All Chapters of Beyond FWB รักล้ำเส้น: Chapter 21 - Chapter 30

บรรยากาศในห้องสมุดของคณะวิศวกรรมศาสตร์ช่วงบ่ายแก่ๆ ค่อนข้างเงียบสงบ แอร์เย็นฉ่ำที่ถูกเปิดไว้ในอุณหภูมิต่ำบวกกับกลิ่นกระดาษและหมึกพิมพ์จากชั้นหนังสือ สร้างความรู้สึกผ่อนคลายและชวนง่วงนอนไปในคราวเดียวกัน นักศึกษาส่วนใหญ่ที่มาใช้บริการถ้าไม่ง่วนอยู่กับการทำรายงาน ก็มักจะฟุบหลับไปกับโต๊ะ แต่นั่นไม่ใช่สำหรับ ‘มันเดย์’ แม่พระประจำสาขาในชุดนักศึกษาถูกระเบียบเรียบร้อยกำลังนั่งหน้าเครียด กางหนังสือวิชากลศาสตร์ของไหล เล่มหนาเตอะไว้บนโต๊ะ พร้อมกับไอแพดและชีทสรุปที่เธอตั้งใจทำขึ้นมาด้วยลายมือตัวเอง หญิงสาวยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลาเป็นรอบที่สิบ บ่ายสองสิบห้านาที... เลยเวลานัดมาสิบห้านาทีแล้ว มันเดย์ถอนหายใจยาว ปล่อยปากกาไฮไลต์ในมือลง ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ความรู้สึกหงุดหงิดผสมกับความผิดหวังเริ่มก่อตัวขึ้นในอก ‘ฉันคาดหวังอะไรอยู่เนี่ย... คิดจริงๆ เหรอว่าผู้ชายอย่างโซนจะยอมมานั่งติวหนังสือเงียบๆ ในห้องสมุด’ เธอบ่นกับตัวเองในใจ โซนเกลียดการเรียนทฤษฎี เกลียดการต้องมานั่งท่องจำสูตร และยิ่งเกลียดการเข้ามาอยู่ในสถานที่ที่ต้องทำตัวเรียบร้อยและรักษาความสงบอย่างห้องสมุด เขาเคยบอกว่ามันทำให้อ

เสียงคีย์การ์ดแตะลงบนเครื่องอ่านหน้าประตูห้องดัง ติ๊ด ก่อนที่บานประตูคอนโดจะถูกผลักเปิดออก ทว่ายังไม่ทันที่มันเดย์จะได้เอื้อมมือไปกดสวิตช์ไฟ แผ่นหลังบางของเธอก็ถูกดันให้แนบชิดกับบานประตูที่เพิ่งปิดลง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของแบดบอยตัวร้ายที่ทาบทับลงมาปิดกั้นอิสรภาพของเธอในความมืดสลัว “ถึงเวลาส่งการบ้านแล้ว... คุณครู” น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบชิดใบหู ก่อนที่ริมฝีปากหยักลึกจะกดจูบลงบนลาดไหล่เนียนที่พ้นขอบเสื้อนักศึกษาออกมา กลิ่นน้ำหอมสไตล์สปอร์ตผสมกลิ่นอเมริกาโน่ที่เขาเพิ่งดื่มไปเมื่อตอนบ่ายยังคงติดอยู่ที่ปลายจมูก มันเดย์สะดุ้งเฮือก ร่างกายสั่นสะท้านเมื่อฝ่ามือหยาบกร้านของโซนเริ่มสอดล้วงเข้าไปใต้ชายเสื้อของเธอ สัมผัสความนุ่มลื่นของผิวเนื้อที่ไร้สิ่งกีดขวาง “ดะ... เดี๋ยวสิโซน ขอมัดผมก่อน...” หญิงสาวละล่ำละลักประท้วง สองมือพยายามดันแผงอกกว้างที่เบียดเสียดเข้ามา “ไม่ต้องมัด ปล่อยไว้อย่างนี้แหละ... สวยดี” โซนไม่ฟังคำทัดทาน เขาไม่เปิดโอกาสให้ติวเตอร์สาวได้เตรียมตัว ชายหนุ่มก้มลงบดขยี้ริมฝีปากบางอย่างหิวกระหายและเรียกร้อง รสจูบของเขาเต็มไปด้วยความดุดันและเอาแต่ใจ เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกเข้า

บรรยากาศใต้ลานเกียร์ของคณะวิศวกรรมศาสตร์ในช่วงบ่ายเต็มไปด้วยความคึกคัก นักศึกษาหลายชั้นปีจับจองโต๊ะม้าหินอ่อนเพื่อทำรายงานหรือนั่งคุยเล่นรอเวลาเรียนวิชาต่อไป โต๊ะประจำของ ‘แก๊ง 7’Days’ วันนี้ก็ยังคงส่งเสียงเจื้อยแจ้วเฮฮาตามปกติ โดยมี ‘มันเดย์’ นั่งฟังเพื่อนๆ คุยกันพร้อมกับรอยยิ้มละมุนละไมบนใบหน้าทว่า ท่ามกลางดงเสื้อช็อปสีเข้มและกลิ่นอายความห้าวหาญของเด็กวิศวะ จู่ๆ บรรยากาศรอบโต๊ะก็เปลี่ยนไปเมื่อปรากฏร่างของใครบางคนที่ดูแปลกแยกทว่าโดดเด่นสะดุดตาเดินตรงเข้ามาหาพวกเธอชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดนักศึกษาที่รีดเรียบกริบ เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตารับกับกางเกงสแลคสีดำทรงสวย ใบหน้าหล่อเหลาสะอาดสะอ้านสไตล์ลูกคุณหนูดูสว่างไสวราวกับมีออร่าเปล่งประกายรอบตัว รอยยิ้มอบอุ่นที่ประดับอยู่บนริมฝีปากทำให้สาวๆ หลายคนที่นั่งอยู่บริเวณนั้นถึงกับต้องเหลียวมองจนคอแทบเคล็ดเขาคือ ‘พี่หมอคิน’ นิสิตแพทย์ปีสี่ ดีกรีอดีตเดือนคณะและประธานชมรมอาสาสมัครของมหาวิทยาลัย โปรไฟล์สมบูรณ์แบบระดับที่เรียกได้ว่าเป็น ‘เจ้าชาย’ เดินดิน ทายาทโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังที่เพียบพร้อมไปเสียทุกอย่าง“สวัสดีครับน้องมันเดย์ สวัสดีครับน้องๆ ทุกค

20:00 น. ภายในห้องพักของมันเดย์ บรรยากาศเต็มไปด้วยความอึดอัดและเงียบสงัด หญิงสาวเดินวนไปวนมาอยู่กลางห้อง กำสมาร์ตโฟนในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งมาตลอดทางตั้งแต่ได้รับข้อความที่เต็มไปด้วยรังสีอำมหิตของ ‘โซน’ คำว่า 'คืนนี้ไปหาที่ห้อง ห้ามปฏิเสธ' ของเขายังคงตามหลอกหลอน เธอกลับมาถึงห้องได้พักใหญ่แล้ว แต่ความหวาดหวั่นก็ยังไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อย ติ๊ด... คลิก! เสียงปลดล็อกประตูดิจิทัลจากด้านนอกทำเอามันเดย์สะดุ้งสุดตัว โซนรู้รหัสผ่านห้องของเธอและเขาก็ใช้มันเข้าออกตามอำเภอใจเสมอ บานประตูไม้เนื้อหนาถูกผลักเปิดออกอย่างแรงพร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่ก้าวพรวดเข้ามาในห้องที่มืดสลัว ประตูถูกกระแทกปิดและกดล็อกซ้ำอย่างแน่นหนา “อ๊ะ! โซน” คำทักทายและคำถามที่เตรียมมาถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อร่างบอบบางถูกท่อนแขนแกร่งตวัดรัดเอวแล้วกระชากเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วราวกับพายุพัด ก่อนที่เขาจะดันแผ่นหลังของเธอเข้ากระแทกกับผนังห้องอย่างแรงจนจุก โซนไม่พูดพร่ำทำเพลง ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้อธิบายหรือตั้งตัว ชายหนุ่มก้มใบหน้าลงมาบดขยี้ริมฝีปากบางอย่างหิวกระหาย ป่าเถื่อน และเอาแต่ใจที่สุด รสจูบ

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างคอนโด แต่กลับไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศภายในห้องนอนที่เต็มไปด้วยความอึมครึมนั้นดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องน้ำ มันเดย์ยืนกำขวดคอนซีลเลอร์ในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตากลมโตที่บัดนี้แดงก่ำจ้องมองเงาสะท้อนของตัวเองด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งตกใจ โกรธ และอับอาย ร่องรอยสีกุหลาบช้ำเลือดปนม่วงเข้มกระจายตัวอยู่ทั่วบริเวณไหปลาร้าและเนินอกอวบอิ่ม มันเด่นชัดและมีขนาดใหญ่เกินกว่าที่เครื่องสำอางชั้นดีตัวไหนจะสามารถปกปิดได้มิด หญิงสาวพยายามบีบคอนซีลเลอร์เนื้อหนาลงบนฟองน้ำ แล้วกดย้ำๆ ลงบนรอยช้ำพวกนั้นเป็นรอบที่ห้า แต่มันก็แค่ช่วยให้สีอ่อนลงเพียงเล็กน้อยเท่านั้น หากเธอใส่เสื้อนักศึกษาปกติ รอยพวกนี้จะต้องโผล่พ้นคอเสื้อออกมาประจานให้คนทั้งคณะได้เห็นอย่างแน่นอน ‘ทำสัญลักษณ์ให้ไอ้พวกหน้าโง่มันรู้ไง ว่าอย่ามายุ่งกับคนของฉัน’ คำพูดแสดงความเป็นเจ้าของอย่างป่าเถื่อนของคนตัวโตเมื่อคืนยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท มันเดย์โยนฟองน้ำแต่งหน้าลงบนอ่างล้างหน้าอย่างแรงจนเกิดเสียงดังตุ้บ หญิงสาวคว้าเสื้อคาร์ดิแกนตัวหนามาสวมทับ ติดกระดุมจนถึงเม็ดบนสุดเพื่อปกปิดร