All Chapters of เดิมพันรักหมอเถื่อน: Chapter 61 - Chapter 70

"นิริน!"อารัญคำรามลั่น เสียงของเขาไม่ได้มีความดุดันหรือรำคาญใจเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย มันมีเพียงความตื่นตระหนกขั้นสุด ชายหนุ่มทิ้งมาดความเย็นชาของมาเฟียไปจนหมดสิ้น เขาวิ่งถลาเข้าไปทรุดเข่าลงกระแทกพื้นข้างๆ ร่างของเธอมือใหญ่คว้าจับลาดไหล่บาง บังคับให้เธอพลิกตัวหงายขึ้นมาใบหน้าของนิรินซีดเผือดจนไร้สีเลือด ริมฝีปากที่เคยเป็นสีชมพูอ่อนบัดนี้เปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำอย่างน่ากลัว ดวงตากลมโตของเธอปรือขึ้นเพียงครึ่งเดียว แววตาว่างเปล่าและเลื่อนลอย หน้าอกบางกระเพื่อมขึ้นลงอย่างผิดจังหวะและแผ่วเบาจนแทบมองไม่เห็น"ทำไมไม่กดปุ่มเรียกคนมาช่วย! ปล่อยให้ตัวเองเป็นสภาพนี้ทำไม!" อารัญสบถเสียงดัง เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ดึงหลอดยาพ่นฉุกเฉินที่เขามักจะพกติดตัวไว้เสมอตั้งแต่รู้ว่าเธอป่วยออกมาชายหนุ่มประคองศีรษะของนิรินให้เงยขึ้น สอดปลายหลอดยาเข้าไประหว่างริมฝีปากที่แห้งผากของเธอ กดยาพ่นขยายหลอดลมเข้าไปสองปั๊มติดกัน"สูดหายใจเข้าไป ริน! สูดลึกๆ!" เขาออกคำสั่งเสียงสั่นนิรินตอบสนองด้วยความเชื่องช้า ยาพ่นช่วยขยายทางเดินหายใจได้ส่วนหนึ่ง เธอสูดอากาศเข

เขาพูดปลอบใจด้วยถ้อยคำหวานหูไม่เป็น ไม่รู้วิธีลูบหลังโอบกอดแล้วบอกว่าทุกอย่างจะดีขึ้น เขาเป็นมาเฟีย เป็นมัจจุราชที่มีแต่ความรุนแรงและความดิบเถื่อนเป็นอาวุธคู่กายและเมื่อเธอเอาแต่จมดิ่งลงสู่ก้นเหวของความเศร้า ปฏิเสธทุกการมีชีวิตอยู่ เขาก็เหลือวิธีเดียวที่จะกระชากสติเธอกลับมาวิธีเดียวที่เขาถนัดที่สุดอารัญขยับตัวขึ้นไปบนเตียงกว้าง เขาดึงผ้าห่มสีเทาเข้มที่คลุมร่างของนิรินออกอย่างรวดเร็วและโยนมันทิ้งไปที่ปลายเตียง หญิงสาวสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ เบิกตากว้างมองการกระทำอุกอาจนั้น

อารัญทนแรงตอดรัดนั้นไม่ไหว เขากระแทกสะโพกเข้าใส่หนักๆ อีกสองสามครั้ง ก่อนจะคำรามลั่นและปลดปล่อยสายธารแห่งความปรารถนาทุกหยาดหยดเข้าสู่ส่วนลึกของร่างกายเธออย่างสมบูรณ์แบบชายหนุ่มทิ้งตัวลงทาบทับร่างบอบบางที่หอบสะท้าน ซบใบหน้าที่ชื้นเหงื่อลงกับลาดไหล่เนียนของนิริน ลมหายใจของทั้งคู่หอบกระชั้นโกยอากาศเข้าปอดอย่างหนักหน่วง แผงอกกว้างที่แนบชิดกับหน้าอกของเธอรับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นแรงและรัวเร็วความเงียบโรยตัวลงมาปกคลุมห้องนอนอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่ความเงียบที่อึดอัดและว่างเปล่า มันเป็นความเงียบที่เต็มอิ่มไปด้วยความรู้สึกผูกพันและร่องรอยของพายุอารมณ์ที่เพิ่งพัดผ่านไปอารัญค่อยๆ พลิกตัวลงไปนอนตะแคงเคียงข้างนิริน เขาดึงร่างบอบบางที่อ่อนระทวยเข้ามาซุกไว้ในอ้อมกอด ใช้ท่อนแขนแกร่งโอบรัดเอวบางของเธอไว้แน่น นิรินไม่ได้ผลักไส เธอขยับตัวเข้าหาความอบอุ่นนั้น ซ่อนใบหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตาลงกับแผงอกกว้างของเขาฝ่ามือใหญ่ของศัลยแพทย์หนุ่มลูบไล้กลุ่มผมสีดำสนิทของเธออย่างแผ่วเบาและทะนุถนอม สัมผัสที่แตกต่างจากการร่วมรักเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง เขาจูบซับลงบนกระหม่อมบางขอ

"ใช่ ซ้อมระบบล็อกดาวน์หนีไฟและรับมือผู้บุกรุก" อารัญโกหกหน้าตาย น้ำเสียงของเขาราบเรียบเป็นธรรมชาติจนไม่มีพิรุธใดๆ เล็ดลอดออกมา "อีกเดี๋ยวสัญญาณเตือนภัยของตึกอาจจะดังขึ้น และระบบประตูไฟฟ้าทั้งหมดจะถูกล็อกชั่วคราว คนของพี่จะมีการจำลองสถานการณ์ปะทะกันข้างล่าง อาจจะมีเสียงดังโครมครามหรือเสียงคล้ายปืนหลุดรอดขึ้นมาบ้าง"เขาจ้องลึกลงไปในดวงตาของเธอ บีบกระชับลาดไหล่บางผ่านผืนผ้าห่มเบาๆ เพื่อส่งผ่านความมั่นใจ"พี่มาบอกไว้ก่อน หนูจะได้ไม่ตกใจจนช็อกไปอีก" อารัญพูดติดตลกเล็กน้อยเพื่อลดความตึงเครียด "เข้าใจไหมว่ามันคือการซ้อม ไม่ว่าหนูจะได้ยินเสียงอะไร ห้ามตื่นตระหนก ห้ามวิ่งออกไปนอกห้อง และที่สำคัญ... ห้ามลืมกินยาหลังอาหารเช้าเด็ดขาด"นิรินมองใบหน้าคมคายของผู้ชายตรงหน้า เธอสัมผัสได้ถึงความเอาใจใส่ที่ซ่อนอยู่ในคำสั่งเหล่านั้น การที่เขาอุตส่าห์เดินมาบอกเธอก่อนเพียงเพราะกลัวเธอจะตกใจเสียงสัญญาณเตือนภัย มันทำให้ก้อนเนื้อในอกซ้ายของเธอเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะโรคประจำตัว แต่เพราะความรู้สึกอุ่นซ่านที่ตีตื้นขึ้นมา"เข้าใจแล้วค่ะ" เธอพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย "รินจะอย

"รินทำไม่ได้หรอกค่ะ!" นิรินเถียงสู้ สองมือเล็กๆ กำชายเสื้อเชิ้ตของตัวเองแน่น "พี่รัญกับทุกคนกำลังจะออกไปสู้กับพวกมาเฟีย กำลังจะเอาชีวิตไปทิ้งเพราะริน! พี่รัญจะให้รินนอนหลับตาเฉยๆ ในขณะที่ทุกคนกำลังจะตายได้ยังไงคะ!""แล้วหนูออกไปช่วยฉันยิงพวกมันได้ไหมล่ะ!" อารัญตะคอกกลับ ความอดทนของเขาขาดสะบั้นเมื่อเห็นเธอพยายามจะรับผิดชอบในสิ่งที่เกินกำลัง "สภาพร่างกายพังๆ แบบหนู แค่ได้ยินเสียงปืนดังใกล้ๆ ก็ช็อกตายแล้ว อย่ามาทำตัวอวดเก่งเสนอตัวไปตายเพื่อความสบายใจของตัวเอง นิริน!"ถ้อยคำแทงใจดำนั้นทำให้ร่างบางชะงักงัน มันคือความจริงที่เธอปฏิเสธไม่ได้ เธออ่อนแอ เธอเป็นโรคหัวใจ เป็นหอบหืดรุนแรง เธอไม่มีปัญญาแม้แต่จะวิ่งหนีด้วยซ้ำ"ถ้ารินเป็นแค่ตัวถ่วง..." น้ำตาเม็ดโตร่วงหล่นลงมาตามร่องแก้ม นิรินสูดลมหายใจที่เริ่มติดขัด "พี่รัญก็ส่งรินให้พวกมันไปสิคะ รินไม่มีค่าพอให้พี่รัญต้องมาใส่เสื้อเกราะออกไปเสี่ยงตายแบบนี้ ปล่อยรินไปเถอะค่ะ รินไม่อยากให้ใครต้องมาเดือดร้อนเพราะรินอีกแล้ว"ประโยคตัดพ้อและทิ้งขว้างชีวิตตัวเองของเธอจุดไฟโทสะในอกอารัญให้ลุกโชนขึ้นมาอย่างรุนแรงมือใหญ่