All Chapters of เดิมพันรักหมอเถื่อน: Chapter 71 - Chapter 80

เขาเดินกลับมาหยุดยืนประชิดบานกระจก มองหยาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของคนที่เขารักที่สุดอารัญยกมือขวาที่สวมถุงมือยุทธวิธีขึ้นช้าๆ เขาวางฝ่ามือทาบลงบนแผ่นกระจกนิรภัย ทาบทับลงตรงตำแหน่งเดียวกับฝ่ามือเล็กๆ ของนิรินที่แนบอยู่ด้านใน ราวกับพยายามจะถ่ายทอดความอบอุ่นและความมั่นใจผ่านกำแพงที่ขวางกั้นนิรินหยุดทุบกระจก เธอสะอื้นไห้ มองฝ่ามือใหญ่ของเขาที่ทาบอยู่ตรงหน้า สลับกับมองเข้าไปในดวงตาของมัจจุราชที่ตอนนี้ไม่มีความเย็นชาหลงเหลืออยู่เลย มันมีเพียงความปวดร้าวและการปกป้องที่ลึกซึ้งที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะมอบให้ได้

อารัญพิงหลังกับกระจก หอบหายใจโกยอากาศเข้าปอด มือขวายังคงกำปืนแน่น เขาปรายตามองบาดแผลที่ไหล่ซ้าย เลือดไหลทะลักออกมาไม่หยุด แต่เขาไม่มีเวลามาใส่ใจ ชายหนุ่มขบกรามจนนูนเป็นสัน ยกปืนขึ้นประทับเตรียมพร้อมรับมือกับศัตรูระลอกต่อไปที่กำลังส่งเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเขาไม่หันกลับมามองเธออีก เขาตั้งสมาธิทั้งหมดเพื่อป้องกันไม่ให้ใครเข้ามาแตะต้องประตูบานนี้ได้ภายในกรงกระจก ความช็อกสุดขีดจากการเห็นคนรักถูกยิงต่อหน้าต่อตา เริ่มส่งผลกระทบต่อร่างกายที่บอบบางและเต็มไปด้วยรอยร้าวของนิรินทันทีอึก...

เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าคอมแบทหลายคู่ดังสะท้อนก้องมาจากโถงทางเดิน คราวนี้พวกมันไม่ได้สุ่มยิงเข้ามามั่วๆ แต่กำลังเดินเรียงหน้ากระดานเข้ามาอย่างใจเย็น ราวกับรู้ว่าเหยื่อในซอยตันนี้ไม่มีทางหนีรอดไปไหนได้อีก"หยุดยิงก่อน" เสียงห้าวทุ้มและเย้ยหยันของชายคนหนึ่งดังตะโกนแหวกม่านควันเข้ามาอารัญยกกำปั้นขึ้นเป็นสัญญาณให้คินระงับการยิงโต้ตอบ ทั้งสองคนแนบตัวเข้ากับที่กำบัง รอคอยดูความเคลื่อนไหวของศัตรูควันสีเทาจางลง เผยให้เห็นกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดยุทธวิธีสีเทาเข้มหกคน ยืนเรียงรายอยู่ห่างออกไปประมาณยี่สิบเมตร ปลายกระบอกปืนกลเบาทุกกระบอกเล็งตรงมาที่เสาคอนกรีตและประตูเซฟรูม ตรงกลางกลุ่มคนเหล่านั้น คือชายร่างกำยำที่มีรอยแผลเป็นทางยาวพาดผ่านสันจมูก มันคือหัวหน้าชุดปฏิบัติการของตระกูลหวัง"หมดทางหนีแล้ว หมออารัญ!" หัวหน้ามือปืนตะโกนก้อง น้ำเสียงของมันเต็มไปด้วยความได้ใจ "ลูกน้องมึงข้างบนตายห่าไปครึ่งคลินิกแล้ว กระสุนมึงก็คงเหลือไม่กี่นัด ยอมจำนนซะดีกว่า จะได้ไม่ต้องตายศพไม่สวย"อารัญไม่ตอบ เขาเพียงแค่ตรวจเช็กระบบปืนในมือตัวเองเงียบๆ ประเมินระยะทางและมุมยิงในหัวอย่

ภายในเซฟรูม นิรินทรุดตัวลงคุกเข่าอยู่บนพื้นกระเบื้อง ร่างบอบบางนอนตะแคงคุดคู้กอดตัวเองแน่น เสื้อเชิ้ตสีเทาตัวโคร่งยับยู่ยี่ ถังออกซิเจนกระป๋องขนาดเล็กกลิ้งหล่นอยู่ข้างๆ ตัว หน้ากากพลาสติกที่ครอบจมูกหลุดเลื่อนลงมาอยู่ที่คางใบหน้าของเธอซีดเผือดไร้สีเลือด ริมฝีปากเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำอย่างเห็นได้ชัด ดวงตากลมโตที่เคยมองเขาด้วยความหวาดหวั่นบัดนี้ปิดสนิท หน้าอกบางไม่มีการขยับขึ้นลงตามจังหวะหายใจ ร่างกายของเธอหยุดนิ่งราวกับตุ๊กตากระเบื้องที่ถูกทิ้งขว้างอาการโรคหัวใจและหอบหืดของเธอกำเริบอย่างรุนแรงจากความช็อกสุดขีดที่เห็นเขาสู้รบ และตอนนี้... ร่างกายที่เปราะบางนั้นรับภาระไม่ไหวอีกต่อไป

หนึ่ง... สอง... สาม... สี่...ทุกครั้งที่เขากดน้ำหนักลงไป ซี่โครงบางๆ ของเธอยุบตัวลงตามแรงกด อารัญต้องกะน้ำหนักให้พอดีเพื่อบีบหัวใจให้สูบฉีดเลือด แต่ต้องระวังไม่ให้กระดูกเปราะบางของเธอหัก มันคือการใช้ความรุนแรงที่ต้องแฝงความทะนุถนอมเอาไว้ในทุกเสี้ยววินาทีเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นเต็มหน้าผากและกรอบหน้าคมคาย หยดลงมาปะปนกับคราบเลือดและควันปืน ลมหายใจของเขาหอบถี่กระชั้น แผงอกกว้างกระเพื่อมขึ้นลงอย่างหนักหน่วงตามจังหวะการกดภาพการสูญเสียในอดีตย้อนกลับมาหลอกหลอน เขาเคยกดหน้าอกพ่อบุญธรรมที่นอนจมกอง