All Chapters of เถ้าแก่เนี้ยโรงเหล้าของท่านผู้สำเร็จราชการ: Chapter 61 - Chapter 70

ความเงียบงันแผ่ซ่านเข้าปกคลุมทั่วทั้งโถงใหญ่ในพริบตา มู่หรงเจวี๋ยที่นั่งประทับอยู่บนตำแหน่งประธานถึงกับเหวอจนนิ่งงันไปชั่วครู่ ดวงตาคมกริบเบิกกว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ...นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?หากเขาไม่สามารถจับตัวผู้จ้างวานได้ แล้วข้าจะไปเอาหน้ากับจวนจิ๋นอันโหวได้อย่างไร!?ยังไม่ทันที่อิ้งอ๋องจะได้เอ่ยปากซักไซ้ อาชุ่ยที่นั่งคุกเข่าอยู่ก็เบิกตากว้าง กรีดร้องเสียงแหลมลึกอย่างคลุ้มคลั่งขึ้นมาทันที เมื่อเห็นว่าเผือกร้อนกำลังจะตกใส่มือนางอีกครั้งนางลนลานส่ายหน้าพัลวันร้องตะโกนโต้เถียง “ไม่จริง! เจ้านั่นแหละที่ใส่ร้ายข้า! ข้าเป็นเพียงขอทานจรจัด วัน ๆ เงินจะซื้อหมั่นโถวประทังชีวิตยังไม่มี แล้วข้าจะเอาเงินมากมายจากไหนไปจ้างวานเจ้าได้! เจ้าโกหก! เจ้าคิดจะปัดความผิดมาให้ข้า!”สิ้นเสียงกรีดร้องของอาชุ่ย สายตาของทุกคนในโถงต่างพากันหันขวับไปจ้องหน้าอาชุ่ย“ข้าไม่ได้ปด!” อาโก่วแผดเสียงสู้กลับพลางชี้หน้าอาชุ่ยด้วยมืออันสั่นเทา ดึงทุกสายตาให้กลับไปมองที่เขา “เจ้านั่นแหละที่ไปหาข้าที่ตรอกเมื่อวานนี้ ยามนั้นเจ้าบอกข้าเองมิใช่ห

สิ้นคำประกาศของทางการ ความเงียบพลันมลายหายไป ชาวบ้านที่เคยหวาดระแวงต่างพากันหน้าเสียด้วยความรู้สึกผิด บางคนถึงกับก้าวออกมากล่าวขอโทษหลินหว่านฉิงที่เข้าใจผิดก่อนที่ขบวนแถวจะเริ่มกลับมาตั้งตัวใหม่อีกครั้งอย่างคึกคักยิ่งกว่าวันวาน หลินหว่านฉิงระบายลมหายใจยาว ความอัดอั้นในอกสลายไปสิ้นนางเงยหน้าขึ้นจากถังโจ๊กด้วยรอยยิ้มโล่งอก ทว่ายามเมื่อกวาดสายตาผ่านฝูงชนที่กำลังเบียดเสียดเข้ามาใหม่ ร่างสูงในชุดลำลองสีน้ำเงินเข้มของมู่หรงเจวี๋ยก็ปรากฏขึ้นในกรอบสายตามู่หรงเจวี๋ยสาวเท้าก้าวเข้ามาหานางพร้อมรอยยิ้มละมุนที่มุมปาก ทว่าในความละมุนนั้น หลินหว่านฉิงกลับสังเกตเห็นร่องรอยความอ่อนล้าจาง ๆ ที่พาดผ่านใบหน้าคมคาย ใต้ตาของเขาคล้ำลงเล็กน้อยราวกับคนมิได้นอนมาทั้งคืนยามเมื่อก้าวมาหยุดอยู่ข้างกาย ชายหนุ่มก็เอื้อมมือหนาไปหยิบจับทัพพีไม้โบราณอีกอันขึ้นมาถือไว้ แสร้งทำเป็นเอ่ยเย้าเสียงเรียบ “ยามนี้ชาวบ้านมากันแน่นขนัด เจ้าคนเดียวคงตักมิทันกระมัง ให้ข้าช่วยเจ้าจะดีกว่า”“ท่านพี่เจวี๋ย... เอ่อ ท่านอ๋อง” หลินหว่านฉิงเปลี่ยนคำเรียกด้วยอยู่ท่ามกลางฝูงช

ย้อนกลับไปในวันที่จวินลู่เอินและเสิ่นม่านอวี้วางแผนการป่วนโรงทานแจกโจ๊กของหลินหว่านฉิง ครั้นได้ข้อสรุปแล้วว่าพวกนางจะต้องลงมือทำแทนเสิ่นหยางมี่ที่กำลังนอนซมเพราะพิษไข้อยู่“ว่าแต่... แผนการป่วนของนางร้ายเป็นอย่างไรบ้างเล่า?” เสิ่นม่านอวี้ถามอย่างตั้งใจ แผ่นหลังเหยียดตรง รอฟังแผนการของสหายสาวจวินลู่เอินกลอกตามองเพดานอย่างคิดทบทวนเนื้อหาที่ตนเคยเขียน“โรงทานแจกโจ๊กของนางเอกจะแจกสองวัน ในวันแรกจะมีขอทานมาป่วน ร้องว่ากินไปแล้วท้องเสีย ก่อนจะวิ่งหนีไป เลยทำให้ชาวบ้านแตกฮือไม่กล้ากินต่อ”หัวคิ้วของเสิ่นม่านอวี้ขมวดมุ่น พลางเอียงคอถามอย่างสงสัย “แต่ใส่ร้ายโจ่งแจ้งแบบนั้น ยังไงพระเอกก็ต้องตามจับตัวคนป่วนกลับมาได้รึเปล่า? แล้วสืบไปสืบมาจะไม่สาวมาถึงตัวนางร้ายเหรอ?”“สืบสิ” มุมปากของจวินลู่เอินยกเย้ยหยัน “อิ้งอ๋องย่อมต้องสืบอยู่แล้ว”เมื่อเห็นท่าทีใจเย็นของสหาย เสิ่นม่านอวี้ก็เลิกคิ้วด้วยความสงสัย “แปลว่ามี่มี่มีแผนป่วนโดยที่อิ้งอ๋องจับมือใครดมไม่ได้อย่างนั้นเหรอ?”จวินลู่

สองวันก่อนถึงกำหนดพระราชพิธีฉลองการครองราชย์สองปีของฮ่องเต้หย่งอาน บรรยากาศภายในวังหลวงเต็มไปด้วยความคึกคักและสีสันในการตกแต่งทั่ววังหลวงอย่างตระการตาเสิ่นม่านอวี้ในฐานะเถ้าแก่ใหญ่แห่งโรงเหล้าเสิ่นเชียน นางและน้องสาวนำขบวนรถลากขนส่งสุราใหม่เข้ามายังคลังสุราหลวงตั้งแต่ช่วงสายของวัน เพื่อเข้าตรวจรับและส่งมอบอย่างถูกต้องตามกฎระเบียบซึ่งการตรวจรับสุราในคลังหลวงยามนี้ก็ใกล้จะเสร็จสิ้น ขุนนางกรมพิธีการคอยจดบันทึกยอดไหสุราอย่างแข็งขัน โดยมีหมอหลวงและขันทีคลังหลวงกำลังใช้เข็มเงินจุ่มทดสอบพิษ พร้อมกับใช้จอกแก้วรูปทรงแปลกตาจิบสุ่มตรวจรสชาติทีละถังอย่างพิถีพิถันสุราแดงเนื้อดีกลิ่นหอมหวานอมเปรี้ยวอันเป็นเอกลักษณ์หอมหวานตลบอบอวลไปทั่วคลัง จนแม้แต่ใต้เท้ากรมพิธีการผู้เคร่งขรึมยังต้องเอ่ยชมไม่ขาดปากว่าเป็นสุรารสเลิศที่เหมาะสมแก่การถวายฮ่องเต้หย่งอานและต้อนรับแขกเมืองยิ่งนักทว่าในจังหวะที่เสิ่นม่านอวี้กำลังจะตรวจตราประทับบนถังเหล้าสุดท้าย เงาร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำขลิบทองสวมหน้ากากอสูรเทาเที่ยปิดบังใบหน้าก็ปรากฏขึ้นที่หน้าประตูคลังสุราหลวง...ด้วยใกล้จะถึงวันงานม

และแล้วก็มาถึงวันงานฉลองการครองราชย์ครบสองปีของฮ่องเต้หย่งอาน ซึ่งมีพิธีการทั้งช่วงกลางวันและกลางคืน โดยพิธีการบวงสรวงฟ้าดินและถวายพระพรยามเช้าดำเนินไปอย่างราบรื่นจนกระทั่งล่วงเข้าสู่งานเลี้ยงในยามค่ำคืน บรรยากาศทั่วทั้งวังหลวงพลันเปลี่ยนเป็นความสว่างไสววิจิตรตระการตา โคมไฟสีชาดนับหมื่นดวงถูกจุดส่องแสงสว่างไสวพรั่งพราวราวกับดวงดาวกลางท้องนภา ไม่เพียงแต่ภายในวังหลวงเท่านั้นที่ครึกครื้น นอกวังหลวง ชาวบ้านทั้งหลายก็ล้วนจัดงานเฉลิมฉลองด้วยกันทั้งสิ้นภายในท้องพระโรงใหญ่ แสงเทียนสีทองสะท้อนเข้ากับเสาตำหนักสลักลายมังกร อัครมหาเสนาบดี ขุนนางน้อยใหญ่ และคณะทูตต่างแคว้นต่างนั่งประจำตำแหน่งกันอย่างพร้อมเพรียง ท่ามกลางเสียงดนตรีที่บรรเลงรื่นเริงบนบัลลังก์มังกรคือจวินอี๋เทียน ฮ่องเต้หย่งอานวัยสิบพรรษา ประทับนั่งนิ่งด้วยมาดฮ่องเต้น้อยให้สมกับเป็นผู้ครองแผ่นดิน ด้านข้างคือจวินลู่เอิน องค์หญิงใหญ่ในชุดพิธีการสีแดงเข้มปักลายหงส์ทองผงาดฟ้าประทับบนบัลลังก์หงส์ถัดมาด้านข้างเป็นโต๊ะยาวมีที่สององค์ชายฝาแฝดประทับเคียงคู่กัน แต่ทว่ากลับให้ความรู้สึกที่แตกต่างกันราวฟ้ากับเหว