บททั้งหมดของ หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ: บทที่ 31 - บทที่ 40

“ทุกคนออกไปก่อน” “เพคะ” เหล่านางกำนัลต่างถอยออกไป “ชิงหลัว เจ้าอยู่” “เพคะเหนียงเหนียง” เมื่อภายในห้องเหลือเพียงสองคน เซี่ยเยว่หลันจึงเดินไปยังโต๊ะไม้ข้างหน้าต่าง นางไม่ได้นั่งเพียงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ก่อนค่อยๆ ดึงมือออกจากแขนเสื้อ กึก ตราเงินชิ้นหนึ่งถูกวางลงบนโต๊ะ ชิงหลัวมองตามเพียงเห็นลวดลายบนตรา ใบหน้าของนางกำนัลก็ซีดเผือดทันที “เหนียงเหนียง...ทำไม” เซี่ยเยว่หลันเงยหน้าขึ้น “เจ้าจำได้?” ชิงหลัวไม่ได้ตอบนางก้าวเข้ามาใกล้ ก่อนหยิบตะเกียงน้ำมันบนโต๊ะมาวางข้างตรา แสงไฟส่องลงบนลายเมฆสามชั้นที่ล้อมรอบอักษร ‘เซี่ย’ มือของชิงหลัวเริ่มสั่น แววตาของนางขณะนี้มากมายไปด้วยคำถาม “ตรานี้อยู่กับพระองค์ได้อย่างไรเพคะ?” เซี่ยเยว่หลันหรี่ตา “ตอบข้าก่อน เจ้ารู้จักมันหรือไม่” “รู้จักเพคะ” คำตอบนั้นทำให้หัวใจของเยว่หลันหนักอึ้ง “มันเป็นตราของจวนเซี่ยจริงใช่มั้ย?” ชิงหลัวเม้มริมฝีปาก ก่อนพยักหน้า “เพคะ” ห้องทั้งห้องพลันเงียบลง เซี่ยเยว่หลันมองตราเงินบนโต๊ะ แม้นางจะจำลวดลายไ

เสียงเปิดตู้ไม้ดังขึ้น เสียงเลื่อนหีบที่ถูกเปิดออกเพื่อตรวจสอบ เสียงค้นชั้นหนังสือที่ดังก้องอยู่อย่างเบามือ ทุกสิ่งเกิดขึ้นอย่างเป็นระเบียบ ไม่มีผู้ใดกล้าทำลายข้าวของแม้แต่ชิ้นเดียว เซี่ยเยว่หลันยืนมองอยู่เงียบๆ มือข้างหนึ่งยังคงซ่อนอยู่ในแขนเสื้อ ตราเงินอยู่ตรงนั้น ห่างจากสายตาทุกคนเพียงไม่กี่ชุ่น ชิงหลัวยืนอยู่ด้านหลังนายของตนแม้ภายนอกจะพยายามสงบนิ่ง แต่ฝ่ามือและใบหน้ากลับเต็มไปด้วยเหงื่อ ทุกครั้งที่องครักษ์เปิดหีบ หัวใจของนางก็เต้นแรงขึ้นหนึ่งครั้งทุกครั้งที่มีคนเดินเข้ามาใกล้ ลมหายใจของนางก็แทบหยุดลงแต่เซี่ยเยว่หลัน...กลับสงบนิ่งจนน่าประหลาดราวกับผู้ถูกตรวจค้นไม่ใช่นาง จนเวลาผ่านไปเกือบครึ่งก้านธูป องครักษ์เดินมารวมตัวกันอยู่ด้านหลังท่านเกากงกงอย่างเป็นระเบียบ “รายงาน!” องครักษ์นายหนึ่งคุกเข่าลง “ไม่พบสิ่งผิดปกติพ่ะย่ะค่ะ” อีกคนรีบรายงานต่อ “ห้องเก็บตำราตรวจแล้ว ไม่พบสิ่งต้องสงสัยพ่ะย่ะค่ะ” “ห้องคลังยาเรียบร้อย ไม่พบสิ่งผิดปกติพ่ะย่ะค่ะ” รายงานดังขึ้นทีละคน เกากงกงพยักหน้าเบาๆ แต่ยังไม่ทันเอ่ยอะไร องคร

คำพูดของหลินเจาหรงทำให้ทั้งห้องเงียบงัน เซี่ยเยว่หลันค่อยๆ วางเศษไม้ไหม้เกรียมลงบนโต๊ะ แววตาเย็นลงทันที นางผ่านความตายมามากมายตั้งแต่เริ่มเรียนรู้ศาสตรายุทธ์กับแม่ทัพเซี่ยผู้เป็นบิดา ความตายแทบจะเป็นเรื่องปกติสำหรับนาง แต่สำหรับชีวิตของนางกำนัลในวังหลวงนั้นการตายกลับทำให้นางรู้สึกหดหู่ “ตาย?” หลินเจาหรงพยักหน้าทั้งน้ำตา “เมื่อครู่...ระหว่างกลับตำหนัก นางตกสระน้ำ” ชิงหลัวขมวดคิ้วทันที “ตกสระน้ำรึ?” “เพคะ” หลินเจาหรงสูดลมหายใจลึก พยายามสะกดอารมณ์ที่สั่นไหว แม้น้ำหูน้ำตาจะไหลเอ่อ “แต่หม่อมฉันไม่เชื่อว่านางจะตกเอง” เซี่ยเยว่หลันจ้องหน้านางนิ่ง “เหตุใดกัน” “เย่หว่านว่ายน้ำเป็นเพคะ” คำตอบนั้นทำให้ชิงหลัวเบิกตากว้าง ส่วนหลินเจาหรงยิ่งกำชายกระโปรงแน่นขึ้น “บ้านของนางอยู่ริมน้ำ ตั้งแต่เด็กนางช่วยบิดาหาปลา นางว่ายน้ำเก่งกว่าบุรุษหลายคน” น้ำเสียงของนางเริ่มสั่นอีกครั้ง น้ำตาเริ่มไหลออกมา “ต่อให้ตกลงไปจริง...นางก็ไม่มีวันจมน้ำตาย” ภายในห้องเงียบลงอีกครั้ง เซี่ยเยว่หลันค่อยๆ หลับตา เร็ว..

อ๋องเจ็ดยืนมองคนตายอย่างวิเคราะห์...คนตายเคยสัมผัสกับต้นเพลิงนั่นหมายความว่า ก่อนตายนางเคยอยู่ใกล้หอเฉิงหมิงจริง หลี่เซวียนกำลังจะตรวจต่อ แต่ทันใดนั้น...เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นด้านนอก "อ๋องเจ็ด!" เกากงกงรีบเดินเข้ามา เมื่อเห็นหลี่เซวียนอยู่ในห้อง สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย "ดึกดื่นเช่นนี้ เหตุใดพระองค์..." หลี่เซวียนลุกขึ้นเต็มความสูง "ข้ามาดูศพ" เกากงกงยิ้มเจื่อน "ฝ่าบาทกำลังตามหาพระองค์พ่ะย่ะค่ะ" "มีเรื่องใด" "ฝ่าบาททรงรับสั่งให้พระองค์เสด็จไปตำหนักเฉียนชิงทันที" หลี่เซวียนมองศพอีกครั้ง ก่อนหันกลับ "บอกฝ่าบาท..." เขาหยุดเล็กน้อย "ข้าจะไปเดี๋ยวนี้" แต่ขณะที่กำลังเดินผ่านเกากงกง "อ๋องเจ็ดทรงพบสิ่งใดหรือไม่" หลี่เซวียนส่ายหัวพลางเอ่ยเบาๆ "ศพนี้...ห้ามผู้ใดแตะต้อง" เกากงกงชะงัก "พ่ะย่ะค่ะ" หลี่เซวียนเดินจากไป ทว่าทันทีที่ร่างสูงลับมุมระเบียง เงาร่างอีกสายหนึ่งกลับค่อยๆ ก้าวออกมาจากด้านหลังห้องเก็บศพ บุรุษผู้นั้นสวมชุดดำทั้งร่าง ใบห

อาภรณ์สีแดงเข้มปักหงส์พลิ้วลงจากตั่งอย่างสง่างามแม้ถูกกักบริเวณ แต่นางยังคงเป็น...กุ้ยเฟยผู้มีศักดิ์สูงสุดรองเพียงฮองเฮาที่ว่างอยู่ เยว่หลันเดินมาหยุดตรงหน้าซูไฉเหรินระยะห่างเพียงครึ่งก้าว “เจ้ารู้หรือไม่...เหตุใดตลอดสามวันที่ข้าถูกกักบริเวณจึงไม่มีผู้ใดกล้ามาเหยียบตำหนักจี้เห่อ” ซูไฉเหรินเม้มริมฝีปากแน่น เซ่ยเยว่หลันยิ้มเย็น “เพราะคนฉลาด...ย่อมรู้ว่า ต่อให้เสือบาดเจ็บก็ยังเป็นเสือ มีเพียงสุนัขโง่เขลาเท่านั้น...ที่คิดว่าเสือตายแล้ว”ทันทีที่สิ้นประโยคสีหน้าของซูไฉเหรินพลันบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ “พระองค์!” นางยกมือขึ้นหมายจะตบเซี่ยเยว่หลันอย่างลืมตัว "เหนียงเหนียง!" นางยืนนิ่งราวกับรู้ดีว่ามือของอีกฝ่ายไม่มีวันตกลงมา ทว่า...หมับ! ข้อมือของนางถูกคว้าไว้กลางอากาศอย่างแรง “อ๊ะ!” ซูไฉเหรินร้องออกมาเบาๆ ด้วยความเจ็บปวด พลางหันกลับไปด้วยความโมโห “ผู้ใดกล้า...” คำพูดพลันขาดหาย เบื้องหน้าคือ เกากงกงที่กำลังจับข้อมือนางไว้ สีหน้าของขันทีเฒ่าเคร่งขรึมผิดจากทุกครั้ง เขาค่อยๆ ปล่อยมือ ก่อนถอยหลังหนึ่งก้าว แล้วคุกเข่าลง