All Chapters of ชู้รักจำเลยหัวใจ: Chapter 81 - Chapter 90

“แกก็รู้ว่าพ่ออยากให้เจ้าครามแต่งงานมีครอบครัวมานานแล้ว ตอนนี้พ่อกำลังจะมีหลานสะใภ้และเหลนหรือแกไม่ดีใจล่ะ” นายหัวเข้มพูดกับลูกชายคนเดียวอย่างยิ้มแย้ม“ดีใจสิครับพ่อ ตาครามอายุก็ไม่น้อยสมควรมีครอบครัวตั้งนานแล้วถ้าไม่มัวแต่งี่เง่าป่านนี้คงแต่งงานไปแล้วจริงมั้ยครับพ่อ” ทศพลว่าลูกชายขำๆ“เรื่องมันผ่านไปแล้วล่ะ ดีนะที่พ่อแม่ของหนูอามี่เข้าใจไม่ถือสาเอาความ” นายหัวเข้มพูดถึงพ่อแม่ของหลานสะใภ้ที่ยอมรับหลานชายของเขา“คุณครามเป็นทายาทของเศรษฐีเมืองใต้ใครจะไปถือสาคะคุณพ่อ” ปานวาดอดพูดไม่ได้ยิ่งเห็นพ่อสามีกับสามีตื่นเต้นดีใจเธอก็ไม่พอใจและอิจฉาได้แต่เก็บไว้ในใจ“ไม่ใช่ว่าทุกคนจะเห็นแก่เงินกันหมดนะปานวาด ถ้าหนูอามี่ไม่เอาเจ้าครามเธอก็มีกินมีใช้อย่างสบายเพราะทำธุระกิจไม่ได้อยู่เฉยๆ ที่ฉันรู้เพราะฉันได้คุยกับหนูอามี่มาก่อนและเจ้าครามกับหนูอามี่รักกันจริงไม่เกี่ยวกับเรื่องฐานะ เธออย่าเอาตัวเองมาตัดสินคนอื่นว่าคิดเหมือนเธอเลย” นายหัวเข้มพูดเสียงเรียบเขารู้ว่าปานวาดอยู่กับลูกชายเพราะเงินมากกว่าจะรักจริงแต่มันก็เป็นเรื่องของทศพลเขาไม่ยุ่ง“พอเถอะปานวาด ขืนยังพูดมากผมจะให้คุณอยู่ที่รีสอร์ทนะ”“ค่ะนายห

“คุณคราม” มิรันดาขนลุกซู่เมื่อได้ยินเสียงแหบพร่าของเขาไหนจะลมหายใจร้อนผ่าวรดต้นคอของเธอจึงเงยหน้าขึ้นมองสบตาคมเข้มของเขาที่มีลูกไฟเล็กๆกลอกกลิ้งไปมาเปล่งประกายเป็นเพลิงพิศวาสทำให้กายสาวสั่นสะท้านเขมินทร์มองดวงตาเรียวเหมือนกวางน้อยใสซื่อที่หลอกล่อให้เขาติดกับหลงใหลรสชาติหวานล้ำจากเรือนกายนุ่มอยากครอบครองทั้งตัวและหัวใจและตอนนี้เขาก็สมหวังแล้ว“หนาวเหรอครับที่รัก”“มะ ไม่ค่ะ” มิรันดาหลบตาลงมองไปในท้องทะเลที่มืดมิดและเสียงคลื่นสาดซัดหาดทรายแม้จะมีแสงดวงดาวสว่างมันก็ยังดูน่ากลัวแต่มีเขมินทร์อยู่เคียงข้างเธอไม่กลัวอะไรทั้งนั้นเพราะรู้ว่าเขาจะปกป้องเธอกับลูกๆ“มี่รู้มั้ยครับว่าตั้งแต่ที่ผมรู้วามี่แต่งงานแล้วตัวเองกลายเป็นชู้รักของมี่ หัวใจของผมก็แตกสลายในตอนนั้นทั้งเจ็บปวดเสียใจที่ถูกมี่หลอกแม้จะขัดแย้งตรงที่มี่ยังบริสุทธิ์แต่ไม่สามารถทำให้หัวใจของของผมสงบลงได้จึงมีแต่โกรธแค้นที่ถูกหลอกจนไม่อยากเจอหน้าและได้ยินเสียงของมี่ทำให้ผมปิดกั้นทุกอย่างไม่รับรู้เรื่องของมี่กับเขาแต่สุดท้ายผมก็ทนไม่ได้จึงมาหามี่ขอแค่ได้เห็นหน้าก็พอแต่ก็ทำให้ผมคลาดกับมี่ผมก็จ้างนักสืบเพื่อให้รู้เรื่องราวของมี่และรู้ว่

“อยากมีสิคะ วิอยากมีลูกค่ะ” เธอนึกว่าสามีพูดเล่นกับเพื่อนไม่คิดว่าเขาอยากมีลูกกับเธอจริง“งั้นคืนนี้เรามาทำลูกกันนะครับ” ภูริพูดจบก็ทาบริมฝีปากแนบลงริมฝีปากอิ่มของภรรยาอย่างอ่อนโยนก่อนจะสอดลิ้นสากเข้าไปในโพรงปากตวัดปลายลิ้นเกี่ยวรัดลิ้นเล็กไว้อย่างดูดดื่ม“อืออ..” วิตาครางเบาๆกระหวัดปลายลิ้นเกี่ยวรัดตอบโต้ลิ้นสากยั่วเย้าดูดดึงเข้าปากอย่างดูดดื่มและให้ความร่วมมือกับสามีที่ถอดชุดนอนผ้าฝ้ายเนื้อนุ่มตัวยาวออกจากกายแล้วถอดเสื้อผ้าของเขาจนเปลือยเปล่า“วิจ๋า อืมม” ภูริไล้ปลายลิ้นเลียใบหูแล้วดูดติ่งหูเบาๆ มือหนาลูบไล้ผิวนุ่มไปตามลำตัวก่อนจะหยุดที่สองเต้าอวบอิ่มที่เขาดื่มกินทุกค่ำคืนไม่เคยว่างเว้นแล้วลากลิ้นสากร้อนผ่าวไปตามลำคอลงปถึงเนินอกอวบอิ่มที่สองมือเคล้นคลึงหนักมือขึ้นเรื่อยๆด้วยความต้องการที่ไหลไปรวมกันตรงปลายท่อนเนื้อลำยาว“คุณภูขาวิต้องการคุณภูค่ะ อืมม..” วิตาครางออกมาด้วยความเสียวสยิวร่างกายร้อนรุ่มด้วยความต้องการรสสวาทที่สามีปลุกเร้าอย่างจัดเจนช่ำชองพร่ำสอนบทรักเธอทุกคืนวันไม่เคยขาดและเธอก็ชอบให้เขาสัมผัสแนบชิดลึกล้ำ“ผมรู้ครับที่รัก อื้มม..” ภูริพูดชิดยอดอกสีชมพูระเรื่อแข็งเป็นไตแล

“ถึงครามจะมีเมียโอปอลก็ไม่แคร์หรอก คราวนี้โอปอลจะไม่ถอยแน่” โอปอลยืนรอชายหนุ่มหน้าห้องน้ำยังไงคืนนี้เธอจะชวนเขาไปดื่มต่อให้ได้แต่พอเห็นพงษ์แล้วก็เซ็งทันที“ไปกันเถอะพงษ์” เขมินทร์เดินออกมาจากห้องน้ำเจอคนสนิทแล้วกลับไปหาเจ้าของคลับเพื่อขอตัวกลับบ้าน“ครามคะ” โอปอลเดินตามชายหนุ่มไปติดๆ“มีอะไรอีกโอปอล” เขมินทร์ยกมือขึ้นปิดจมูกอีกครั้งเพราะกลิ่นน้ำหอมของโอปอลจนแทบทนไม่ไหว“ครามคะ โอปอลอยากขอบคุณครามที่ช่วยเหลือโอปอลกับครอบครัวไปดื่มกับโอปอลสักแก้วนะคะ” โอปอลพยายามเดินเข้าใกล้ชายหนุ่มแต่เขาถอยหนีเธออีกแล้ว“หยุดอยู่ตรงนั้นนะโอปอล” เขมินทร์บอกโอปอลที่เดินมาหาเขาทั้งที่เขาถอหนีแต่กลิ่นน้ำหอมยังตามมารบกวนจนจะอ้วกอยู่แล้ว“หลีกไปนะ ฉันจะคุยกับคราม” โอปอลตวาดพงษ์ที่มาขวางเธอไม่ให้เข้าใกล้เขมินทร์“คุณครามยังทำธุระไม่เสร็จคงไปดื่มกับคุณโอปอลไม่ได้ เชิญครับ” พงษ์บอกอดีตคู่ควงของเจ้านายที่จู่ๆก็โผล่มาตื้อทั้งที่รู้ว่าเขมินทร์ไม่เคยสนใจนานแล้ว“แกเป็นแค่ลูกน้องอย่ามายุ่งเรื่องของเจ้านาย” โอปอลว่าพงษ์ที่คอยขัดขวางเธอไม่ให้เข้าใกล้เขมินทร์“ผมบอกว่ามีธุระ คุณฟังไม่รู้เรื่องหรือไงออกไปไกลๆเลยเหม็นน้ำ

ฝ่ายเขมินทร์ได้รับสายของจรัญที่โทรมาบอกว่าปู่ให้ไปกินข้าวเที่ยงด้วยตั้งแต่ช่วงสายและบอกว่าต้องมาให้ได้เพราะท่านสั่งแม่ครัวทำอาหารรอแล้วพอดูนาฬิกาบอกเวลาสิบเอ็ดนาฬิกาเขาก็ลุกขึ้นเดินออกจากห้องทำงาน“ไปกินข้าวกันเถอะพงษ์ ไม่รู้ปู่มีอะไรถึงโทรมาบอกให้ไปกินข้าวเที่ยงด้วย” เขมินทร์บอกคนสนิทแล้วเดินนำไปที่รถเพื่อกลับบ้านไปทานข้าวกับปู่แล้วเย็นนี้เขาจะไปกรุงเทพเพื่อคุยกับเมียสาวที่เข้าใจเขาผิด“นายหัวมีเรื่องจะคุยด้วยมั้งครับ” พงษ์รู้จากทัตติโทรมาบอกว่าไม่ต้องจองตั๋วว่ามิรันดาจะมาภูเก็ตเช้าวันนี้แต่ไม่บอกเจ้านายและไม่ได้จองตั๋วเครื่องบินตามที่เจ้านายสั่งพงษ์ขับรถออกจากฟาร์มเลี้ยงหอยไข่มุกกลับบ้านก่อนจะเหยียบคันเร่งเร็วขึ้นเพราะถนนโล่งต่างจากขามาที่ขับมาสบายๆเพราะต้องไปให้ทันเวลาอาหารเที่ยงและอยากให้เจ้านายเจอกับภรรยาที่มาเซอร์ไพรส์จะได้ไม่ต้องห่วงพะวงอีกก่อนจะรู้ว่ารถผิดปกติเมื่อหน้าปัดรถขึ้นสีแดงอันตรายของเบรกรถ“คุณครามย้ายมานั่งด้านหลังผมแล้วรัดเข็มขัดด้วยครับ ผมรู้สึกว่าเบรกจะมีปัญหา” พงษ์บอกเจ้านายเมื่อเหยียบเบรกแล้วมันจมวืดจึงผ่อนคันเร่งแล้วลองเหยียบเบรกอีกครั้งก็รู้เลยว่าเบรกรถมีปัญห