All Chapters of หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ: Chapter 51 - Chapter 60

เบื้องหลังราชรถหลวง...คือรถม้าของเซี่ยเยว่หลัน วันนี้นางมิได้แต่งองค์ในฉลองพระองค์กุ้ยเฟยเต็มยศ หากสวมอาภรณ์แพรสีเขียวอ่อนปักลายเหมยเงินเพียงบางเบา มวยผมประดับปิ่นหยกขาวเพียงชิ้นเดียว เรียบง่าย...แต่กลับงดงามจนผู้คนสองข้างทางอดเหลียวมองไม่ได้ ส่วนรถม้าอีกคันเป็นของซูหว่านหนิง ที่แต่งองค์ในฉลองพระองค์อาภรณ์แพรเต็มยศสีชมพูดอกท้อ มวยปักปิ่นทองดูหรูหรา ใบหน้าของนางดูตื่นตาตื่นใจกับบรรยากาศนอกวัง ชิงหลัวเลิกม่านรถขึ้นเพียงเล็กน้อย สีหน้าดูเบื่อหน่ายจนออกนอกหน้าเพราะรถม้าคันใกล้ๆ ทำให้บ่าวอย่างนางรู้สึกขัดใจ "เหนียงเหนียง ฝ่าบาทไม่น่าพา..." เซี่ยเยว่หลันมองออกไปสีหน้าเรียบนิ่งเมื่อเห็นรถม้าของซูไฉเหรินกำลังเคลื่อนตามมาติดๆ “พอแล้ว...คอยสอดส่องดูให้ทั่วงาน อย่าให้เสียการ” “เพคะเหนียงเหนียง” ร้านค้าหลายร้อยร้านเรียงรายสุดลูกหูลูกตา ธงผ้าหลากสีโบกสะบัดเหนือหลังคา เสียงแม่ค้าพ่อค้าตะโกนเรียกลูกค้าดังแข่งกัน ทั้งกลิ่นเนื้อย่าง ขนมหวาน ชาร้อน เครื่องเทศ และสุราหอมอบอวลไปทั่วอากาศ พ่อค้าจากแคว้นต่างๆ แต่งกายแตกต่างกันอย่าง

สิ้นเสียง...มือสังหารทั้งสามทะยานลงจากหลังคาพร้อมกัน เคร้ง! ดาบสามเล่มฟันลงพร้อมกันจากสามทิศ บุรุษชุดเทาเพียงก้าวเท้าครึ่งก้าว เงาของแสงดาบสายหนึ่งพาดผ่านอากาศรวดเร็วจนแทบมองไม่เห็น ฉัวะ! มือสังหารคนแรกถูกฟันจนดาบหลุดจากมือ อีกคนถอยหลังไปหลายก้าว ส่วนคนสุดท้ายรีบกระโดดถอยขึ้นหลังคา หัวหน้ามือสังหารหรี่ตาลง "เป็นเจ้า..." บุรุษชุดเทาไม่ตอบ เพียงหมุนดาบกลับเข้าฝักช้าๆ ราวกับเมื่อครู่เป็นเพียงการอุ่นเครื่อง ชั่วพริบตาเดียว มือสังหารทั้งสามกลับหันหลังหนีโดยไม่คิดสู้ต่อ "ถอนตัว!" ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ! เงาดำทั้งสามหายไปท่ามกลางหลังคาตลาด ชิงหลัวยังตกตะลึงรีบวิ่งเข้าไปกอดเซี่ยเยว่หลันไว้แน่น พลางก้มลงมองเนื้อตัวของนายตนเองอย่างระแวดระวัง “เหนียงเหนียงปลอดภัยดีนะเจ้าคะ” ชิงหลัวจับเนื้อตัวของผู้เป็นนายอย่างเป็นกังวล แต่สายตาของเซี่ยเยว่หลันกลับจับจ้องที่ร่างสูงนั่นไม่กระพริบ "คน...คนผู้นี้เป็นใครกัน" เซี่ยเยว่หลันกลับจ้องบุรุษตรงหน้าไม่วางตาเพราะนางจำเพลงดาบเมื่อครู่ได้ มันคือ...เพลงดาบสกุลเซี่ย วิชาที่บิดาของนางสอนให้เฉพาะคนสนิทที่สุดเท่า

หลี่เซวียนยังคงยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้านาง มือข้างหนึ่งวางอยู่เหนือด้ามดาบ ดวงตาคมสงบนิ่งราวกับเตรียมรับทุกสถานการณ์ องครักษ์นายหนึ่งเดินมาหยุดอยู่หน้าผ้าม่าน “ตรงนี้ด้วย!” เขายื่นมือออกไปหมายจะเปิดผ้าม่านแต่ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง... เสียงกรีดร้องของสตรีก็ดังมาจากด้านนอกศาลเจ้า “โอ๊ย! ฝ่าบาทเพคะ! หม่อมฉันเจ็บ!” เสียงนั้นดังลั่นไปทั่วบริเวณ ตามมาด้วยเสียงแตกตื่นของเหล่านางกำนัล “ซูไฉเหริน!” “รีบไปตามหมอหลวง!” “พระบาทของซูไฉเหรินพลิกเพคะ!” องครักษ์ที่กำลังจะเปิดผ้าม่านชะงักทันที ด้านนอก...เกากงกงรีบวิ่งเข้ามารายงาน “ทูลฝ่าบาท ซูไฉเหรินทรงหกล้มพระบาทพลิกพ่ะย่ะค่ะ ดูเหมือนจะทรงเจ็บมาก” เสียงคร่ำครวญของซูหว่านหนิงดังต่อเนื่องไม่หยุด “ฝ่าบาท...หม่อมฉันเจ็บเหลือเกิน...เดินไม่ไหวแล้วเพคะ...” ซูหว่านหนิงเหลือบมองศาลเจ้าร้างแวบหนึ่ง หลี่จิ้งเหยียนขมวดคิ้วแน่น แม้พระองค์จะยังไม่ละสายตาจากศาลเจ้า แต่ก็ไม่อาจปล่อยพระสนมบาดเจ็บกลางตลาดหลวงต่อหน้าประชาชนได้ “หมอหลวงมาถึงหรือยัง” “กำลัง

แต่ในจังหวะที่หลี่เซวียนกำลังจะวางนางลงหน้ารถม้า เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากอีกฟากหนึ่ง ทั้งสองมองหน้ากันด้วยสายตาลนลานราวกับคนที่กำลังจะเดินเข้ามา อาจทำให้ลมหายใจทั้งคุู่มอดดับลงได้ "ฝ่าบาทเสด็จ!" เกากงกงรีบนำขบวนเดินเข้ามา หลี่จิ้งเหยียนก้าวออกมาจากฝูงองครักษ์ พระเนตรคู่คมทอดมองภาพตรงหน้า แล้วหยุดนิ่ง...ที่วงแขนของหลี่เซวียนซึ่งกำลังอุ้มเซี่ยเยว่หลันไว้แน่น ภาพนั้นกระทบหัวใจของหลี่จิ้งเหยียนจนแสบร้อนไปหมด บรรยากาศทั้งลานพลันเงียบงันลงแม้แต่สายลมหนาว...ก็ราวกับหยุดพัดในชั่วขณะ พระเนตรของหลี่จิ้งเหยียนค่อยๆ เลื่อนไปยังข้อเท้าที่มีคราบเลือดซึมออกมาจากรองเท้าปักลายเหมยของเซี่ยเยว่หลัน จากที่กำลังรู้สึกหึงหวงก็คิ้วขมวดเข้าหากันทันที "...เจ้าได้รับบาดเจ็บ?" น้ำเสียงยังคงเรียบแต่ครั้งนี้...ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แฝงอยู่ใต้ถ้อยคำสั้นๆ นั้น หลี่เซวียนไม่ปล่อยมือเพียงเงยหน้าสบพระเนตรพระเชษฐาอย่างสงบนิ่ง เขาในตอนนี้สนใจเพียงแค่คนที่บาดเจ็บตรงหน้าเพียงเท่านั้น "ข้อเท้าของกุ้ยเฟยแพลง หากข้าไม่อุ้มนางมา...เกรงว่านางคงเดินกลับมาไม่ถ

"ข้อเท้าแพลงอยู่มิใช่หรือ ยังจะฝืนอีก" พระหัตถ์อุ่นของไทเฮาค่อยๆ ลูบศีรษะของนางเบาๆ อย่างเอ็นดูที่สุด "เจ้าเด็กคนนี้...เหตุใดถึงไม่รู้จักดูแลตัวเอง" เซี่ยเยว่หลันเม้มริมฝีปาก หัวใจที่เคยแข็งกระด้างกลับอ่อนยวบลงอย่างไม่ทันตั้งตัว นับตั้งแต่มารดาจากไป...ไม่มีผู้ใหญ่คนใดลูบศีรษะนางเช่นนี้อีกแล้ว หลี่จิ้งเหยียนทอดพระเนตรภาพตรงหน้าอย่างเงียบงัน ไทเฮาหันไปทอดพระเนตรโอรส "ฮ่องเต้ ลูกดูแลเยว่หลันอย่างไร เหตุใดจึงปล่อยให้ได้รับบาดเจ็บได้ หากนางเป็นอะไรไปจะทำเช่นไร" น้ำเสียงมิได้รุนแรงแต่กลับทำให้ทั้งตำหนักเงียบกริบ หลี่จิ้งเหยียนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนประสานพระหัตถ์ราวกับรับผิดด้วยตัวเอง "เป็นความผิดของลูก" คำตอบนั้น...ทำให้แม้แต่เกากงกงยังเผลอเงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจ ฝ่าบาท...ทรงยอมรับผิดด้วยพระองค์เองทั้งที่ก็ควรดูแลกุ้ยเฟยเปนอย่างดีตลอดทางแท้ๆ ไทเฮาถอนพระทัยเบาๆ พลางส่ายหัวไปมาอย่างขัดใจ "วันนี้หากอ๋องเจ็ดมิได้อยู่ด้วย ไม่รู้ว่าจะเกิดเรื่องใหญ่เพียงใด" ประโยคนั้นทำให้พระพักตร์ของหลี่จิ้งเหยียนแข็งค้างไปชั่วขณะ พระองค์นึกถึงภาพที่เห็นเมื่อครู่หลี่เ