Alle Kapitel von My Stepmother’s Hidden Daughter is my Fiancée: Kapitel 51 – Kapitel 60

Mas lalong naging masaya ang gabi sa resort nang magsimula ang pool party.Ang mga ilaw na nakapalibot sa swimming pool ay kumikislap sa ibabaw ng tubig, habang ang malakas na tugtog mula sa speakers ay umaalingawngaw sa buong paligid. May mga empleyadong nakaupo sa mga lounge chair, ang iba ay nagkukuwentuhan habang may hawak na mga inumin, at ang ilan naman ay tuluyan nang nagpakawala sa saya at nagsimulang lumangoy.May grupo ring naglalaro sa mababaw na bahagi ng pool, nagtatawanan habang nagsasabuyan ng tubig.Matapos ang nakakapagod na mga laro buong araw, tila nakalimutan na ng lahat ang kompetisyon ng Red Team at Blue Team.Lahat ay masaya.Lahat, maliban kay Adrian.Nasa gilid siya ng pool, nakahiga sa isang lounge chair. Nakasuot siya ng simpleng swimming shorts at isang puting shirt na bahagyang nakabukas ang mga butones. Paminsan-minsan ay tumitingin siya sa paligid, tila may hinihintay.Si Eliana.Ilang minuto na rin siyang naghihintay, ngunit hindi pa rin niya nakikita a

“Eliana!”Paulit-ulit na sigaw ni Adrian habang mabilis na naglalakad sa tabing-dagat.Halos madapa siya sa malambot na buhangin sa bawat hakbang. Hindi na niya pinapansin ang mga paa niyang lumulubog sa buhangin o ang malamig na hangin na humahampas sa kanyang mukha. Ang tanging laman ng isip niya ay si Eliana.Hindi niya alam kung saan ito nagpunta.Hindi niya alam kung bakit hindi nito sinasagot ang tawag niya.At higit sa lahat, hindi niya alam kung ano ang nakita niya kanina na nagdala sa kanya sa puntong ito.“Eliana!”Huminto siya sandali at huminga nang malalim.Tahimik ang paligid.Naririnig lamang niya ang malakas na paghampas ng mga alon at ang ihip ng hangin. Sa malayo ay may ilang empleyadong nag-uusap, ngunit wala siyang pakialam.Kailangan niyang makita si Eliana.Kailangan niyang marinig mula mismo sa babae ang katotohanan.Hindi niya kayang manatili sa ganoong kalagayan; galit, selos, at puno ng takot na baka tuluyan na siyang mawala sa kanya.“Eliana! Where are you?”

Hindi agad nakagalaw si Eliana nang maramdaman niyang mahigpit siyang niyayakap ni Adrian mula sa likuran.“Please… don’t leave me.”Paulit-ulit na umaalingawngaw sa isip niya ang mga salitang iyon.Kanina lamang, galit na galit ang bilyonaryo. Para siyang ibang tao nang makita niyang magkalapit sina Eliana at Jayson. Hindi niya pinag-isipan ang sitwasyon at agad siyang nagpadala sa selos. Ngunit ngayon, sa paraan ng pagkakayakap niya kay Eliana, ramdam ng dalaga kung gaano siya natatakot na tuluyang mawala sa kanya.Nanghihina si Eliana.Hindi niya alam kung bakit sa tuwing nakikita niyang ganito si Adrian—walang yabang, walang galit, walang pader na nakapaligid sa kanya—bigla siyang nagiging marupok.Unti-unti siyang humarap dito.Namumula pa ang mata ni Adrian. May maliit na sugat sa labi at pasa sa gilid ng mukha mula sa suntukan nila ni Jayson.Tinitigan siya ni Eliana nang matagal.“Huwag mo nang uulitin,” mahina ngunit seryosong sabi niya.Tumango si Adrian.“I won’t.”“Promise

Nanggigil ang ekspresyon ni Scarlet habang nakatayo siya sa sinaksakyan nyang yatch.Hindi niya maalis ang tingin kay Adrian at Eliana.Magkatabi ang dalawa habang masayang naglalakad patungo sa yacht na naghihintay sa kanila. Hawak ni Adrian ang kamay ni Eliana habang may malawak na ngiti sa labi ng dalaga.Mukhang walang ibang mahalaga sa kanila.At iyon ang lalong nagpapainit sa ulo ni Scarlet.Mahigpit niyang kinuyom ang kanyang mga kamay.Dapat ako ang kasama niya.Dapat ako ang nasa tabi ni Adrian.Hindi siya.Si Eliana.Ang babaeng sa tingin niya ay walang karapatang mapasakamay ng isang lalaking tulad ni Adrian.Lalo siyang nanggigil nang makita niyang niyakap ni Adrian si Eliana bago sila tuluyang sumakay sa yacht.“Ang saya-saya naman nila,” bulong ni Scarlet, halos puno ng inggit ang boses.Hindi niya namalayang may isa pang taong nakatingin sa parehong direksyon.Si Jayson.Tahimik lamang itong nakatayo sa hindi kalayuan. Hindi niya inaalis ang tingin kay Eliana, ngunit h

Unti-unti nang umaalis ang mga empleyado sa resort.Isa-isang sumakay ang mga ito sa mga bus na naghihintay sa harap ng resort habang patuloy na dumidilim ang kalangitan. Wala na ang dating ingay at saya ng team building. Ang mga tawanan at biruan ay napalitan ng kaba dahil sa paparating na bagyo.Kasama sa mga umaalis sina Scarlet, Marco, Jayson, at Donna.Ngunit habang papalayo sila sa resort, hindi mapakali si Marco.Paulit-ulit niyang tinitingnan ang cellphone niya. Tinawagan na niya nang ilang beses si Adrian, pero walang sumasagot. Hindi rin pumapasok ang tawag.Something was wrong.Hindi niya kayang basta na lamang umalis na parang walang nangyari.Bago tuluyang umalis sila sa resort, mabilis na lumapit si Marco sa isang lifeguard na naghahanda ring umalis sa beach.“Sir,” tawag ni Marco, halatang nag-aalala. “May problema.”Napalingon ang lifeguard sa kanya.“Anong problema?”“Naiwan po yung kasamahan namin sa island.”Nanlaki ang mata ng lifeguard.“Naiwan?”“Opo. Hindi na po