Se connecterPartager
บทที่ 314 คำพูดของฝ่าบาท
Date de publication:
2026-10-18 19:51:57
Dernier chapitre
หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ บทที่ 319 หม่อมฉันจะรอ
นางสูดลมหายใจลึก พยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น “แต่หม่อมฉันจะไม่สาปแช่งพระองค์อีกแล้วเพคะ หม่อมฉันไม่อยากให้พระองค์ตายจากไปเหมือนที่ท่านพ่อจากไป ฝ่าบาททรงฟื้นขึ้นมาเถิดนะเพคะ” นิ้วมือของนางค่อยๆ สอดเข้าไปประคองพระหัตถ์ที่เย็นเฉียบ ใบหน้างามอาบไปด้วยน้ำตาที่ไหลไม่ยอมหยุด ภาพวันที่รู้ข่าวการตายของแม่ทัพเซี่ย นางแทบจะล้มทั้งยืน ความตายคือสิ่งที่นางเกลียดและกลัวที่สุด “หม่อมฉันจะรอให้พระองค์ทรงฟื้นขึ้นมา หม่อมฉันจะรอ แล้วเราค่อยพูดเรื่องนี้กันอีกครั้งเพคพะ และคราวนี้...พระองค์ต้องฟังหม่อมฉันให้จบด้วยนะเพคะ ฝ่าบาทได้ยินหม่อมฉันมั้ยเพคะ ฝ่าบาท...” ความเงียบยังคงเป็นคำตอบเดียว เซี่ยเยว่หลันฝืนยิ้มทั้งน้ำตาให้บุรุษที่ไม่อาจมองเห็นรอยยิ้มของนาง ก่อนจะก้มหน้าลงแนบพระหัตถ์ของเขาอีกครั้ง นางไม่รู้ว่าหลี่จิ้งเหยียนจะมีโอกาสลืมพระเนตรขึ้นมาอีกหรือไม่ ไม่รู้ว่าคำพูดที่นางเก็บซ่อนไว้ในใจจะมีโอกาสกล่าวออกไปจนครบหรือเปล่า แต่ในคืนนี้ นางจะไม่ปล่อยให้เขาต้องนอนอยู่เพียงลำพัง ดวงตาที่เปียกชื้นจ้องมองใบหน้าของชายหนุ่มไม่คลาดสายตา ยามฟ้าสางหลี่เซวียนกลับมาถึงตำหนักพร้อ
หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ บทที่ 319 หม่อมฉันยังไม่ให้อภัยพระองค์
ไทเฮาทรงเรียกหลี่เซวียนจากด้านหลัง เขาหันกลับไปประสานมือถวายคำนับ “เสด็จแม่” ไทเฮาทอดพระเนตรประตูห้องบรรทมที่ปิดสนิท ก่อนจะตรัสด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า “เยว่หลันอยู่ข้างในหรือ?” “พ่ะย่ะค่ะ นางไม่ยอมออกมา” ไทเฮาทรงถอนพระปัสสาสะยาว “เด็กคนนั้นแบกรับเรื่องราวมามากเหลือเกิน ทั้งที่คนซึ่งควรได้รับความยุติธรรมตั้งแต่แรกกลับต้องรอคอยมาจนถึงวันนี้” หลี่เซวียนมิได้ตอบ เพราะเขารู้ดีว่าความเจ็บปวดของเซี่ยเยว่หลันไม่อาจชดเชยด้วยคำปลอบโยนเพียงไม่กี่คำสิ่งที่นางต้องการไม่ใช่คำสัญญาว่าจะมีคนรักนางไปตลอดชีวิต แต่เป็นความจริงที่ถูกปิดบังมานาน เป็นชื่อเสียงของบิดาที่ถูกทำลาย และเป็นโอกาสที่จะได้ใช้ชีวิตโดยไม่ต้องหวาดกลัวว่าใครจะนำอำนาจมาพรากสิ่งสำคัญไปจากนางอีก “เสด็จแม่ กระหม่อมจะไปจัดการเรื่องหลักฐานพ่ะย่ะค่ะ” ไทเฮาทรงหันมาทอดพระเนตรเขา “เจ้าจะออกไปตอนนี้หรือ?” “พ่ะย่ะค่ะ ยิ่งฝ่าบาททรงพระประชวรหนักเท่าใด เซี่ยหมิงเต๋อก็ยิ่งมีโอกาสใช้ช่วงเวลานี้บิดเบือนความจริงมากขึ้นเท่านั้น กระหม่อมจะไม่ปล่อยให้เขาทำสำเร็จ” พระเนตรของไทเฮาพ
หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ บทที่ 318 ชีพจรกลับมาแล้ว
เสียงร้องเรียกหมอหลวงของเซี่ยเยว่หลันทำให้เหล่านางกำนัลที่เฝ้าอยู่ด้านนอกแตกตื่นไปตามกัน ไม่นาน ประตูห้องบรรทมก็ถูกผลักเปิดออก หมอหลวงหลายคนรีบรุดเข้ามาพร้อมหีบยา เมื่อเห็นพระโลหิตสีแดงเข้มเปื้อนพระหัตถ์ของฮ่องเต้ ทุกคนต่างหน้าซีดเผือด รีบคุกเข่าลงตรวจพระอาการโดยไม่กล้าเสียเวลาแม้แต่ลมหายใจเดียว “เหนียงเหนียง ขอพระองค์ถอยออกมาก่อนพ่ะย่ะค่ะ!” “ไม่! ข้าจะอยู่ที่นี่!” เซี่ยเยว่หลันกุมพระหัตถ์ของหลี่จิ้งเหยียนไว้แน่น ราวกับหากนางปล่อยมือเพียงนิดเดียว บุรุษผู้นี้จะจากนางไปตลอดกาล “ฝ่าบาทเพิ่งตรัสกับหม่อมฉันอยู่เลย พระองค์ยังรับสั่งว่าจะเปิดเผยความจริงเรื่องบิดาของหม่อมฉัน ยังรับปากว่าจะไม่ให้หม่อมฉันต้องจดจำบุญคุณของพระองค์...แล้วพระองค์จะมาทิ้งหม่อมฉันไปเช่นนี้ได้อย่างไรเพคะ!” นางพูดทั้งน้ำตา แต่คนบนพระแท่นกลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ หมอหลวงผู้เฒ่าแตะชีพจรอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าอย่างเห็นได้ชัด เขารีบตรวจพระอาการอีกครั้ง แล้วหันไปสั่งผู้ช่วยด้วยเสียงเคร่งเครียด “นำเข็มเงินมาเร็วเข้า! เตรียมยากดพิษกับโสมพันปีด้วย!” “ใต้เท้า หมอหลวงใหญ่
หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ บทที่ 317 เจ้ายังเกลียดข้าอยู่หรือไม่
หลี่จิ้งเหยียนทรงทอดพระเนตรหญิงสาวที่กำลังร้องไห้อยู่ข้างพระแท่น พระหัตถ์ที่วางอยู่บนหลังมือนางสั่นเทาเล็กน้อย ราวกับแม้แต่การสัมผัสนางในเวลานี้ก็กลายเป็นสิ่งที่พระองค์ต้องใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่เหลืออยู่ “เยว่เยว่...” “เพคะ หม่อมฉันอยู่ตรงนี้” เซี่ยเยว่หลันรีบขานรับ นางโน้มตัวเข้าไปใกล้พระองค์อีกนิด ราวกับกลัวว่าหากตอบช้าเพียงเสี้ยววินาที พระสุรเสียงนี้อาจไม่มีโอกาสเรียกชื่อนางอีกแล้ว หลี่จิ้งเหยียนทรงมองดวงตาแดงก่ำของนางอยู่นาน ก่อนจะตรัสด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “เจ้ายังเกลียดข้าอยู่หรือไม่?” เซี่ยเยว่หลันชะงักงัน คำถามนี้มาอย่างกะทันหันจนนางไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไร ความเกลียดชังที่มีต่อบุรุษตรงหน้าไม่ได้เกิดขึ้นเพียงวันสองวัน แต่มันสะสมจากความเจ็บปวด ความผิดหวัง และการถูกบีบบังคับให้ต้องอยู่ในสถานที่ซึ่งหัวใจของนางไม่เคยปรารถนา นางเคยเกลียดเขา เกลียดที่เขาใช้พระราชอำนาจพรากนางจากคนที่รัก เกลียดที่เขาไม่เคยถามความสมัครใจของนาง เกลียดที่เขาทำให้นางต้องกลืนความเจ็บปวดไว้เพียงลำพัง ขณะที่ผู้คนรอบกายต่างคิดว่านางได้รับเกียรติสูงสุดจากการเป็
หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ บทที่ 316 ข้าขออภัย...ที่ปล่อยให้เจ้าต้องรอความจริงมานาน
ฮ่องเต้ทอดพระเนตรพระอนุชานิ่งนาน “ลงโทษเขาตามความผิด แต่อย่าใช้ความแค้นเป็นเหตุให้ทำร้ายผู้บริสุทธิ์ เจ้าต้องทำให้คนทั้งแผ่นดินเห็นว่า ความยุติธรรมยังมีอยู่จริง” หลี่เซวียนทรงค้อมพระเศียร “ข้าจะจดจำไว้พ่ะย่ะค่ะ” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเร่งร้อนก็ดังขึ้นจากนอกประตู ตามด้วยเสียงขันทีที่ประกาศอย่างรีบร้อน “กุ้ยเฟยเสด็จ!” ทุกสายตาภายในห้องพลันหันไปทางประตู บานประตูถูกผลักเปิดออก เซี่ยเยว่หลันก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว นางสวมชุดสีอ่อน ใบหน้าซีดเซียวราวกับเพิ่งผ่านการเดินทางที่ยาวนาน ดวงตาคู่งามแดงก่ำ เมื่อเห็นฮ่องเต้ประทับอยู่บนพระแท่น นางก็ชะงักฝีเท้าทันที ภาพตรงหน้าต่างจากความทรงจำของนางอย่างสิ้นเชิง หลี่จิ้งเหยียนที่เคยประทับอย่างสง่างามเหนือผู้คน บัดนี้กลับผ่ายผอมจนเห็นได้ชัด พระพักตร์ซีดขาว พระเกศายุ่งเล็กน้อย และแม้แต่การทอดพระเนตรมาที่นางยังต้องใช้เรี่ยวแรงอย่างมาก เซี่ยเยว่หลันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ปลายนิ้วเย็นเฉียบ ก่อนหน้านี้นางเพิ่งได้ยินข่าวว่าฮ่องเต้ทรงประชวรหนัก แต่ไม่เคยคิดเลยว่าจะทรงมีพระอาการถึงเพียงนี้
หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ บทที่ 315 นาง...ยังไม่มาอีกหรือ
หลี่จิ้งเหยียนทรงจับพระหัตถ์ของไทเฮาไว้แน่น ก่อนจะหันพระพักตร์ไปทางหลี่เซวียน ดวงพระเนตรที่เคยเปี่ยมด้วยอำนาจบัดนี้กลับหม่นหมอง ราวกับคนที่แบกรับความลับมานานหลายปีจนไม่เหลือเรี่ยวแรงจะปกปิดมันอีกต่อไป “เซวียนเอ๋อร์...หากข้าต้องจากไป เจ้าต้องช่วยข้าทำเรื่องหนึ่งให้สำเร็จได้หรือไม่?” หลี่เซวียนทรงขยับเข้าไปใกล้พระแท่น “เสด็จพี่โปรดรับสั่งมาเถิดพ่ะย่ะค่ะ ตราบใดที่ข้ายังมีชีวิตอยู่ ข้าจะทำให้สำเร็จ” หลี่จิ้งเหยียนทรงพยักพระพักตร์อย่างช้าๆ ก่อนจะตรัสด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “นำหลักฐานทั้งหมดออกมาเปิดเผยต่อหน้าขุนนางในราชสำนัก อย่าปล่อยให้ผู้บริสุทธิ์ต้องแบกรับความผิดที่ตนไม่ได้ก่ออีกต่อไป ไม่ว่าเบื้องหลังจะเกี่ยวข้องกับผู้ใดก็ตาม...เจ้าต้องทำให้ความจริงปรากฏ” “พ่ะย่ะค่ะ ข้ารับปาก” “หากหลักฐานเหล่านั้นสามารถเอาผิดเซี่ยหมิงเต๋อได้ ก็จงดำเนินการตามกฎหมาย อย่าให้เขามีโอกาสทำลายหลักฐานหรือหลบหนีไปได้อีก เขาทำร้ายผู้คนมามากเกินไปแล้ว” เมื่อได้ยินชื่อนี้ แววพระเนตรของหลี่เซวียนพลันเย็นเยียบ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เซี่ยหมิงเต๋ออ
Vous vous intéresseriez aussi à
ทะลุมิติทั้งทีดันมีสามีเป็นผู้พิการ
ฤดูหนาวที่เงียบเหงา25.4K Vuesหลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก
จิ้งซิง635.3K Vuesเซี่ยชิงหลี ดรุณีเปลี่ยนชะตาพลิกอนาคต
zuey28.9K Vuesย้อนชะตาวิวาห์รัก ชาตินี้ข้าขอเป็นฮองเฮา
กระต่ายน้อยใต้ดวงจันทร์101.9K Vuesฮูหยินแม่ทัพคือหมอผ่าตัดมือทอง
ไป๋เหลียน/ฑริกา127 Vuesบุปผาโลหิตหวนคืนทวงแค้น
วริษา131 Vuesท่านอ๋องผู้นี้…เป็นของข้า
Selena74 Vuesเชลยเช่นข้า มิใช่สตรีอุ่นเตียง
แคลร์ออสติน140 Vues
