เข้าสู่ระบบจ้าวกงกงเหลือบมองฮ่องเต้เล็กน้อย ครึ่งเดือนก่อน...นั่นเป็นช่วงเวลาเดียวกับที่ฎีกาคัดค้านการแต่งตั้งฮองเฮาถูกส่งเข้ามาพอดี หลี่เซวียนทรงนิ่งไปนาน ก่อนตรัสขึ้น “นำตัวนางไปพักไว้ก่อน ห้ามผู้ใดติดต่อกับนางโดยไม่ได้รับอนุญาต” “พ่ะย่ะค่ะ” เมื่ออวี้หลานถูกพาตัวออกไป จ้าวกงกงจึงกราบทูลเสียงเบา “ฝ่าบาท ดูเหมือนไทเฮาจะทรงเตรียมการเรื่องแต่งตั้งฮองเฮาไว้ล่วงหน้าแล้วพ่ะย่ะค่ะ” “เช่นนั้น...เสด็จแม่ต้องการให้ข้าแต่งตั้งเยว่หลันจริงๆ” หลี่เซวียนตรัสช้าๆ “แต่พระนางกลับเลือกใช้วิธีที่ทำให้เยว่หลันต้องเสี่ยงชีวิต” “หรือไทเฮาอาจไม่ทรงทราบว่าคุณหนูฟ่านจะลงมือรุนแรงถึงเพียงนี้พ่ะย่ะค่ะ” “นั่นเป็นเรื่องที่ข้าต้องถามพระนางด้วยตนเอง” ตำหนักฉางเล่อไทเฮากำลังทอดพระเนตรเอกสารเกี่ยวกับพิธีสถาปนาฮองเฮา เมื่อขันทีเข้ามากราบทูลว่าฮ่องเต้เสด็จมาอีกครั้ง พระนางทรงเลิกพระขนงเล็กน้อย “ให้เข้ามา” หลี่เซวียนเสด็จเข้ามาโดยไม่รอช้า “เสด็จแม่” “เหตุใดวันนี้เจ้าจึงมาหาแม่บ่อยนัก?” “ลูกมีเรื่องต้องถาม” ไทเฮาทรงวางเอกสารลง
หลี่เซวียนทอดพระเนตรจ้าวกงกงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตรัสสั่งเสียงเรียบ “ส่งคนไปาตัวนางกำนัลผู้นั้นมาสอบสวนเดี๋ยวนี้ ทำให้เงียบที่สุดอย่าให้ผู้ใดรู้ว่าเรากำลังตรวจสอบนางอยู่” “พ่ะย่ะค่ะ” “อีกอย่างหนึ่ง ให้คนไปตรวจสอบว่า ก่อนเกิดเหตุมีผู้ใดเข้าออกตำหนักฉางเล่อบ้าง รวมถึงผู้ที่ได้รับอนุญาตให้เข้าเฝ้าไทเฮาในช่วงสามวันที่ผ่านมา” “กระหม่อมจะรีบจัดการพ่ะย่ะค่ะ” จ้าวกงกงถอยออกไปอย่างรวดเร็ว เซี่ยเยว่หลันมองตาม ก่อนจะหันกลับมาหาหลี่เซวียน “ฝ่าบาท...หรือว่าเรื่องนี้จะไม่ใช่เพียงแผนของไทเฮาเพคะ?” “ข้ายังไม่รู้” พระองค์ตอบตามตรง ก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นคลุมไหล่นางให้มิดชิด “แต่ไม่ว่าใครจะอยู่เบื้องหลัง ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าต้องเผชิญเรื่องเช่นนี้อีก” “หม่อมฉันไม่เป็นไรแล้วเพคะ” “เจ้ายังพูดเช่นนี้ได้อีกหรือ?” หลี่เซวียนเลิกพระขนง “เมื่อวานเจ้าจมน้ำจนหมดสติ วันนี้ยังมีหน้ามาบอกว่าไม่เป็นไรอีก?” เซี่ยเยว่หลันเม้มริมฝีปาก นางรู้ว่าตนเองเถียงไม่ขึ้น จึงได้แต่หลุบตาลง “หม่อมฉันเพียงไม่อยากให้พระองค์เป็นห่วง” “เช่นนั้นก็จงดูแล
ภายในตำหนักของเซี่ยเยว่หลัน หลี่เซวียนเสด็จกลับมาในยามดึก เมื่อเข้าไปถึงห้องบรรทมก็พบว่าชิงหลัวยังคงนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียง “นางเป็นอย่างไรบ้าง?” “คุณหนูยังไม่ฟื้นเพคะ แต่หมอหลวงเพิ่งมาตรวจอาการและบอกว่าชีพจรคงที่ขึ้นแล้ว” หลี่เซวียนพยักพระพักตร์ ก่อนประทับลงข้างเตียง พระองค์เอื้อมมือไปแตะหน้าผากของหญิงสาวอย่างแผ่วเบา “เยว่หลัน...ข้ากลับมาแล้ว” ไม่มีเสียงตอบรับ พระองค์มองใบหน้าซีดเซียวของนาง ก่อนจะค่อยๆ กุมมือเล็กๆ ไว้ “ข้าไปพบเสด็จแม่มาแล้ว” ชิงหลัวเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย “ฝ่าบาท...” “เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ เสด็จแม่ยอมรับว่าเป็นผู้จัดการให้เจ้ามาที่ตำหนักฉางเล่อ แต่พระนางไม่ได้สั่งให้ฟ่านจื่อเหยาทำร้ายเจ้า” หลี่เซวียนหยุดไปครู่หนึ่ง “พระนางต้องการเร่งรัดให้ข้าตัดสินใจเรื่องแต่งตั้งฮองเฮา” ชิงหลัวเบิกตากว้าง “เช่นนั้น...เรื่องทั้งหมดเป็นแผนของไทเฮาหรือเพคะ?” “เป็นแผนที่วางไว้เพื่อให้ข้าตัดสินใจ แต่สิ่งที่ฟ่านจื่อเหยาทำเกินกว่าที่พระนางคาดคิด” พระองค์ทอดพระเนตรหญิงสาวบนเตียง “ข้าไม่คิดว่าเรื่องนี้จะจบลงเพียงแค่การ
“เจ้าคิดว่าแม่วางแผนให้เกิดเรื่องเช่นนี้หรือ?” “ลูกไม่กล้ากล่าวหาเสด็จแม่ แต่ลูกต้องการความจริง” ไทเฮาทรงหลับพระเนตรลงชั่วครู่ ก่อนจะวางพระหัตถ์ลงบนโต๊ะ “ใช่ แม่ตั้งใจเชิญเยว่หลันมา” หลี่เซวียนขมวดพระขนง “เสด็จแม่หมายความว่าอย่างไร?” “แม่ตั้งใจให้เจ้าเห็นว่า หากเจ้ายังปล่อยให้เรื่องการแต่งตั้งฮองเฮายืดเยื้อต่อไป เยว่หลันจะต้องเผชิญกับสิ่งใดบ้าง” “เสด็จแม่!” “แม่ไม่ได้สั่งให้ฟ่านจื่อเหยาทำร้ายนาง” ไทเฮาตรัสขัดขึ้นอย่างหนักแน่น “แม่เพียงต้องการให้เจ้าเห็นความจริงว่า การปล่อยให้ตำแหน่งฮองเฮาว่างอยู่เช่นนี้ ทำให้สตรีที่เจ้ารักกลายเป็นเป้าหมายของผู้คนมากเพียงใด” หลี่เซวียนกำพระหัตถ์แน่น “เสด็จแม่ทรงใช้เยว่หลันเป็นเครื่องมือเพื่อเร่งรัดให้ลูกประกาศแต่งตั้งนางหรือ?” “แม่ต้องการให้เจ้าตัดสินใจเสียที เจ้าเมื่อครั้งยังเป็นอ๋องเจ็ดเด็ดขาดและสุขุม แต่ดูเจ้าในตอนนี้สิ...” ไทเฮาตอบโดยไม่หลบสายตา “เจ้ารู้ดีว่าขุนนางสามคนที่ยื่นฎีกาคัดค้านกำลังใช้เรื่องอดีตของเยว่หลันเป็นข้ออ้าง พวกเขาไม่ได้ต้องการเพียงขัดขวางการแต่งตั้งฮองเฮา แต่ยังต้
“พาตัวนางออกไป” หลี่เซวียนตรัสโดยไม่แม้แต่จะปรายพระเนตรมองอีกฝ่าย “ฝ่าบาท! หม่อมฉันไม่ได้ทำร้ายนางจริงๆ นะเพคะ! ขอพระองค์ทรงฟังหม่อมฉันก่อน!” ฟ่านจื่อเหยาพยายามลุกขึ้น แต่ถูกนางกำนัลสองคนเข้ามาประคองแขนไว้ “หม่อมฉันเพียงตกใจจนเสียสติเท่านั้น หม่อมฉันไม่ได้ตั้งใจ...” “หากยังมีแรงพูด ก็จงเก็บแรงนั้นไว้ตอบคำถามของผู้ตรวจสอบ” พระสุรเสียงเย็นชาทำให้ฟ่านจื่อเหยาสะดุ้ง นางถูกพาออกจากอุทยานไปทั้งน้ำตา ก่อนจะหันกลับมามองหลี่เซวียนเป็นครั้งสุดท้าย ทว่าบุรุษผู้นั้นกลับไม่เคยหันมามองนางอีกเลย สายพระเนตรของพระองค์ยังคงจับจ้องอยู่ที่เซี่ยเยว่หลันราวกับต่อให้มีสตรีอีกนับพันยืนอยู่ตรงหน้า ก็ไม่มีผู้ใดสามารถดึงความสนพระทัยของพระองค์ไปได้ เมื่อกลับถึงตำหนัก เซี่ยเยว่หลันถูกนำตัวเข้าไปพักในห้องบรรทมทันที หลี่เซวียนประทับอยู่ข้างเตียงไม่ห่าง แม้หมอหลวงจะกราบทูลให้พระองค์เปลี่ยนฉลองพระองค์และพักผ่อนบ้าง แต่พระองค์ก็ไม่ยอมเสด็จไปที่ใด “ทูลฝ่าบาท ท่านหญิงสำลักน้ำเข้าไปมาก ร่างกายยังอ่อนแอ จำเป็นต้องพักผ่อนอย่างน้อยสองสามวันพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะจัดยาให้ แต่คืนนี
“ไม่ต้องกลัว ข้าอยู่กับเจ้า” พระองค์ถอดเสื้อชั้นในที่ยังแห้งกว่าออกมาคลุมร่างนางไว้ แม้จะไม่อาจช่วยให้ร่างกายอบอุ่นขึ้นได้มากนัก แต่ก็ยังดีกว่าปล่อยให้นางต้องนอนเปียกชุ่มอยู่เช่นนั้น “หมอหลวงมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ!” หมอหลวงวิ่งเข้ามาพร้อมหีบยา เมื่อเห็นสภาพของเซี่ยเยว่หลันก็รีบคุกเข่าลงตรวจอาการทันที “ทูลฝ่าบาท ขอพระองค์โปรดให้กระหม่อมตรวจพระอาการของท่านหญิงก่อนพ่ะย่ะค่ะ” หลี่เซวียนค่อยๆ วางนางลงบนผ้าที่ขันทีนำมารองไว้ แต่พระหัตถ์ยังไม่ยอมปล่อยมือของนาง “รักษานางให้ได้” “กระหม่อมจะทำสุดความสามารถพ่ะย่ะค่ะ” “ไม่ใช่แค่สุดความสามารถ” พระเนตรของฮ่องเต้เย็นเยียบ “นางต้องปลอดภัยเท่านั้น!” หมอหลวงไม่กล้าตอบสิ่งใดอีก รีบตรวจชีพจรและฟังลมหายใจ ก่อนสั่งให้คนเตรียมน้ำอุ่น ผ้าแห้ง และยาที่จำเป็น เซี่ยเยว่หลันยังคงไอเป็นระยะ นางพยายามขยับมือ แต่กลับไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะยกนิ้ว หลี่เซวียนจับมือนางไว้แน่น “อย่าฝืน ข้าไม่ไปไหน” นางคล้ายได้ยินเสียงนั้น จึงพยายามบีบพระหัตถ์ตอบกลับอย่างแผ่วเบา เพียงเท่านั้นดวงตาของหลี่เซวียนก็แดงก่ำขึ้นทันที







