All Chapters of หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ: Chapter 11 - Chapter 20

ประตูใหญ่ปิดลงอีกครั้ง ปัง...เสียงบานประตูหนักกระทบกัน สวนทั้งสวนกลับเข้าสู่ความเงียบงันอีกครั้งแต่ครั้งนี้กลับหนาวเหน็บเสียยิ่งกว่า ชิงหลัวรีบเข้ามาประคองร่างบางที่ดูซวนเซไร้ทิศทาง “เหนียงเหนียง...” “ไม่ต้อง” เซี่ยเยว่หลันยกมือห้าม นางก้มมองราชโองการในมือ “หนึ่งเดือน...” ริมฝีปากยกขึ้น “เจ็ดวัน...” นางหัวเราะ “พระสูตรหนึ่งร้อยจบตามพระบัญชา” ก่อนหยุดอยู่ที่ประโยคสุดท้าย “และให้ข้าไปขอโทษนางด้วยตนเอง” ชิงหลัวเม้มปากแน่น “ฝ่าบาททำเช่นนี้ได้อย่างไรเพคะ เรื่องยังไม่ทันสอบสวนให้ชัดเจนเสียด้วยซ้ำ!” บ่าวคนสนิทเอ่ยด้วยเสียงเครือ “ชิงหลัว” “เพคะ” “อย่าพูด” เสียงของเซี่ยเยว่หลันสงบจนผิดปกติ “กำแพงมีหู” ชิงหลัวก้มหน้าลงทันทีแต่ดวงตากลับแดงก่ำด้วยความคับแค้นแทนผู้เป็นนาย เซี่ยเยว่หลันมองราชโองการอีกครั้ง ‘หากสิ่งที่เจ้าต้องการไม่ยอมมาหาเจ้า...ก็แย่งมันมา’ คำของหลี่เซวียนกลับเข้ามาในหัวประหนึ่งกุญแจไขความคับข้องใจทั้งหมด ดวงตาของหญิงสาวที่เคยอ่อน

“เพราะเจ้ากลัวเสียเขาไป เจ้าจึงยอมให้ข้ารับความผิดแทนหรือ” เม่ยจิงตัวแข็งหลังเสียงตะหวาดของกุ้ยเฟยดังกังวานไปทั่วตำหนัก ตลอดหลายปีที่เซี่ยเยว่หลันได้รับการแต่งตั้งจากฮ่องเต้ นางไม่เคยใช้เอานาจบาดใหญ่หรือตะคอกตะหวาดบ่าวไพร่คนใด หากแต่วันนี้ตำหนักจี้เห่อดูอึดอัดราวกับตำหนักที่ถูกลงโทษ “เหนียงเหนียง...” “เจ้ารู้หรือไม่ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น” เม่ยจิงไม่ตอบ “ข้าถูกฮ่องเต้กล่าวหาว่าวางยาทำร้ายซูไฉเหริน” เสียงของเซี่ยเยว่หลันสงบนิ่งลง แต่ยิ่งสงบกลับยิ่งทำให้อเม่ยจิงหน้าซีด “ข้าถูกตบต่อหน้าคนทั้งตำหนัก” น้ำตาของเม่ยจิงไหลพราก “เช้าวันนี้ข้าถูกริบอำนาจ กักบริเวณ และยังต้องไปขออภัยสตรีผู้นั้นด้วยตนเอง” “เหนียงเหนียง บ่าวผิดไปแล้ว...” “และเมื่อคืน...” เซี่ยเยว่หลันหยุด มือยกขึ้นแตะผ้าพันแผลตรงลำคอโดยไม่รู้ตัว “แต่ช่างเถิด...”นางลดมือลง เรื่องที่ตนคิดปลิดชีพ ไม่จำเป็นต้องมีคนรู้มากกว่านี้ “บ่าวสมควรตาย!” “หุบปาก” เม่ยจิงชะงัก “หากความตายแก้ปัญหาได้ ข้าคง

แสงอาทิตย์เริ่มสาดเข้ามายังตำหนัก หลังหิมะแรกหยุดตกได้ไม่กี่ชั่วยามเซี่ยกุ้ยเฟยหันมองกลิ่นเหมยที่ถูกหิมะปกคลุมจนไม่เห็นแม้แต่กิ่งก้าน ดวงหน้านิ่งสนิทราวกับใช้ความที่มีทั้งหมดไปกับการแก้ปัญหาที่นางไม่ได้ก่อ ทันทีที่หันกลับไปหาบ่าวคนสนิท นางกลับนั่งคุกเข่าลงพลางก้มหน้านิ่ง “เหนียงเหนียง...ตั้งแต่ครานั้นที่สั่งบ่าวไว้ คนของจวนสกุลเซี่ยบ่าวยังไม่พบผู้ใดเลยนะเพคะ” ใบหน้าของเซี่ยเยว่หลันซีดผาด นางลืมไปเสียสนิทว่าคนของจวนหายสาปสูญไป “ยังมีผู้ใดเหลืออยู่บ้างไหมที่จวน” “คนของบ่าวพบพ่อบ้านจาง แต่พ่อบ้างจางกำลังหนีลงใต้เพคะ” ดวงตาของเซี่ยเยว่หลันเปลี่ยนไป พ่อบ้านจางเป็นคนเก่าของบิดา ก่อนเข้าวังนางเรียกเขาว่าลุงจางมาตั้งแต่เด็ก ลุงจางคอยดูแลและส่งข่าวให้ในขณะที่นางติดตามหลี่จิ้งเหยียนมาปราบกบฏในเมืองหลวง หากยังมีผู้ใดที่นางกล้าเชื่อในตอนนี้...คงเป็นเขา "พ่อบ้านได้บอกหรือไม่ ว่าเหตุใดต้องหนี" "บ่าวให้คนสืบข่าวแล้ว แต่พ่อบ้านจางเร่งขึ้นรถม้าลงใต้ไปเสียก่อน ไม่ทันได้คุยเจ้าค่ะ" “หาทางส่งข่าวให้พ่อบ้านจางด่วนที่สุด หากหนีลงใต้น

“ไทเฮาเสด็จ!” เสียงประกาศของขันทีดังขึ้นหน้าตำหนักจี้เห่ออย่างไม่มีผู้ใดคาดคิด เซี่ยเยว่หลันที่กำลังนั่งมองรายชื่อผู้เกี่ยวข้องกับหีบเครื่องประดับอยู่ด้านในด้วยความจดจ่อถึงกับสะดุ้งพลันเงยหน้าขึ้นทันที นางแทบไม่เชื่อหูพลางหันกลับไปมองหน้าบ่าวคนสนิท “ไทเฮาหรือ?” ชิงหลัวเองก็ตกใจไม่ต่างกัน “เพคะ เหนียงเหนียง” เซี่ยเยว่หลันขมวดคิ้ว หลังราชโองการเมื่อเช้า ตำหนักจี้เห่อถูกสั่งกักบริเวณ คนภายในห้ามออก คนภายนอกห้ามเข้าโดยไม่มีพระบรมราชานุญาต แม้แต่ขันทีจากสำนักวังหลวงยังเฝ้าอยู่หน้าประตูถึงสี่คน แล้วเหตุใดไทเฮาจึงเสด็จมาถึงตำหนักจี้เห่อได้ “ถวายพระพรไทเฮา!” เสียงด้านนอกดังขึ้นพร้อมกันแทนคำยืนยัน เซี่ยเยว่หลันไม่มีเวลาคิดต่อ นางรีบวางกระดาษทั้งหมดลงในลิ้นชักแล้วลุกขึ้น “ชิงหลัว” “เพคะ” “เก็บทุกอย่างให้เรียบร้อย” “เพคะ” เซี่ยเยว่หลันเดินออกจากห้องชั้นใน ทันทีที่ก้าวผ่านม่านแพร นางก็เห็นขบวนเสด็จของไทเฮาเคลื่อนผ่านประตูตำหนักเข้ามาแล้ว สตรีสูงศักดิ์ในอาภรณ์สีม่วงเข้มปักดิ้นทองก้าวเข้ามาด้

ตำหนักฉือหนิงในค่ำคืนนี้งดงามเสียจนแทบไม่เหลือเค้าความเงียบสงบของตำหนักที่ประทับไทเฮาในวันปกติ ตั้งแต่ประตูชั้นนอกทอดยาวไปจนถึงท้องพระโรงใหญ่ โคมแก้วเจียระไนรูปดอกโบตั๋นนับร้อยดวงถูกแขวนเรียงตามชายคา แสงเทียนสีทองส่องผ่านกระจกบางจนเกิดประกายระยิบระยับเหนือพื้นหินขาว ราวกับดาวทั้งฟ้าถูกเด็ดลงมาประดับไว้ในวังหลวง เสาสีชาดทุกต้นพันด้วยผ้าไหมสีแดงเข้มปักลายเมฆมงคลด้วยดิ้นทอง ปลายผ้าปล่อยทอดลงมาพลิ้วไหวเหนือแจกันเคลือบขาวใบใหญ่ซึ่งบรรจุกิ่งเหมยแดงที่กำลังผลิดอกท่ามกลางเหมันต์ กลิ่นหอมอ่อนของดอกเหมยผสมกับกลิ่นกำยานไม้จันทน์ลอยอบอวลอยู่ทั่วบริเวณ เหนือประตูท้องพระโรงแขวนอักษรมงคลคำว่า **โซ่ว** ขนาดใหญ่ซึ่งเขียนด้วยพู่กันทองบนพื้นแพรแดง รอบตัวอักษรปักลายค้างคาวห้าตัวและเมฆห้าสี สื่อถึงวาสนา อายุยืน ความสงบ และความรุ่งเรือง กลางลานด้านหน้ามีสระบัวหินขาวขนาดใหญ่ คืนนี้ผิวน้ำถูกโปรยด้วยกลีบดอกเหมยสีแดงและวางโคมดอกบัวทองลอยอยู่หลายสิบดวง แสงจากเปลวเทียนสะท้อนผิวน้ำไหวระยับ ยิ่งเมื่อหิมะบางส่วนจากเมื่อคืนยังคงเกาะอยู่ตามหลังคากระเบื้องเคลือบสีท