloy na umaalingawngaw ang mahihinang tawanan ng mga bisita. Sa paligid niya ay makikita ang napakaraming eleganteng dekorasyon mga ilaw na nakapulupot sa mga puno, maliliit na kandilang nakalagay sa bawat mesa, at mga bulaklak na maingat na inayos upang maging sentro ng atensyon.Hindi siya sanay sa ganitong klaseng party.Sanay siya sa simpleng birthday celebration kaunting pagkain, ilang kaibigan, at isang maliit na cake. Ngunit ang birthday party ni Jayson ay ibang-iba. Halos lahat ng bisita ay nakasuot ng mamahaling damit, at karamihan sa kanila ay tila may pangalan sa mundo ng negosyo.Habang pinagmamasdan niya ang paligid, muling napunta ang atensyon niya sa matandang lalaking kanina pa niya kausap.May kakaibang presensya ang lalaki.Hindi lamang dahil sa eleganteng suit nito, kundi dahil sa paraan ng pagtitig nito kay Eliana na para bang may sinusubukan itong alalahanin.“You really look familiar,” muling s

Hininto ni Adrian ang kotse sa gilid ng kalsada.Tahimik ang buong paligid, ngunit ang katahimikang iyon ay tila mas nakabibingi kaysa sa anumang sigawan.Huminga nang malalim si Eliana habang pinipigilan ang mga luha. Hindi niya alam kung alin ang mas masakit—ang mga salitang binitawan ni Adrian o ang katotohanang hindi niya kayang sagutin ang tanong nito.“Mahal mo ba ako?”Hanggang ngayon, paulit-ulit na umaalingawngaw sa isip niya ang tanong.Hindi siya nakasagot.At para kay Adrian, sapat na marahil iyon para malaman ang sagot.“Stop the car.”Napatingin si Adrian sa kanya.“Adrian…I said stop the car”“Please.” Mababa ngunit malamig ang boses nito. Hindi na nakipagtalo si Adrian. Dahan-dahan binuksan ni Eliana ang pinto at bumaba ng sasakyan.Bago niya tuluyang isinara ang pinto, napatingin siya kay Adrian.Umaasa pa rin siyang pipigilan siya nito.Umaasa siyang sasabihin nitong, “Sumakay ka ulit.”Pero wala.Hindi man lang siya nilingon ni Adrian.Umandar ang kotse at unti-unt

Maagang nagising sina Adrian at Eliana kinabukasan.Hindi pa tuluyang sumisikat ang araw nang unti-unting pumasok ang malamlam na liwanag mula sa malalaking salamin ng penthouse. Tahimik pa ang buong lungsod, ngunit sa loob ng kusina ay may maririnig nang mahihinang kalansing ng mga kagamitan.Si Eliana ang unang bumangon.Matapos ayusin ang kanyang buhok at magsuot ng simpleng pambahay na damit, dumiretso siya sa kusina upang maghanda ng kanilang breakfast.Binuksan niya ang refrigerator at isa-isang kinuha ang mga sangkap.Eggs. Bacon. Bread. At ilang prutas.Hindi nagtagal, kumalat sa buong penthouse ang mabangong amoy ng niluluto niyang pagkain.Habang nagluluto, bigla niyang naramdaman ang dalawang brasong yumakap sa kanyang baywang.Napangiti siya.“Good morning, babe.”Napalingon siya at nakita si Adrian na bagong gising. Magulo pa ang buhok nito at halatang antok na antok.“Good morning,” sagot ni Eliana. “Bakit hindi ka na lang natulog?”“Hindi ako sanay na wala ka sa tabi ko

Maaliwalas ang umagang iyon sa Cervantes Penthouse.Matapos ang ilang araw na puro trabaho, meetings, deadlines, at investor concerns, napagdesisyunan nina Adrian at Eliana na samantalahin ang araw na iyon para ihanda ang kanilang mga gamit para sa nalalapit na team-building activity.Dalawang araw at isang gabi silang pupunta sa isang private beach resort kasama ang buong team ng Cervantes Group.Para kay Eliana, simple lang sana ang kailangan niya.Ilang T-shirt.Isang pares ng shorts.At isang comfortable na tsinelas.Pero para kay Adrian, parang pupunta sila sa isang fashion event.“Babe, ready ka na?”Lumabas si Eliana mula sa kanyang kwarto habang may maliit na bag na nakasabit sa balikat.“Ready.”Sinipat siya ni Adrian mula ulo hanggang paa.“That’s it?”Napatingin siya sa sariling damit.“Yes. Bakit?”“Beach tayo.”“I know.”“Two days.”“I know.”“Then why do you only have one small bag?”“Because I don’t need ten outfits for two days.”Napailing si Adrian.“Hindi kita mainti