All Chapters of หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ: Chapter 301 - Chapter 310

เซี่ยเยว่หลันขมวดคิ้วแน่น นางเคยได้ยินชื่อขันทีอาวุโสผู้นี้มานับครั้งไม่ถ้วน เกากงกงเป็นคนสนิทที่อยู่รับใช้ข้างกายฮ่องเต้มาหลายรัชกาล แม้แต่ขุนนางผู้ทรงอำนาจบางคนยังต้องไว้หน้าเขา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงข้าราชบริพารในวังที่ต่างรู้ดีว่า หากต้องการให้ฎีกาหรือเอกสารสำคัญส่งถึงพระหัตถ์ฝ่าบาทโดยเร็ว ย่อมหลีกเลี่ยงการผ่านมือของคนผู้นี้ได้ยากทว่านางไม่เคยคิดมาก่อนว่า คนที่อยู่ใกล้ชิดฮ่องเต้ถึงเพียงนั้นจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีของบิดา “เกากงกงเป็นเพียงขันทีผู้ดูแลกิจการภายในวัง เหตุใดเขาจึงมีอำนาจสั่งให้แก้ไขทะเบียนประตูเมืองได้?” นางถามเสียงต่ำ เสวียนอู่ไม่รีบตอบ เขาหยิบเอกสารอีกสองฉบับออกมาวางเรียงข้างกัน ก่อนชี้ให้เห็นรอยหมึกจางๆ ที่มุมกระดาษ “เพราะในช่วงก่อนเกิดคดีแม่ทัพเซี่ย เกากงกงเป็นผู้รับผิดชอบนำเอกสารบางส่วนจากวังหลวงไปส่งยังหน่วยงานภายนอกขอรับ อาศัยอำนาจของขันทีใกล้ชิดฮ่องเต้ เขาจึงสามารถเรียกใช้คนของสำนักตรวจการและกองรักษาประตูเมืองได้ โดยไม่จำเป็นต้องมีคำสั่งเป็นลายลักษณ์อักษรทุกครั้ง” “แต่การแก้ไขบัญชีเสบียงทหารและทะเบียนประตูเมืองไม่ใ

“หมอหลวงตรวจสอบแล้วหรือไม่ว่ายาต้มที่ถวายมีปัญหาหรือไม่?” “ตรวจสอบแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เกากงกงตอบ “หมอหลวงยืนยันว่าเป็นยาตามตำรับที่ใช้รักษาบาดแผล แต่เพื่อความปลอดภัย กระหม่อมได้สั่งให้เก็บหม้อยาและกากยาที่เหลือไว้แล้ว ไม่มีผู้ใดได้รับอนุญาตให้แตะต้องพ่ะย่ะค่ะ” หลี่เซวียนหันไปมองหัวหน้าหมอหลวงทันที “เจ้าเป็นผู้จัดยาให้ฝ่าบาทด้วยตนเองหรือไม่?” “กราบทูลท่านอ๋อง กระหม่อมเป็นผู้ตรวจสอบตำรับยาและสั่งให้จัดถวายด้วยตนเองพ่ะย่ะค่ะ ส่วนผู้ต้มยาเป็นหมอหลวงประจำตำหนัก ซึ่งทำหน้าที่นี้มาหลายปีแล้ว” “หลังจากฝ่าบาทเสวยยา พระอาการทรุดลงทันทีเช่นนั้น พวกเจ้าควรตรวจสอบให้ละเอียด อย่าเพิ่งสรุปว่าเป็นเพราะพระวรกายอ่อนแอเพียงอย่างเดียว” “กระหม่อมเข้าใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ” หลี่เซวียนไม่ได้กล่าวสิ่งใดต่อ แต่สายพระเนตรกลับเย็นเยียบลง ฮ่องเต้ทรงบาดเจ็บสาหัสอยู่ก่อนแล้ว การที่พระอาการทรุดลงหลังเสวยยาอาจเป็นผลจากการเสียพระโลหิตและความอ่อนแอของพระวรกาย ทว่าในสถานการณ์ที่มีคนลอบปลงพระชนม์เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ เขาไม่อาจปล่อยให้ความผิดปกติแม้เพียงเล็กน้อยผ่านไปโดยไม่ตรวจสอ

เสียงไทเฮาทำให้หลี่เซวียนหยุดฝีพระบาท เขาหันกลับไปมองพระมารดา ก่อนจะประสานมือค้อมศีรษะ “ลูกได้รับรายงานว่ามีคนลอบเข้าไปในหอเก็บเอกสารของกรมพิธีการพ่ะย่ะค่ะ ทะเบียนการเสียชีวิตของราชครูเซี่ยหมิงเต๋ออาจถูกขโมยไป หากปล่อยให้คนผู้นั้นหลบหนี หลักฐานที่เกี่ยวข้องกับคดีแม่ทัพเซี่ยอาจสูญหายไปตลอดกาล” เมื่อได้ยินชื่อราชครูเซี่ยหมิงเต๋อ พระพักตร์ของไทเฮาพลันเคร่งขรึมขึ้น “ราชครูเซี่ยหมิงเต๋อ...คนที่ถูกประกาศว่าถึงแก่กรรมไปแล้วเมื่อหลายปีก่อนนั่นหรือ?” “พ่ะย่ะค่ะ” “เหตุใดทะเบียนการตายของเขาจึงกลายเป็นสิ่งสำคัญในเวลานี้?” หลี่เซวียนนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะตัดสินใจกราบทูลตามความจริง “เพราะลูกพบความผิดปกติในเอกสารคดีแม่ทัพเซี่ยพ่ะย่ะค่ะ ทั้งบัญชีเสบียงทหารและทะเบียนประตูเมืองต่างมีร่องรอยการแก้ไข อีกทั้งยังมีหลักฐานบ่งชี้ว่ารถม้าจากจวนราชครูเซี่ยหมิงเต๋อออกจากเมืองหลวงในคืนก่อนที่ราชสำนักจะประกาศการเสียชีวิตของเขา” ไทเฮาทรงเงียบงัน “เจ้าสงสัยว่าเขายังมีชีวิตอยู่หรือ?” “ลูกยังไม่อาจยืนยันได้พ่ะย่ะค่ะ แต่หากเขาตายไปแล้วจริง เหตุใดจึงมีคนพย

“หากเราหาหีบใบนั้นพบ เราอาจรู้ว่าท่านพ่อพยายามปกป้องสิ่งใดอยู่” ชิงหลัวมองนางด้วยความกังวล “แล้วหากคนที่อยู่เบื้องหลังรู้ว่าพระองค์กำลังตามหาหีบใบนั้นเล่าเพคะ?” เซี่ยเยว่หลันเงยหน้าขึ้น แววตาของนางสงบนิ่งกว่าที่ชิงหลัวคาดคิด “พวกเขาก็จะรู้ว่าข้าไม่ได้คิดจะปล่อยให้ความตายของท่านพ่อถูกฝังไว้ตลอดไป” นางเอื้อมมือไปดับตะเกียงดวงหนึ่ง เหลือเพียงแสงสลัวที่ส่องอยู่เหนือเอกสาร “ชิงหลัว พรุ่งนี้เราไม่จำเป็นต้องรีบไปค้นคลังของหลวงด้วยตนเอง ข้าจะให้คนตรวจสอบบัญชีทรัพย์สินก่อน หากมีใครพยายามขัดขวาง นั่นก็เป็นเบาะแสอีกชิ้นหนึ่ง” “เพคะ แต่เหนียงเหนียงแน่ใจหรือเพคะว่าของพวกนั้นยังอยู่” ชิงหลัวสีหน้ากังวลใจ แต่ก่อนจะเดินออกจากห้อง นางกลับหยุดฝีเท้าแล้วหันมาพูดอีกครั้ง “เหนียงเหนียงเพคะ มีอีกเรื่องหนึ่ง...” “ว่ามา” “เมื่อหลายวันก่อน บ่าวเห็นคนแปลกหน้ามายืนอยู่ด้านนอกตำหนักจี้เห่อ เขาไม่ได้เข้ามา เพียงยืนมองประตูอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินจากไป บ่าวคิดว่าเป็นคนที่มาส่งข่าวให้ฝ่ายใน จึงไม่ได้ใส่ใจ แต่ตอนนี้เมื่อนึกย้อนกลับไป บ่าวรู้สึกว่าคน

ทว่าในความเงียบงันนั้น นางกลับรู้สึกว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องตำหนักอยู่จากที่ใดสักแห่ง นางหันไปมองประตู “ชิงหลัว” นางกำนัลคนสนิทรีบเข้ามา “เพคะ เหนียงเหนียง” “ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป เอกสารทุกฉบับที่เกี่ยวข้องกับคดีแม่ทัพเซี่ยต้องเก็บไว้ในที่เดียวกัน ห้ามนำออกไปให้ผู้ใด และห้ามให้คนแปลกหน้าเข้าใกล้ห้องหนังสือโดยเด็ดขาด” “เพคะ” “อีกเรื่องหนึ่ง พรุ่งนี้ให้คนไปสืบถามอย่างเงียบๆ ว่ามีผู้ใดเคยทำงานในคลังของหลวงและยังมีชีวิตอยู่บ้างในช่วงที่ทรัพย์สินของจวนแม่ทัพถูกยึด ข้าต้องการหาคนที่รู้ว่าหีบเอกสารของท่านพ่อถูกส่งไปที่ใด” ชิงหลัวรับคำ แต่สีหน้ายังคงเต็มไปด้วยความกังวล “เหนียงเหนียง หากคนเหล่านั้นรู้ว่าเรากำลังตามหาหีบใบนั้น พวกเขาอาจลงมือก่อนที่เราจะพบมันนะเพคะ” “ข้ารู้ แต่ถึงอย่างนั้นเราก็ต้องสืบหาอยู่ดี หลักฐานของฝ่าบาทเอาผิดสกุลซูและสกุลมู่ได้จริง...แต่ข้ากลับคิดว่า มีคนบงการพวกเขาอยู่” เซี่ยเยว่หลันหันกลับมามองนาง ดวงตาสงบนิ่งแต่เด็ดขาด “เพราะฉะนั้นเราจึงต้องหามันให้พบก่อนที่พวกเขาจะมีโอกาสทำลายหลักฐานทั้งหมดและลอยนวลไ