All Chapters of เถ้าแก่เนี้ยโรงเหล้าของท่านผู้สำเร็จราชการ: Chapter 71 - Chapter 80

บรรยากาศภายในท้องพระโรงยามดวงจันทร์ลอยเด่นอยู่กลางนภาก็ยิ่งคึกคักครึกครื้น เสียงดนตรีบรรเลงท่วงทำนองอ่อนหวานสลับกับเสียงหัวเราะและคำชื่นชมที่ไม่ขาดสายเหล่าขุนนางต่างใช้ปลายนิ้วคีบประคองก้านแก้วทรงสูง วนน้ำสุราตะวันฉายสีแดงฉานไปมาดังที่เสิ่นม่านอวี้สอนไว้ รสชาติหวานฉ่ำนุ่มลิ้นแต่ทิ้งความร้อนผ่าวชวนซาบซ่านไว้ในอกทำเอาผู้คนหลงใหล พากันกล่าวขวัญว่าสุราใหม่นี้เป็นยอดสุราที่ไม่มีสิ่งใดเทียบได้ในแผ่นดินทว่า... ณ เบื้องหลังม่านไหมปักลายมังกรขนาดใหญ่ ซึ่งใช้เป็นพื้นที่พักจัดเตรียมเครื่องเสวยและเติมสุราของเหล่านางกำนัลและขันทีที่กำลังเร่งทำงานกันมือเป็นระวิงเสิ่นว่านชิวกำลังง่วนอยู่กับการจัดเรียงจอกแก้วใสสำรองลงบนถาดเงิน ขณะที่เสิ่นม่านอวี้ตรวจตราความเรียบร้อยของโถสุราตะวันฉายก่อนยกออกไปรินให้บรรดาแขกเหรื่อ ส่วนเสิ่นหยางมี่กลับยืนจ้องมองจอกสุราตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย ทว่าดวงตาคู่งามกลับซ่อนความพยาบาทและริษยาไว้ลึกสุดหัวใจเมื่อครู่ ยามที่ทุกคนกำลังคีบก้านแก้วชูฉลองอวยพระพรฝ่าบาทนั้น แสงแวววาวที่ข้อมือของหลินหว่านฉิงพลันสะท้อนเข้าตา จนนางต้องเพ่งมอง นางจึงได้เห็

ยามที่องค์หญิงใหญ่จวินลู่เอินผุดลุกขึ้นยืนแล้วตวาดเสียงดัง ความเงียบกริบก็เข้าครอบงำท้องพระโรงใหญ่ไปชั่วขณะ ก่อนที่เสียงกระซิบกระซาบจะเซ็งแซ่ขึ้นมาราวกับผึ้งแตกรัง!เหล่าขุนนาง คณะทูต ฮูหยิน และคุณชายคุณหนูทั้งหลายต่างพากันยืดคอชะเง้อมองด้วยสายตาฉายแววกระหายใคร่รู้อย่างปิดไม่มิด เรื่องฉาวในวังหลวงยามดึก แถมยังเกิดขึ้นในงานมงคลครองราชย์เช่นนี้... มีหรือที่ผู้ใดจะยอมพลาดชมความบันเทิงอันล้ำค่า!รวมไปถึงฮ่องเต้น้อยผู้เป็นเจ้าของวังหลวงแห่งนี้ด้วย!ฮ่องเต้หย่งอานที่นั่งอยู่บนบัลลังก์มังกร ดวงตาจิ้งจอกคู่น้อยพลันสว่างวาบขึ้นมาทันตา!เรื่องกินสุราหรือฟังขุนนางถวายพระพรชวนง่วงนอนเมื่อครู่เทียบไม่ได้เลยสักนิดกับเรื่องตื่นเต้นตรงหน้า เด็กน้อยผุดลุกขึ้นยืนบนแท่นสูงทันที ตรัสเสียงดังฟังชัด “เสด็จพี่หญิง! เจิ้นจะไปด้วย!”“ไม่ได้!” จวินลู่เอินสวนกลับทันควัน ก่อนจะเปลี่ยนน้ำเสียงให้อ่อนโยนลง เมื่อเห็นใบหน้างอง้ำของน้องชาย “ฝ่าบาท... นี่เป็นเรื่องประพฤติตนไม่งามของฝ่ายใน พระองค์ทรงเป็นประมุขแห่งแผ่นดิน ควรประทับรอฟังข่าวอยู่ที่ท้องพระ

ทันทีที่ร่างระหงของหลินหว่านฉิงปรากฏกายขึ้น บรรยากาศเบื้องหน้าตำหนักฉืออันพลันตกอยู่ในความเงียบ บรรดาขุนนาง ฮูหยิน และคุณชายคุณหนูทั้งหลายต่างพากันเบิกตากว้าง อ้าปากค้างอย่างลืมกิริยา ปฏิกิริยาของทุกคนเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง เพราะไม่คาดคิดว่าคนที่ตนเองคาดหวังว่าจะอยู่ในห้องหับกลับมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า... อยู่ด้านหลังพวกเขา!“น้องหญิงสาม!”หลินซูเซียนและหลินลู่เอ๋อร์เป็นฝ่ายได้สติก่อนใคร ทั้งสองถอนหายใจยาวเหยียดออกมาด้วยความโล่งอกราวกับยกภูเขาออกจากอก รีบปรี่เข้าไปหาหลินหว่านฉิงทันทีสายตาของพี่สาวทั้งสองกวาดมองสำรวจเรือนร่างของหลินหว่านฉิงตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เพื่อให้แน่ใจว่านางปลอดภัยดี มิได้แปดเปื้อนราคีเหมือนกับที่มีคนใส่ร้ายหลินเย่ว์เทียนเองก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ พลันก้าวตามเข้ามาถามเสียงเครียดทว่าเต็มไปด้วยความห่วงใย “น้องหญิงสาม! เจ้าหายไปที่ใดมา? รู้หรือไม่ว่าพวกเราเป็นห่วงเจ้านัก!”“ข้าเพียงแค่ออกมาเปลี่ยนชุดที่นางกำนัลทำสุราหกใส่เท่านั้นเองเจ้าค่ะ ข้าต้องขออภัยที่ทำให้ท่านพี่ต้องเป็นห่วง” หลินหว่านฉิงตอ

สิ้นเสียงคำอนุญาตขององค์หญิงใหญ่ ขันทีและนางกำนัลประจำตำหนักก็กรูเข้าไปประคองบานประตูไม้แกะสลักหนาหนัก ผลักเปิดออกกว้างทันที!ครืน...เสียงประตูเปิดออกกว้าง ดวงตาของแต่ละคนวาววับไปด้วยความปรารถนาที่แตกต่างกัน บ้างรอชมเรื่องสนุก บ้างรอเห็นความพังพินาศของบุรุษสตรีที่อยู่ในตำหนักนั้น บ้างวิตกกังวลว่าจะเป็นคนในตระกูลที่มาทำเรื่องเสื่อมเสียถึงในวังหลวงโดยเฉพาะฮ่องเต้หย่งอานที่ตื่นตระหนกจนหน้าเสีย ดวงตาจิ้งจอกคู่น้อยเบิกกว้าง หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามด้วยความลุ้นระทึก จนสุดท้ายทนไม่ไหว ส่งจอกแก้วให้สวีกงกงรับไปถือไว้ แล้วรีบยกสองมือขึ้นมาปิดหน้าปิดตาแน่นสนิท ไม่กล้าแม้แต่จะมองภาพอันน่าอับอายของพี่ชายที่อาจปรากฏอยู่เบื้องหลังบานประตูนั่น!ขณะเดียวกัน อัครมหาเสนาบดีฟู่ เว่ยหูปู้ซ่างซู ถงลีปู่ซื่อหลาง และบรรดาขุนนางลิ่วล้อทั้งหลายต่างแทบอดใจรอไม่ไหว แม้จะรู้ดีว่าการบุกรุกเข้าไปในเขตพระราชฐานชั้นในโดยมิได้รับอนุญาตจะดูเสียมารยาทอย่างยิ่งทว่าความโลภและความกระหายที่ต้องการประจานศัตรูที่เกลียดชังเข้ากระดูกดำอย่างท่านผู้สำเร็จราชการให้ย่อยยับกลับมีมากกว่า ทั้งห

มุมปากของจวินลู่เอินวาดเป็นรอยโค้ง เมื่อได้เห็นใบหน้าที่บิดเบี้ยวของมู่หรงเจวี๋ย พลางนึกย้อนไปถึงวันก่อนหน้างานฉลองการครองราชย์ครบสองปีของฮ่องเต้หย่งอานหลังจากที่เสิ่นม่านอวี้ส่งมอบสุราตะวันฉายเข้าคลังสุราหลวงเรียบร้อยแล้ว นางก็มิได้รีบร้อนกลับจวนสกุลเสิ่น หากแต่สั่งให้คนขับรถม้าบึ่งตรงไปยังจวนองค์หญิงใหญ่ เพื่อทบทวนและซักซ้อมแผนการบิดเนื้อเรื่องกับจวินลู่เอินในทันทีภายในห้องหนังสือกลางจวนองค์หญิงใหญ่ กลิ่นหอมของชาดอกท้ออบอวลไปทั่วบริเวณ สาเหตุที่พวกนางมานั่งจิบชาก็เป็นเพราะว่าถ้าหากร่ำสุรากันตั้งแต่หัววัน คาดว่าแผนการบิดเรื่องคงจะล่มตั้งแต่ยังไม่เริ่ม!เสิ่นม่านอวี้ทรุดกายลงนั่งฝั่งตรงข้ามจวินลู่เอิน ยกจอกชาขึ้นจิบดับกระหาย ก่อนจะโพล่งถามขึ้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น“เอาล่ะ... เอินเอิน ตกลงว่าแผนการในคืนงานเลี้ยงตามเนื้อเรื่องเดิมที่ท่านเคยเขียนไว้ มันเป็นอย่างไรกันแน่? พวกเราจะได้เตรียมรับมือถูก”จวินลู่เอินวางพู่กันในมือลงบนปี่ซาน คลี่ยิ้มจาง ๆ พลางอธิบายด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย“ตามที่ข้าเคยเขียนไว้ ในค่ำคืนงานเลี้ยงมงค