All Chapters of หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ: Chapter 171 - Chapter 180

เสียงนกร้องจากชายป่าดังแว่วเข้ามาท่ามกลางหมอกบางที่ลอยปกคลุมเส้นทาง ฝนเมื่อคืนหยุดตกแล้ว เหลือเพียงหยดน้ำที่เกาะอยู่ตามชายคาและใบไม้ ก่อนจะร่วงหล่นลงสู่พื้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เซี่ยเยว่หลันค่อยๆ ลืมตาขึ้น ความรู้สึกแรกที่รับรู้คือความหนักอึ้งทั่วร่าง ศีรษะยังคงมึนเล็กน้อย แต่ความร้อนระอุที่แผดเผาอยู่ตลอดทั้งคืนลดลงไปมากแล้ว นางขยับตัวช้าๆ ผ้าห่มถูกคลุมอยู่จนถึงช่วงอก นางกะพริบตาสองสามครั้ง ก่อนจะพยายามนึกว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น นางจำได้ว่าตัวเองไม่สบาย จากนั้น...ภาพทุกอย่างกลับเลือนราง เซี่ยเยว่หลันขมวดคิ้ว พยายามนึกต่อ แต่กลับปวดศีรษะจนต้องยกมือกุมขมับ “คุณหนู?” เสียงชิงหลัวดังขึ้นจากด้านข้าง เซี่ยเยว่หลันหันไปมอง ชิงหลัวกำลังยกอ่างน้ำเข้ามาในห้อง เมื่อเห็นว่านางลืมตาแล้ว ดวงตาก็สว่างขึ้นทันที “คุณหนูตื่นแล้ว!” “อืม” เสียงของเซี่ยเยว่หลันยังแหบเล็กน้อย “ตอนนี้กี่โมงแล้ว?” “ยามเฉินแล้วเจ้าค่ะ” “ข้าหลับนานถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?” “คุณหนูหลับไปเกือบทั้งคืนเจ้าค่ะ” ชิงหลัวรีบวางอ่างน้ำลง ก่อนจะเดินเข

ขบวนเดินทางออกจากโรงเตี๊ยมตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง หลังจากฝนตกหนักติดต่อกันหลายวัน อากาศในวันนี้กลับแจ่มใสอย่างไม่น่าเชื่อ แสงแดดอ่อนส่องผ่านม่านหมอกที่ลอยต่ำเหนือภูเขา ถนนที่เคยเต็มไปด้วยโคลนเริ่มแห้งลง เหลือเพียงรอยล้อรถม้าและกีบม้าที่ประทับเป็นแนวยาวไปตามเส้นทาง เซี่ยเยว่หลันนั่งอยู่ในรถม้า ไข้ของนางลดลงจนแทบเป็นปกติแล้ว แม้ร่างกายยังอ่อนแรงอยู่บ้าง แต่สีหน้ากลับดีขึ้นกว่าเมื่อสองวันก่อนมาก นางเปิดม่านขึ้นเล็กน้อย สายลมเย็นพัดเข้ามาปะทะใบหน้า “ดีขึ้นแล้วหรือ? รับลมเช่นนั้น” เสียงหลี่เซวียนดังขึ้นจากด้านข้าง เขาขี่ม้าอยู่ข้างรถม้าเช่นเดิม เซี่ยเยว่หลันพยักหน้า “ดีขึ้นมากแล้ว” “ยังเวียนศีรษะหรือไม่?” “ไม่แล้ว” “แน่ใจ?” “แน่ใจ” “เช่นนั้นก็ดี” เขาหันกลับไปมองถนนข้างหน้า “อีกประมาณครึ่งชั่วยามจะถึงตลาดคาราวาน พ้นจากที่นั่นเดินทางไปตามแนวเขา อีกไม่นานก็เข้าเขตอู่หนานแล้ว” เซี่ยเยว่หลันเลิกคิ้ว “ตลาดคาราวาน?” “เป็นตลาดใหญ่ที่พ่อค้าเดินทางจากหลายแคว้นมารวมกัน ก่อนแยกเส้นทางไปทางอู่หนานหรือที่อื่นๆ”

ตลาดคาราวานค่อยๆ เงียบลงเมื่อดวงอาทิตย์คล้อยต่ำ ร้านค้าหลายร้านเริ่มเก็บของ พ่อค้าต่างแคว้นทยอยปิดแผงเพื่อเตรียมเดินทางต่อ ขณะที่บางส่วนกลับจุดตะเกียงแขวนไว้ตามทางเดิน แสงสีส้มอ่อนส่องกระทบพื้นดินที่ยังชื้นจากฝนเมื่อหลายวันก่อน ขบวนของหลี่เซวียนพักอยู่จนกระทั่งจัดหาเสบียงและเปลี่ยนม้าเรียบร้อย เดิมทีเขาตั้งใจจะออกเดินทางก่อนพลบค่ำ แต่หัวหน้าคาราวานแจ้งว่าทางข้างหน้ามีช่วงหนึ่งที่เพิ่งเกิดดินถล่ม จำเป็นต้องรอให้คนงานเคลียร์เส้นทางเสียก่อนจึงทำให้ขบวนต้องออกเดินทางในยามค่ำ หลี่เซวียนก้าวขึ้นมาบนรถม้าพร้อมนาง ก่อนจะปิดม่านลงอย่างเบามือ ทิ้งเสียงฝีเท้าของทหารและเสียงล้อรถที่บดไปกับถนนไว้ด้านนอก ภายในรถม้าค่อนข้างกว้าง มีเบาะนุ่มปูอยู่สองฝั่งและโต๊ะไม้เล็กๆ ตรงกลาง โคมไฟดวงหนึ่งแขวนอยู่ด้านบน แสงสลัวไหวไปตามแรงสั่นสะเทือนของรถ เซี่ยเยว่หลันเหลือบมองเขา “เหตุใดพระองค์จึงขึ้นมาด้วยเพคะ?” หลี่เซวียนเลิกคิ้ว “เมื่อครู่เจ้าบอกว่าเหนื่อย” “แต่หม่อมฉันไม่ได้บอกว่าจะให้พระองค์มานั่งเฝ้านี่เพคะ” “ข้าก็ไม่ได้บอกว่าจะมาเฝ้า” เขานั่งลงตรงข้ามนา

ตลอดเส้นทางหลังจากนั้น ไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีก เซี่ยเยว่หลันยังคงอยู่ในอ้อมแขนของหลี่เซวียน ด้วยท่าทางที่ในตอนแรกเต็มไปด้วยความเก้อเขิน แต่เมื่อรถม้ายังคงโยกเป็นระยะ นางก็ไม่กล้าขยับตัวมากนัก เกรงว่าหากฝืนลุกขึ้นอีกครั้งจะต้องล้มลงเหมือนเดิม หลี่เซวียนเองก็ไม่ได้เร่งให้นางกลับไปนั่งที่เดิม เขาเพียงประคองเอวนางไว้หลวมๆ อีกมือหนึ่งคอยกันศีรษะของนางไม่ให้กระแทกกับผนังรถม้า ทุกครั้งที่ล้อรถบดผ่านก้อนหินหรือร่องถนน เขาจะขยับแขนเข้ารับแรงสั่นสะเทือนโดยไม่รู้ตัว จากที่ตั้งใจเพียงให้นางอยู่ตรงนี้ชั่วครู่…สุดท้ายกลับกลายเป็นว่านางค่อยๆ ผ่อนคลายลง ศีรษะของเซี่ยเยว่หลันเอนซบลงบนอกของเขาโดยไม่รู้ตัว หลี่เซวียนก้มมองใบหน้าที่ค่อยๆ สงบนิ่งลงของนาง ก่อนจะยกมือขึ้นจัดเส้นผมที่ปรกอยู่ข้างแก้มให้อย่างแผ่วเบา “หลับเถิด…” เสียงของเขาเบาจนแทบกลืนไปกับเสียงล้อรถ เซี่ยเยว่หลันไม่ได้ตอบ นางหลับไปแล้วหลี่เซวียนจึงพิงตัวกับเบาะด้านหลัง ปล่อยให้นางนอนอยู่บนอกของตนเองเช่นนั้นตลอดทาง นอกหน้าต่าง…ความมืดค่อยๆ เคลื่อนผ่านไปทีละชุ่น จากเส้นทางบนภูเขากลายเป็นถนนดินที่กว้างขึ้น

ในขณะที่บรรยากาศภายในโรงเตี๊ยมกำลังตึงเครียด เสียงปรบมือกลับดังขึ้นจากทางด้านหลัง แปะ…แปะ…แปะ… เสียงปรบมือดังขึ้นอย่างไม่รีบร้อน ท่ามกลางความเงียบของผู้คนในโรงเตี๊ยม ทุกสายตาหันไปยังต้นเสียงพร้อมกัน หญิงสาวผู้หนึ่งกำลังเดินเข้ามาจากประตูทางเข้า นางสวมอาภรณ์สีม่วงเข้มขลิบทอง ลวดลายบนเนื้อผ้าปักเป็นเถาดอกหลันเลื้อยอยู่ตามชายแขนเสื้อและชายกระโปรงอย่างประณีต บนศีรษะประดับปิ่นทองรูปหงส์คู่กับหยกสีขาวนวล เครื่องประดับทุกชิ้นล้วนงดงาม หากแต่ไม่ได้มากจนดูฟุ่มเฟือย กลับยิ่งขับให้ผู้สวมใส่ดูสูงศักดิ์และสง่างาม เบื้องหลังของนางมีหญิงรับใช้สี่คนและองครักษ์อีกหลายคนเดินตามมา ทุกคนล้วนแต่งกายเรียบร้อยและมีสีหน้าสงบนิ่ง เพียงมองก็รู้ได้ทันทีว่า…สตรีผู้นี้ไม่ใช่คนธรรมดา ยิ่งเมื่อคนในโรงเตี๊ยมต่างพากันก้มศีรษะหลีกทางให้นางโดยพร้อมเพรียง เซี่ยเยว่หลันก็ยิ่งมั่นใจในฐานะของอีกฝ่าย หญิงสาวเดินเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน ก่อนหยุดอยู่ห่างจากโต๊ะของหลี่เซวียนไม่กี่ก้าว นางยกมือขึ้นอย่างสง่างาม “หม่อมฉันขอคารวะอ๋องเจ็ด” น้ำเสียงอ่อนหวาน ทว่าชัดเจนและมั่นคง