เข้าสู่ระบบเวลาผ่านไปไวราวกับโกหก เผลอแป๊บเดียวชีวิตคู่ของฉันกับพี่เหนือก็เดินทางมาครบหนึ่งปีเต็ม ทว่าสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปมากที่สุดไม่ใช่แค่สถานะจากคู่รักกลายเป็นสามีภรรยา...แต่คือขนาดหน้าท้องของฉันที่นูนเด่นขึ้นมาจนเห็นได้ชัด และดีกรีความคลั่งรักบวกความขี้กังวลของคนรอบตัวที่พุ่งขึ้นมามากณ ห้องนั่งเล่นสุดหรูของบ้านหลังใหม่ ฉันกำลังนั่งเอนหลังอยู่บนโซฟาตัวนุ่มโดยมีหมอนอิงใบโตหนุนหลังไว้อย่างดี มือลูบหน้าท้องที่มีอายุครรภ์หกเดือนเบาๆ พลางมองดูศึกชิงนาง...ไม่สิ ศึกชิงสิทธิ์การดูแลคนท้องที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้า"เจ้าเหนือ วางชามรังนกนั่นลงเดี๋ยวนี้เลยนะ นั่นของที่ฉันให้คนไปตุ๋นมาให้ลูกสาวฉันโดยเฉพาะ!" เสียงทุ้มเข้มของ ปะป๊าอคิณ ดังลั่นพร้อมกับยื่นมือมาแย่งชามกระเบื้องใบสวยไปจากมือของสามีฉันหน้าตาเฉย"โธ่ ปะป๊าครับ ผมก็แค่จะเอามาเป่าให้หายร้อนก่อนป้อนน้องเองครับ" พี่เหนือโอดครวญเสียงอ่อย ยืนทำหน้าเหมือนลูกหมาหูลู่ ทั้งที่ในมืออีกข้างยังถือแก้วน้ำอุ่นเตรียมไว้ให้ฉันอยู่เลย"ไม่ต้อง! เรื่องดูแลลูกสาวกับหลานในท้อง ฉันทำเองได้ แกไปนั่งพักนู่นไป เห็นหน้าแกแล้วฉันหงุดหงิด ทำลูกสาวฉันท้องโตอุ้ยอ้ายขนาดนี้ได
อีกไม่นานพิธีส่งตัวเข้าหอที่กำลังจะเริ่มขึ้นในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า กลับตึงเครียดยิ่งกว่าการเจรจาธุรกิจพันล้านเสียอีกภายในห้องหอสุดหรูของโรงแรมระดับห้าดาว เตียงนอนขนาดใหญ่ถูกโรยด้วยกลีบกุหลาบสีแดงสดเป็นรูปหัวใจอย่างสวยงาม พี่เหนือนั่งตัวตรงแหน่วอยู่บนปลายเตียงใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมเม็ดบนออกเล็กน้อย เผยให้เห็นความหล่อเหลาที่ทำเอาฉันแอบใจสั่น ทว่าสายตาของเขาไม่ได้มองฉันเพียงคนเดียว...แต่กำลังจับจ้องไปที่ชายวัยกลางคนสองคนที่ยืนคุมเชิงอยู่หน้าเตียงปะป๊าอคิณ กอดอกแน่น ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงราวกับกำลังมาส่งลูกสาวออกรบ ไม่ใช่ส่งตัวเข้าหอ ข้างๆ กันคือ หม่ามี้เมล ที่คอยจับแขนสามีไว้พลางส่งยิ้มแห้งๆ ให้ฉันกับพี่เหนือ"เอาล่ะ...ในเมื่อพิธีการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว" ปะป๊าอคิณเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ทรงพลังจนพี่เหนือสะดุ้งตัวตรงอัตโนมัติ "ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ลูกสาวฉันก็เป็นภรรยาของแกอย่างถูกต้องตามกฎหมายแล้วนะเจ้าเหนือ""ครับปะป๊า ผมจะดูแลน้องให้ดีที่สุดครับ" พี่เหนือตอบรับเสียงหนักแน่น"ดี...แต่อย่าเพิ่งได้ใจไป" ปะป๊าอคิณก้าวเข้ามาใกล้เตียงอีกหนึ่งก้าว ชี้หน้าว่าที่ลูกเขย...ไม่สิ ลูก
หลังจากผ่านด่านหมั้นหมายมาได้หลายเดือน ในที่สุดระยะเวลาทำใจของปะป๊าอคิณก็สิ้นสุดลง ด้วยการเกลี้ยกล่อมแบบ 24 ชั่วโมงของหม่ามี้เมล จนกำหนดวันแต่งงานถูกจัดขึ้นอย่างสมเกียรติ และวันนี้ก็ถึงคิวของภารกิจสำคัญ...การลองชุดเจ้าสาวและเจ้าบ่าว ณ ร้านตัดชุดแต่งงานระดับไฮเอนด์ใจกลางเมือง พี่เหนือนั่งเกร็งอยู่บนโซฟาหลุยส์สวมชุดสูทเจ้าบ่าวสีสากลตัดเย็บอย่างประณีต เขายืนส่องกระจกเช็กความเรียบร้อยอยู่หลายรอบ พลางชะเง้อมองไปทางม่านห้องลองเสื้อของฉันด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ "หล่อใช้ได้นี่เจ้าเหนือ" เสียงปะป๊าอคิณดังขึ้นจากโซฟาข้าง ๆ ปะป๊านั่งจิบกาแฟดำสวมชุดสวมสบาย แต่สายตากลับจ้องมองว่าที่ลูกเขยแบบไม่วางตา "ขอบคุณครับปะป๊า...แต่ผมว่าชุดนี้น่าจะดูทางการไปหน่อยไหมครับ?" พี่เหนือเกาหัวยิ้ม ๆ "ไม่หรอก สมฐานะดี" ปะป๊าวางแก้วกาแฟลง แล้วลูบคางเบาๆ "แต่สำคัญที่สุดคือ... ชุดลูกสาวฉันต่างหาก ฉันกำชับช่างไว้แล้วว่า ห้ามให้เว้าหน้า ห้ามให้แหวกหลัง ห้ามให้สั้นเกินไป และที่สำคัญที่สุด...ห้ามซีทรูเด็ดขาด!" พี่เหนือหลุดขำเบาๆ "ปะป๊าครับ นี่ชุดเจ้าสาวนะครับ ไม่ใช่ชุดแม่ชี" "เจ้าเหนือ แกอยากลองดีกับฉันเหรอ"
ชีวิตหลังพิธีหมั้นหมายผ่านไปได้อย่างเรียบร้อย ถ้าไม่นับรวมเรื่องที่ปะป๊าอคิณตั้งกฎเหล็กขึ้นมาสิบแปดข้อสำหรับว่าที่ลูกเขยวันนี้เป็นวันหยุด พี่เหนือขับรถมารับฉันที่บ้านตามปกติเพื่อจะพาไปเดต แต่ยังไม่ทันที่รถจะจอดนิ่งสนิท ร่างสูงโปร่งของคุณพ่อสุดที่รักก็เดินถือสายยางรดน้ำต้นไม้มาหยุดยืนจ้องหน้าประตูรถทันทีพี่เหนือรีบกุลีกุจอลงจากรถ โค้งสวัสดีอย่างนอบน้อมประหนึ่งเจอกรรมการสอบสัมภาษณ์ทุนนักเรียนทุนพระราชทาน"สวัสดีครับปะป๊า วันนี้ผมมารับน้องไป...""ไปไหน?" ปะป๊าอคิณขัดขึ้นทันควัน สายตาคมกริบจ้องสแกนตั้งแต่หัวจรดเท้า "ใส่เสื้อคอกว้างไปไหมเจ้าเหนือ แล้วนั่นจะพาลูกสาวฉันไปไหน กลับกี่โมง?""ไปกินข้าวแล้วก็ดูหนังครับปะป๊า สัญญาว่าจะพาน้องกลับมาส่งก่อนหกโมงเย็นครับ" พี่เหนือยิ้มแห้ง ยืดตัวตรงเป๊ะ ๆ"หกโมงเย็น? แดดร่มลมตกพอดี...ห้าโมงครึ่งก็แล้วกัน เลทไปนาทีเดียวฉันเปลี่ยนลูกกุญแจรั้วบ้านนะ" ปะป๊าพูดเสียงเรียบพลางฉีดน้ำใส่ต้นไม้ แต่สายตาไม่ห่างจากว่าที่ลูกเขยเลยแม้แต่น้อย"พี่อคิณคะ! หยุดขู่ลูกได้แล้วค่ะ" เสียงหม่ามี้เมลดังมาจากในบ้าน พร้อมกับถือจานผลไม้เดินออกมา "เหนือลูก เข้ามากินผลไม้ก
เช้าต่อมา แสงแดดอบอุ่นของเช้าวันใหม่สาดส่องเข้ามาในห้องพักผู้ป่วย ราวกับเป็นสัญญาณเริ่มต้นชีวิตใหม่หลังจากผ่านพ้นมรสุมลูกใหญ่ หลังจากแพทย์ตรวจเช็กอาการอย่างละเอียดและอนุญาตให้พี่เหนือออกจากโรงพยาบาลได้ เขาก็ไม่ยอมเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว พอตกบ่าย ครอบครัวของพี่เหนือก็เดินทางมาถึงบ้านของฉันในสภาพที่เพียบพร้อมไปด้วยขันหมากและผู้ใหญ่ เพื่อทำพิธีสู่ขอฉันจากปะป๊าอคิณและหม่ามี้เมลอย่างเป็นทางการ ตอนนี้บรรยากาศในห้องรับแขกเต็มไปด้วยความชื่นมื่น... ทว่าจะติดก็ตรงที่คุณพ่อตาที่นั่งกอดอก หน้าตึงอยู่ฝั่งตรงข้ามขบวนขันหมากนี่แหละ "พี่อคิณคะ ทำหน้าให้มันดีๆ หน่อยค่ะ ลูกหลานและผู้ใหญ่เขานั่งกันอยู่เต็มห้องเลยนะ" หม่ามี้เมลแอบเอ็ดปะป๊าเบาๆ พร้อมกับเอื้อมมือไปลูบหลังแขนสามีให้ใจเย็นลง "ก็พี่ยังทำใจไม่ได้นี่เมล... ดูเหนือสิ เพิ่งออกจากโรงพยาบาลมาแท้ๆ ไข้ยังไม่ทันหายดี ก็รีบหอบขันหมากมาสู่ลูกสาวเราทันทีเลย มันน่าตีนัก" ปะป๊าอคิณบ่นอุบอิบเสียงเบา ทว่าแววตากลับสั่นไหวด้วยความรักและหวงลูกสาวคนเดียวสุดหัวใจ ด้านพี่เหนือที่นั่งอยู่เคียงข้างฉัน ค่อยๆ ขยับตัวลงจากโซฟาลงไปคุกเข่ากับพ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ฉันนั่งฟังพี่เหนือสาธยายยาวเหยียดจนตาคู่เดิมเริ่มปรือ ๆ นั่งสัปหงกหัวสั่นหัวคลอนพยักหน้ารับหงึก ๆ ไม่รู้ตั้งกี่รอบ แต่เหตุผลที่พอจับใจความได้...เหตุผลมันก็พอเข้าใจได้อยู่หรอก หายโกรธก็ได้ “ฟังพี่อธิบายจนจะหลับคาอกเลยเหรอ... ยัยตัวแสบดื้อตาใส” เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าของพี่เหนือดังชิดใบหู ช็ทำเอาอาการง่วงของฉันหายเป็นปลิดทิ้ง เพราะมารู้ตัวอีกทีข้อมือเรียวสวยก็โดนกระชากเบา ๆ จนร่างบางของฉันถลาร่วงลงไปนอนแหะแมะทับอยู่บนแผงอกกำยำเปลือยเปล่าท่อนบนที่ร้อนฉ่าด้วยพิษไข้ “อ๊ะ! พี่เหนือ ปล่อยหนูเลยนะ คนบ้า...ไหนบอกป่วยไง ทำไมแรงเยอะนักล่ะ!” ฉันดิ้นขลุกขลักอย่างลนลานตื่นตูม แล้วสบตาคู่คมกริบที่จ้องมอง แล้วล็อกตัวฉันเอาไว้แน่น “หนูเข้าใจเหตุผลแล้ว...ก็แสดงว่าหายโกรธพี่แล้วใช่ไหม ปล่อยให้พี่ยืนตากฝนจนเป็นลมตั้งหกวันเต็ม ๆ คืนนี้ต้องโดนเช็กบิลทบต้นทบดอกประชดรักโทษฐานหนีผัวไปอเมริกานะครับ!” “อื้อออ พี่เหนือ! ปล่อยผักกาดก่อนค่ะ นี่มันโรงพยาบาลนะคะ ไม่ได้นะ!” ฉันประท้วงลั่นดิ้นหนีอย่างลนลาน พยายามจะสับขาหลอกดิ้นรนหนีออกจากแผงอกขาว ทว่าลำแขนแกร่งราวกับคีมเหล็กกลั







