All Chapters of หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ: Chapter 41 - Chapter 50

"เมื่อคืน...คนของเราส่งข่าวกลับมา" นางหยิบกระดาษพับเล็กๆ ซ่อนไว้ในแขนเสื้อส่งให้นาย เซี่ยเยว่หลันคลี่มันออกช้าๆ ภายในมีเพียงประโยคสั้นๆ 'ศพเย่หว่านถูกเปลี่ยนแล้ว' ดวงตาของนางหรี่ลงทันที "เปลี่ยนรึ?" "เพคะ" ชิงหลัวพยักหน้า "คนของเราที่กรมวังแจ้งว่า ศพที่ถูกฝังเมื่อวาน...ไม่ใช่เย่หว่าน" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ เซี่ยเยว่หลันวางกระดาษลงช้าๆ นางเดาไว้แล้ว...แต่เมื่อได้รับการยืนยัน หัวใจก็ยังหนักอึ้งอีกฝ่ายทำลายหลักฐานเร็วกว่าที่นางคาด "แล้วศพจริงล่ะ" ชิงหลัวส่ายหน้า "หายไปแล้วเพคะ ไม่มีผู้ใดรู้ว่าอยู่ที่ใด" เซี่ยเยว่หลันค่อยๆ หลับตา คนที่ฆ่าเย่หว่าน...ไม่ใช่เพียงมีอำนาจแต่ยังสั่งการกรมวังได้ เช่นนั้น...คนผู้นั้นต้องอยู่สูงกว่าที่นางคิด "แล้วหลินเจาหรงเป็นอย่างไร" "ปลอดภัยเพคะ แต่นางเก็บตัวเงียบอยู่ในตำหนัก" เยว่หลันพยักหน้าเบาๆ อย่างน้อย...พยานคนสุดท้ายยังมีชีวิตเพียงแต่สภาพจิตใจของนางอาจะไม่ดีเท่าเดิม ทันใดนั้น...เม่ยจิงรีบวิ่งเข้ามา "เหนียงเหนียง!" "

เมื่อเข้ามาถึงห้องบรรทมเซี่ยเยว่หลันมองไปรอบๆ ห้องกว้างขวางกว่าตำหนักเดิมหลายเท่า เครื่องเรือนล้วนใหม่เอี่ยม กระถางกำยานยังมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ราวกับมีคนจัดเตรียมไว้ล่วงหน้านานแล้ว เกากงกงกล่าวขึ้น "หากเหนียงเหนียงขาดสิ่งใด สามารถแจ้งกระหม่อมได้ทุกเมื่อ" "ขอบใจ" เกากงกงลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนกล่าวเบาๆ "ฝ่าบาท..." แต่ยังไม่ทันพูดจบ เสียงขันทีประกาศก็ดังขึ้นจากด้านนอก "อ๋องเจ็ดเสด็จ!" ทุกคนชะงัก เกากงกงหันกลับไปมองทันที หลี่เซวียนก้าวเข้ามาในตำหนักด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง "ถวายพระพรอ๋องเจ็ด" หลี่เซวียนพยักหน้า สายตาคมกวาดมองห้องเพียงครั้งเดียวก่อนหยุดที่เซี่ยเยว่หลัน "ดูเหมือน...เจ้าจะย้ายเข้ามาแล้ว" เซี่ยเยว่หลันย่อตัว "ถวายพระพรอ๋องเจ็ด" หลี่เซวียนยิ้มบาง "ไม่จำเป็นต้องมากพิธี" เกากงกงรีบกล่าว "อ๋องเจ็ดเสด็จมาด้วยเหตุใดพ่ะย่ะค่ะ" "ข้ามาดู" "ดู?" "ดูว่าตำหนักนี้...ปลอดภัยดีหรือไม่" คำตอบนั้นทำให้ทุกคนเงียบลง หลี่เซวียนเดินช้าๆ ไปยังหน้าต่าง สายตาคมทอดมองออกไปยังสวนด้านนอก

“ทุกอย่างเรียบร้อยดีเพคะ ผู้รับใช้ดูแลหม่อมฉันเป็นอย่างดี” เซี่ยเยว่หลันโค้งคำนับอย่างนอบน้อม “หากขาดสิ่งใดหรือไม่สะดวกสิ่งใด” ฮ่องเต้ตรัสต่อ สีหน้าแฝงความเป็นห่วงไว้ชัดเจน แต่นั่นกลับทำให้เซี่ยเยว่หลันต้องหลบสายตา นางไม่อยากรับรู้ความรู้สึกใดของเขานัก “ให้คนไปแจ้งตำหนักเฉียนชิงได้ทันที” “เพคะ” คำตอบยังคงสั้นเช่นเดิม ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีความยินดี ไม่มีแม้แต่คำขอบพระทัยที่เกินกว่าธรรมเนียม หลี่จิ้งเหยียนรู้สึกเหมือนมีก้อนหินหนักทับอยู่ในอก เมื่อก่อน...เพียงพระองค์ตรัสถามไถ่หนึ่งประโยค เซี่ยเยว่หลันก็จะยิ้มด้วยความสุขทั้งวันแต่บัดนี้...ต่อให้พระองค์ยืนอยู่ตรงหน้านาง นางก็ยังเย็นชาราวกับสายลมฤดูหนาว ความเงียบแผ่ปกคลุมศาลาอีกครั้ง จนในที่สุด...หลี่เซวียนจึงลุกขึ้นยืน “เสด็จพี่ ในเมื่อพระองค์เสด็จมาหากุ้ยเฟย ข้าคงไม่ควรรบกวน” เขาประสานมือคำนับอย่างเรียบง่าย ก่อนหันไปทางเซี่ยเยว่หลัน “กุ้ยเฟย หากมีเรื่องใด...ส่งคนไปแจ้งข้าได้ทุกเมื่อ” เซี่ยเยว่หลันพยักหน้ารับ “ขอบพระคุณอ๋องเจ็ด” คำพูดเพียงไม่กี่คำกลับทำให้หลี่จิ้

ลมหนาวพัดแรงขึ้นจนกระดาษแทบปลิวจากมือ ชิงหลัวรีบวิ่งเข้ามาประคองผู้เป็นนาย เซี่ยเยว่หลันมองที่เลือดบนพื้นหิมะราวกลับไตร่ตรองว่าคนที่นำข่าวมาให้นี่คือศัตรูหรือมิตรกันแน่ “เหนียงเหนียง บาดเจ็บหรือไม่เพคะ” เซี่ยเยว่หลันส่ายหน้าเบาๆ ก่อนพับกระดาษเก็บใส่แขนเสื้อทันที “ไม่มีผู้ใดเห็นสิ่งนี้ใช่หรือไม่” ชิงหลัวรีบหันมองรอบด้าน องครักษ์หลวงหลายคนกำลังวิ่งไล่ตามร่องรอยของมือสังหารที่หลบหนีไป ไม่มีผู้ใดสนใจทางด้านนี้เหลือเพียงนางและผู้เป็นนายเท่านั้น “เพคะ ไม่มีผู้ใดเห็น” เซี่ยเยว่หลันพยักหน้า “เก็บเรื่องคืนนี้ไว้เป็นความลับ บุรุษชุดดำนั่น...เขาไม่ได้ตั้งใจมาฆ่าข้า” ชิงหลัวชะงัก “เหนียงเหนียงทรงแน่พระทัยหรือเพคะ” เยว่หลันหันไปมองรอยเลือดที่กระเซ็นเป็นทางบนพื้นหิมะ “หากเขาต้องการฆ่าเรา ตั้งแต่เข้ามาในห้องก็มีโอกาสแล้วแต่เขากลับโยนของชิ้นนี้ให้ข้า และเมื่อครู่...ยังช่วยชีวิตข้าไว้อีก” นางเงียบไปครู่หนึ่ง “มีคนอีกกลุ่มที่คิดจะฆ่าข้า คนที่ลอบยิงธนูเข้ามา” ชิงหลัวเม้มริมฝีปากแน่น คนผู้นั้นเป็นใครกันแน่ เสียงฝีเท้าดังขึ้นอย่างรวดเร็ว เกา

ตำหนักเฉียนชิงยามเช้ายังคงเงียบสงบ หิมะเมื่อคืนปกคลุมหลังคากระเบื้องเคลือบสีทองจนขาวโพลน ไอเย็นลอยคลุ้งเหนืออ่างมังกรหน้าพระตำหนัก ขันทีและองครักษ์ต่างยืนประจำตำแหน่งอย่างสงบนิ่ง หายใจให้เบาที่สุด ไม่มีผู้ใดกล้าส่งเสียงดังแม้แต่น้อย ภายในห้องทรงพระอักษร หลี่จิ้งเหยียนกำลังทอดพระเนตรฎีกากองสูงบนโต๊ะมังกร พระพักตร์ยังคงเรียบนิ่ง หากแต่พระขนงขมวดเข้าหากันเล็กน้อยตั้งแต่เปิดฎีกาฉบับล่าสุดออกมาอ่าน เกากงกงยืนก้มหน้าอยู่เบื้องล่าง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ภายในห้องเงียบอยู่ครู่ใหญ่ก่อนที่พระสุรเสียงทุ้มจะดังขึ้น “ฎีกาฉบับนี้...ผู้ใดเป็นคนถวาย” เกากงกงรีบประสานมือ “ทูลฝ่าบาท...อ๋องเจ็ดถวายด้วยพระองค์เองพ่ะย่ะค่ะ” หลี่จิ้งเหยียนทอดพระเนตรตัวอักษรบนกระดาษอีกครั้งสีหน้าไม่สู้ดีนัก ภายในฏีกากล่าวขอขอพระราชทานอนุญาตพาเซี่ยกุ้ยเฟยออกนอกวัง เพื่อจัดหาเครื่องสักการะสำหรับพิธีบวงสรวงบรรพชน ตามพระประสงค์ของไทเฮา ปลายนิ้วเรียวค่อยๆ เคาะลงบนโต๊ะไม้กฤษณาเป้นจังหวะอย่างใช้ความคิด ตึก...ตึก...ตึก... ทุกครั้งที่พระองค