All Chapters of หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ: Chapter 21 - Chapter 30

เซี่ยเยว่หลันสบพระเนตรเขาอยู่เพียงครู่ ก่อนเป็นฝ่ายละสายตาออกอย่างสงบนิ่ง ไม่มีความอาลัย ไม่มีคำถามแม้แต่ความเจ็บปวดที่เคยมีให้เห็นอยู่ทุกครั้ง...ก็ไม่มี ราวกับบุรุษบนพระที่นั่งมังกรเป็นเพียงคนผู้หนึ่งในงานเลี้ยงเท่านั้น แล้วนางกลับหันไปอีกด้าน ที่นั่น...หลี่เซวียนกำลังยกจอกสุราขึ้นพอดี ดวงตาของคนทั้งสองสบกัน ชายหนุ่มยกมุมปากขึ้นเพียงเล็กน้อย ก่อนยกจอกในมือให้นางจากระยะไกล เซี่ยเยว่หลันไม่ได้ยิ้มตอบแต่ดวงตาที่เย็นชามาตลอดทั้งคืนกลับอ่อนลงเพียงน้อยนิด กร๊อบ เสียงบางอย่างดังขึ้นบนพระที่นั่งมังกร จอกหยกในพระหัตถ์หลี่จิ้งเหยียน...เกิดรอยร้าวขึ้นแล้ว รอยร้าวบางๆ แล่นจากขอบจอกหยกลงมาถึงก้นจอกแต่มือหนาของฝ่าบาทยังกำจอกนั้นแน่น หลี่จิ้งเหยียนก้มหน้ามองสิ่งที่อยู่ในมือเพียงครู่ ก่อนจะคลายแรงออกอย่างช้าๆ ราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น ทว่าสายตากลับยกขึ้นอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว เซี่ยเยว่หลันหันกลับไปนานแล้วไม่แม้แต่จะหันกลับมาอีก นางกำลังรับชาที่ชิงหลัวรินให้ ใบหน้างดงามสงบนิ่ง มุมปากเจือรอยยิ้มอย่างสง่า ไม่มีทีท่าว่าจะรู้ด้วยซ้ำว่

“เพราะหากวัดความจริงใจด้วยราคาสิ่งของ...” สายตาของนางเลื่อนไปยังพระโพธิสัตว์หยก ดวงตานิ่งสนิทนั้นส่งสายตาเหมือนดูแคลนเพียงนิ่ง ก่อนจะกลับมาหยุดบนใบหน้าของซูหว่านหนิง “คนที่มีเงินมากที่สุด คงกตัญญูที่สุดในใต้หล้าแล้วกระมัง” เสียงหัวเราะเบาๆ หลุดจากโต๊ะเชื้อพระวงศ์ ซูหว่านหนิงหน้าเปลี่ยนสี นางหันไปมองหลี่เซวียนกำลังยกจอกสุราขึ้นปิดริมฝีปาก ทว่ารอยยิ้มในดวงตากลับชัดเจนเกินปิดบัง “อ๋องเจ็ดเห็นสิ่งใดน่าขันหรือเพคะ” ซูหว่านหนิงถาม หลี่เซวียนวางจอกลง “ไม่มีนี่” “แต่เมื่อครู่หม่อมฉันได้ยินพระองค์หัวเราะ” หลี่เซวียนอ๋องยืดตัวขึ้นพลางจ้องซุหว่านหนิงนิ่ง “ข้าเพียงคิดว่าที่พี่สะใภ้พูด..ดูทีช่างมีเหตุผล” พี่สะใภ้ สองคำนั้นทำให้ทั้งงานเงียบลงอีกครั้ง เซี่ยเยว่หลันหันขวับ หลี่จิ้งเหยียนเองก็จ้องมองน้องชายทันที ซูหว่านหนิงกำมืออยู่ใต้แขนเสื้อใบหน้าขาวนั้นเริ่มแดงระเรื่อด้วยความโกรธ แต่หลี่เซวียนกลับไม่สนใจสายตาผู้ใด “ของขวัญมีค่าเพราะคนรับเห็นค่า” เขากล่าวเรียบๆ “มิใช่เพราะคนให้ต้องการให้คนท

“หยุด!” เสียงหนึ่งดังขึ้นไม่ใช่ฮ่องเต้ ไม่ใช่อ๋องเจ็ดแต่เป็นเซี่ยเยว่หลัน นางลุกขึ้นจากที่นั่งใบหน้าเรียบนิ่งแต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว “ทุกคนนั่งลง!” เสียงของนางไม่ได้แหลมสูงแต่เด็ดขาดเสียจนคนจำนวนไม่น้อยหยุดตามโดยไม่รู้ตัว ซูหว่านหนิงหันมองอย่างไม่อยากเชื่อ เซี่ยกุ้ยเฟยกลับไม่สนใจนางแม้แต่น้อย นางก้าวลงจากข้างพระแท่น “หากผู้ใดวิ่งออกไปพร้อมกันตอนนี้ นอกจากจักขวางทางทหารดับเพลิงแล้ว ยังอาจเหยียบกันตายก่อนที่ไฟจะมาถึงตัวเสียอีก” นางหันไปหาหัวหน้าขันทีด้วยแววตาคมนิ่ง “ประตูด้านใดใกล้หอเฉิงหมิงที่สุด” “ประตูตะวันออกพ่ะย่ะค่ะ” “ปิดประตูตะวันออกของตำหนักฉือหนิง ห้ามแขกออกทางนั้น” ขันทีชะงัก “แต่ว่า...” “ให้เปิดประตูใต้ไว้เป็นทางอพยพ หากจำเป็นต้องเชิญเสด็จไทเฮา ให้ใช้ทางนั้นเพียงทางเดียว” นางหันไปทางเหล่านางกำนัลที่ห้มล้อมพระมารดา พลางสั่งการต่อ “เอาผ้าหนาไปชุบน้ำให้ชุ่ม เตรียมอุดไว้ตามประตูและหน้าต่างทุกด้าน” “เพคะ!” กลุ่มนางกำนัลรีบเร่งไปเตรียมของตามคำสั่ง นางหันกลับมายังนางกำนัลอีกกลุ่ม

“หว่านหนิง!” หลี่จิ้งเหยียนรีบโอบหญิงสาวเข้ามาไว้ในอ้อมแขน ในขณะที่นางหลับตาและกรีดร้อง และที่ด้านข้างของหญิงสาวเองนั้นเซ่ยเยว่หลันเองก็ยืนอยู่ไม่ห่างนักเช่นกัน หลี่เซวียนที่เห็นเหตุการณ์นั้นชัดเจนรีบรั้งร่างบางเข้ามากอดไว้พลางหันหลังของตนกำบังนาง โต๊ะด้านหลังถูกชนจนถ้วยชาตกแตกกระจาย หลี่จิ้งเหยียนชนเข้ากับโต๊ะจนข้าวของหล่นกระจายเต็มพื้น องครักษ์หลายคนกรูกันเข้าไป ขันทีเอื้อมมือหมายจะคว้าคอหญิงสาว แต่ปลายนิ้วยังไม่ทันแตะตัวนาง ร่างของเขาก็ถูกองครักษ์กระแทกออกไปเสียก่อน จิ้งเหยียนยังคงโอบซูหว่านหนิงไว้แน่น เขาก้มมองหญิงสาวที่ตัวสั่นอยู่ในอ้อมอกเพียงครู่ ก่อนเงยหน้าขึ้นแล้วสายตาก็หยุดนิ่ง ไม่ไกลออกไปนักเซี่ยเยว่หลันยังอยู่ในอ้อมแขนของหลี่เซวียน แผ่นหลังของชายหนุ่มหันรับอันตรายแทนนาง แขนข้างหนึ่งโอบรั้งร่างบางไว้แน่นราวกับเป็นสิ่งที่ทำไปโดยสัญชาตญาณ หลี่จิ้งเหยียนนิ่งไปชั่วขณะทั้งที่ในอ้อมแขนของพระองค์เองก็ยังมีสตรีอีกคนอยู่เช่นกัน ตุบ! ร่างขันทีถูกกระแทกล้มลงกับพื้น แต่แทนที่จะยอมให้จับ เขากลับคลานถอยหลังอย่างบ้าคลั่ง เซี่ยเยว่หลันจ้องเขา

“เยว่หลัน” ไทเฮาเรียกอีกครั้ง “เพคะ เสด็จแม่” “คืนนี้เจ้ากลับตำหนักจี้เห่อเสีย” เซี่ยเยว่หลันชะงัก ตำหนักจี้เห่อ...ราชโองการกักบริเวณยังไม่ครบกำหนด การที่นางมาอยู่ที่นี่คืนนี้ได้ก็เพราะไทเฮาเสด็จไปรับนางออกมาด้วยพระองค์เอง หากกลับไปนางก็ยังเป็นเซี่ยกุ้ยเฟยผู้ถูกกักบริเวณเช่นเดิม “เพคะ” นางรับคำโดยไม่มีท่าทีต่อต้าน ไทเฮาทอดพระเนตรนาง ก่อนสายพระเนตรจะเลื่อนไปยังบุรุษอีกคน “เซวียนเอ๋อร์” หลี่เซวียนที่ยืนอยู่ไม่ไกลก้าวเข้ามา “ลูกอยู่นี่พ่ะย่ะค่ะ” “ไปส่งเยว่หลันกลับตำหนักจี้เห่อให้ข้า” ท้องพระโรงที่กำลังมีเสียงเคลื่อนไหวเงียบลงไปชั่วขณะ เซี่ยเยว่หลันเงยหน้าทันที หลี่จิ้งเหยียนเองก็หันกลับมาด้วยสายตาเรียบนิ่งเช่นกัน “เสด็จแม่” พระสุรเสียงดังขึ้นก่อนที่หลี่เซวียนจะรับคำ ไทเฮาหันมองโอรสองค์โต “มีอะไร” “ไม่จำเป็นต้องรบกวนอ๋องเจ็ดหรอกพ่ะย่ะค่ะ” หลี่จิ้งเหยียนตรัสเรียบๆ “ลูกจะให้กององครักษ์ไปส่งกุ้ยเฟยเอง” ไทเฮามองพระองค์ “ข้าไม่ได้ถามว่าตำหนักจี้เห่อขาดองครักษ์หรือไม่” หลี่จิ้งเหยียนนิ่ง